pournami

പേജ് 2 (ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും)

2012-01-10T05:05:00.000-08:00

ഒരു പാടു പ്രതീക്ഷകള്‍ നെയ്ത് കയറിയിറങ്ങിയൊരു കാലഘട്ടം. ചെയ്യുന്നതൊക്കെ ശരി എന്നു കരുതി നടന്നിരുന്നൊരു കാലം. പൂക്കളിലും കിളികളിലും എന്നു വേണ്ട പ്രകൃതിയിലെ സർവ്വ ചരാചരങ്ങളിലും സൌന്ദര്യം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി നില്‍ക്കുകയാണ്‌ എന്ന തോന്നൽ ശക്തമായതീ കാലഘട്ടത്തിലാണ്. വിദ്യാലയത്തിൽ നിന്നും കലാലയ മൂഡിലേക്കായി മാറി. വിശാലമായ മുറ്റവും മരങ്ങളും ഒരുപാടു കുട്ടികളും ഒക്കെയുള്ള കോളേജ്. പ്രീഡിഗ്രി എന്ന സംഭവം നിർത്തലാക്കുന്നതിനു മുൻപേ ആ സൌഭാഗ്യം അനുഭവിക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞു. പെണ്‍കുട്ടികള്‍ മാത്രം ഉള്ള ലോകത്തു നിന്നും മിക്സെഡ് അന്തരീക്ഷത്തിലേക്കുള്ളൊരു പറിച്ചു നടൽ. ആ വലിയ കോളേജില്‍ എവിടെയൊക്കെയോ ചെറിയ ഓര്‍മകള്‍ മാത്രം നല്‍കി ഞാന്‍ അലിഞ്ഞു പോയി. എന്നിലെ ഞാന്‍ എന്ന റോള്‍ ഒന്നും മിണ്ടാന്‍ ആകാതെ സ്വയം മറന്നു ഇരുന്നു പലയിടത്തും. ഒരുപാടു പേര് ഉണ്ടെങ്കിലും ആരും ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥ. പഠിച്ചിരുന്ന സ്കൂള്‍ തന്നെ നല്ലത് എന്നു പലപ്പോഴും തോന്നി പോയ നിമിഷങ്ങള്‍. ഇടയ്ക്കു എപ്പോഴോ തഴുകി വരുന്ന ഇളം കാറ്റില്‍ ഓര്‍ത്തു വെച്ച കൊച്ചു നിമിഷങ്ങള്‍. ഇന്നും ആരെന്നോ എന്തെന്നോ അറിയാത്ത നിമിഷങ്ങളിൽ കഥയ്ക്ക്‌ രൂപം മെനയാന്‍ നോക്കിയെങ്കിലും കഥാപാത്രം ഏപ്പോഴും ചാറ്റ് റൂമിലെ " ഇന്‍ വിസിബിള്‍   മോഡ് " പോലെ ഇരുന്നതിനാല്‍, കഥക്ക് സസ്പെന്‍സും ത്രില്ലും ഉണ്ടായില്ല. അവിടുന്ന് മൂന്ന് വര്‍ഷത്തേ പഠനത്തിനായി കോളേജ് മാറിയപ്പോള്‍ ആദ്യം ഒക്കെ സങ്കടം ആയിരുന്നു. അറുപതു കുട്ടികള്‍ ഉള്ള മാന്തോപ്പിനു സമീപത്തായി സ്ഥിതി ചെയ്തിരുന്ന ക്ലാസ്സ് റും. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അപ്പൂപ്പൻ താടികളെ പേറി വന്നിരുന്നൊരു കൂട്ടുകാരി.. ഉച്ചക്ക് അറുബോറന്‍ ക്ലാസ്സില്‍ ഉറക്കം വന്നു തുങ്ങുമ്പോള്‍ ബെഞ്ചിനു അടിയില്‍ പോയി ഇരുന്നത്.. പേപ്പര്‍ കൊണ്ട് പൂമാലകെട്ടി മുൻപിലെ ബെഞ്ചിലെ കൂട്ടുകാരിയുടെ തലമുടിയില്‍ ചൂടിച്ചു സായുജ്യം ആവാതെ സാരീ ഉടുത്തു വന്നിരുന്ന അവളെ ഇക്കിളി കൂട്ടിയത്..അങ്ങിനെ ഓര്‍ക്കാന്‍ എന്റേത് മാത്രം ആയ ചില നിമിഷങ്ങള്‍ . ഒരു പാട് പ്രതീക്ഷകള്‍.. ഇഷ്ടമില്ലാത്ത വിഷയം പതിക്കാനിരുന്ന ക്ലാസ്സിൽ ഞാനൊരു ഇഷ്ടക്കേടായി മാറി.. എന്നിലെ എന്നെ ഒരിക്കലും കണ്ടെത്താന്‍ ആര്‍ക്കും സാധിച്ചില്ല. കഥയും ,കവിതയും ,നാടകവും എനിക്ക് മുന്പില്‍ പലപ്പോഴും വേഷവും രൂപവും ഇല്ലാതെ ആടി തിമിർത്തപ്പോള്‍ മനസ്സു പലപ്പോഴും തേങ്ങിയത് ഒരു സുഹൃത്ത്‌ പോലും അറിഞ്ഞില്ല.. മൂന്നു വര്‍ഷം പഠിച്ചിട്ടും ഒരിക്കലും പരസ്പരം മിണ്ടാത്ത സഹപാഠികൾ.. നമ്മുടെ ഉറ്റ സുഹൃത്തുക്കൾ ന്നു കരുതിയവര്‍ ഒക്കെ പിന്നിട് അണിഞ്ഞത് മുഖം മുടി കെട്ടിയ വേഷം ആയിരുന്നു. ഇടയ്ക്കു കിട്ടിയ സൌഹൃദങ്ങള്‍, ഒരുപാടു ചേര്‍ത്തു കൊണ്ടുവെച്ച പ്രിയ കൂട്ടുകാര്‍.. അവര്‍ക്ക് മുന്പില്‍ ഒരുപാടു സംസാരിച്ചു.. എന്നിട്ടും ഒരിക്കലും എനിക്ക് മതിയായിരുന്നില്ല . അല്ലെങ്കിലും ഞാന്‍ എന്നും അങ്ങിനെ ആയിരുന്നല്ലോ. എന്നിലെ എന്നെ അറിയണം എങ്കില്‍ അത്രയ്ക്ക് ഞാനുമായി സംസാരിക്കണം.

ഒരുപാടു സ്വപ്നം കണ്ട ആ കാലഘട്ടം ഒരിക്കലും എന്നിലെ എന്നെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയില്ല. അടുത്ത് ഇരുന്നവര്‍ ശത്രുവോ ,മിത്രമോ എന്നു അറിയാതെ എല്ലാവരെയും ഒരുപോലെ സ്നേഹിച്ചു. അവസാനം കൈ നിവര്‍ത്തി നോക്കിയപ്പോള്‍ പഴി മിച്ചം.. അകം കാലി. എന്നിരുന്നാലും ആണ്‍കുട്ടികളോട് പേടി കൂടാതെ സംസാരിക്കാന്‍ സാധിച്ചത് ഈ പേജില്‍ തന്നെയാണ്..! ക്ലാസ്സിലെ തന്നെ ചേരിതിരിവുകള്‍. പലപ്പോഴും ഞാന്‍ വഴി തെറ്റി വന്നു കേറിയതാണോ ഇവിടം എന്നൊരു തോന്നല്‍ മനസ്സിനെ വല്ലാതേ അലട്ടി . ചെറുപ്പത്തിലെ ശുദ്ധം ആയ പാലില്‍ മുക്കിയെടുതിട്ടും ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളില്‍ കാര മുള്ള് പോലെ ആഞ്ഞു തറച്ച ചില വാക്കുകള്‍ എന്നും വേട്ടയാടി കൊണ്ടിരുന്നു. എന്ത് പറഞ്ഞാലും.. എങ്ങിനെ പറഞ്ഞാലും മനസ്സു തൃപ്തി ആകാതെ.. മിണ്ടാത്തവരും മിണ്ടിയവരും തമ്മില്‍ വലിയ മാറ്റം അന്ന് തോന്നിയില്ല എങ്കിലും പിന്നിട് എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ ഒരുപാടു മാറ്റം അന്ന് മിണ്ടാത്തവര്‍ മൂലം ഉണ്ടായി. .പലപ്പോഴും മൂന്നാം പേജില്‍ വന്ന സുഹൃത്തുക്കള്‍ അധികവും എന്നോട് ഒരിക്കലും മിണ്ടാത്തവ്ര്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു .എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും എങ്ങിനെയൊക്കെ മറന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു ചിരിച്ചാലും ചിലര്‍ വരച്ചിട്ട വരകള്‍ കാന്‍വാസില്‍ ആഴത്തില്‍ ആയിരുന്നു .വെളുത്ത പ്രതലം ഒരുതരം ഭ്രാന്തമായ അവസ്ഥയില്‍ നിന്നും മാറിയതില്‍ നിന്നും ഒരുപാടു കാര്യങ്ങള്‍ പഠിച്ചു . പലപ്പോഴും സൌഹൃദങ്ങള്‍ എന്നിലെ ഈഗോയെ മരുഭൂമിയിലെ കള്ളിച്ചെടി വളരുന്ന പോലെയെന്ന വണ്ണം തഴച്ചു വളര്‍ത്തി. ഒന്നിനും സാധിക്കാത്ത ഒരു മന്ദബുദ്ധി പോലെ   മിഴിച്ചിരുന്നു പലപ്പോഴും .
അവസാനം കോളേജ് ജീവിതം തീരുമ്പോഴേക്കും വിരലില്‍ എണ്ണിയ മുന്ന് സുഹൃത്തുക്കള്‍ എന്നില്‍ അവശേഷിച്ചു. പിന്നിട്ടു അവരിലും അകലം കൂടിയ പോലെ. ഇടയ്ക്കു ഭൂമി അച്ചു തണ്ടിന് അടുത്ത് വരുന്ന പോലെ അടുത്ത് വന്നും പോയും അവര് ഇന്നും ഇരിക്കുന്നു. എന്നാലും മനസ്സുകൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ ഇന്നും സുഹൃത്തുക്കള്‍ എന്നു കരുതുന്നു. പലപ്പോഴും പുറത്തു നിന്നുകൊണ്ട് തന്നെ എനിക്ക് തണലായി നിന്നിരുന്നത് എന്നും എന്റെ ഒന്നാം പേജ് ലെ സൌഹൃദങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു. എന്നിലെ മജ്ജയും മാംസവും ഇത്രയ്ക്കു വികൃതം ആണ് എന്നു തോന്നിയ നിമിഷങ്ങള്‍ പലപ്പോഴും ഉണ്ടായി. അറിയാതെ കേട്ട പലതും നോവിച്ചെടുത്ത എന്റെ നൊമ്പരം.. പിന്നീട് അതിലും ഉപരി ആയി എന്നില്‍ തിരിഞ്ഞു എത്തി. വൈകി അറിഞ്ഞ പല സത്യങ്ങളും എന്റെ ജീവിതം മാറ്റി കളഞ്ഞു. പേജ് ഒന്നില്‍ തിളങ്ങി നിന്ന എന്നിലെ കലയെ മണ്ണില്‍ കുഴിഇട്ടു മൂടി വലിയൊരു പാറക്കല്ല് കൊണ്ട് ഞാന്‍ അടിച്ചു നിരത്തി. എന്നിട്ടും മതി വരാതെ ഞാന്‍ കുറെ ചാമുണ്ടി നൃത്തം ചവുട്ടി.   ജീവിതം ,സ്വപനങ്ങള്‍ ഇവ എല്ലാം ഇതു തരത്തില്‍ നമ്മളെ പിന്തുടരും എന്നു അറിഞ്ഞ പേജ് ആയിരുന്നു രണ്ടാം പേജ് . കേള്‍ക്കേണ്ട കാര്യങ്ങള്‍ അപ്പോള്‍ അപ്പോള്‍ കേള്‍ക്കാതെ പിന്നിട് കേട്ടിട്ട് എന്ത് കാര്യം ? കാതുകള്‍ പലപ്പോഴും കാത്തു കിടന്നിരുന്ന വാക്കുകള്‍    എന്നെ തേടി എത്തിയില .മൂന്നു വര്ഷം പലപ്പോഴും കോളേജില്‍ എന്താണ് നടക്കുന്നത് അല്ല എന്തൊക്കെ നടന്നു എന്ന് പോലും അറിയില്ല .അലെങ്കില്‍ തന്നെ അവിടെ സ്വന്തം സ്വന്തം ഗാങ്ങ് ഉണ്ടാക്കാന്‍ ,അവര്‍ക്ക് ഇടയില്‍ ഹീറോയിസം കാട്ടാന്‍ നടക്കുന്ന കുറെ പേര്‍ .
സ്വന്തം ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികളെ അറിയില്ല അപ്പുറത്തെ ക്ലാസ്സിലെ പലരെയും അറിയാം അതാണ് അവസ്ഥ . നിയന്ത്രണം നിറഞ്ഞ പേജില്‍ സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിന് അനുസരിച്ച് ജീവിക്കാന്‍   പലര്‍ക്കും ആഗ്രഹം ഉണ്ടെങ്കിലും     കാലുകളില്‍ കെട്ടിയിട്ട ചരടുകള്‍ വീടുകളില്‍ നിന്നും വലിക്കുന്നത് കൊണ്ട് ,എനിക്ക് കിട്ടിയത് നിനക്ക് കിട്ടിയല്ലോ എന്നൊരു അസൂയ ഒരിക്കലും ദൈവ സഹായം കൊണ്ട് ആരോടും ഉണ്ടായില്ല .ചേരി തിരിവ് മാത്രം മനസ്സുകൊണ്ട് എന്നും എതിര്‍ത്തിരുന്നു . ഗോവണി കേറി വരുമ്പോള്‍ തല "പട്ടരും ,അമ്മിയാരും തലയാട്ടുന്ന പോലെ "..അങ്ങിനെ ചില രൂപങ്ങള്‍ ... അവസാനം ഒരു കോളേജ് ടൂര്‍ .എന്റെ പ്രിയ കൂടുകാരി അന്ന് പറഞ്ഞൊരു വാചകം ഇന്നും എന്റെ ഓര്‍മയില്‍ ഉണ്ട് ..ടൂര്‍   പോകുന്ന സമയം ഉണ്ടായിരുന്ന സൌഹൃദങ്ങള്‍ എല്ലാം അത് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പൊടിപോലുമില്ല കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ എന്നാ മട്ടില്‍ ആയല്ലോ എന്നത്.അങ്ങിനെ കൊച്ചു കൊച്ചു ഓര്‍മ്മകള്‍ .ഒന്ന് രണ്ടു കൂട്ടുകാരികളുടെ കല്യാണം നടന്നതും പോയതും എല്ലാം രസകരം ആയിരുന്നു . ഫൈനല്‍ ഇയര്‍ ഓടോഗ്രഫ്നു വേണ്ടി   ചിലരോടൊക്കെ .സംസാരിച്ചതും അങ്ങിനെ ചില ഓര്‍മ്മകള്‍ .ഒരുപാടു നല്ല വര്‍ണങ്ങള്‍ ഒന്നും ഇല്ലാത്ത ഒരു പേജ് ..അങ്ങിനെയാണ് ഓര്‍മയില്‍ എത്തുന്നത് ..പക്ഷേ നമ്മള്‍ കൊടുത്ത സൌഹൃദം സത്യം എങ്കില്‍ അത് എങ്ങിനെ ഒക്കെ ആരൊക്കെ മാറ്റി നിര്‍ത്തിയാലും നമ്മളെ തന്നെ തേടി എത്തും എന്നതും സത്യം തന്നെ .പെണ്‍കുട്ടികള്‍ എങ്കിലും അവരും ശരിക്കും രണ്ടു തരം മൂന്ന് തരാം എന്നിങ്ങിനെ ആയിരുന്നു . എല്ലാവരും അവനവന്റെ ലോകം   ഒന്നോ രണ്ടോ    ആളുകളിളുടെ കെട്ടി ഉറപ്പിച്ചു നിര്‍ത്തി . എന്തൊക്കെയോ ആരൊക്കെയോ എവിടെയൊക്കെയോ കണ്ടു മറന്നപോലെ ...എന്ന്നിട്ടും എല്ലാവരും ക്ലാസ്സമേറ്റ്സ് എന്നൊരു വിശേഷണത്തിന് യോഗ്യരും ... എന്നിലെ ഏറ്റവും വലിയാഗ്രഹമായ ജോലിക്കു പോലും കാത്തു നിക്കാതെ.. ജീവിതത്തിന്റെ ബാധ്യതകള്‍ വേഗം തീര്‍ക്കണം ന്നൊരു വിചാരം ആണോ അതോ.. ഐശ്വര്യറായ് പോലെ സൌന്ദര്യം ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ കെട്ടാ ചരക്കായി ഞാന്‍ നില്‍ക്കും എന്നൊരുപേടി കൊണ്ടോ.. എനിക്കെന്നും ജീവിതത്തിന്റെ ഇന്റര്‍വ്യൂ കോളേജ് വിട്ടു വരുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകാറുണ്ടായിരുന്നു ആ കാലഘട്ടങ്ങളില്‍.   .അപ്പുറത്തെ വീടുകളില്‍   ആണ് നമ്മുടെ ഒക്കെ ചരടുകള്‍ നാട്ടുക്കാര്‍ക്ക് ആണ് വേവലാതി ...ഓരോ കുടുംബത്തിലെയും പെണ്മക്കള്‍     കെട്ടാ ചരക്കു ആയി മാറാതെ ഇരിക്കാന്‍     ഏതു    വീടുകളിലും അന്ന് ബ്രോക്കര്‍മാര്‍ സുലഭം (.ഇടിവെട്ടിയപ്പോള്‍ കൂണ് പോന്തിയപോലെ )... അവസാനം ഫൈനല്‍ ഇയര്‍ പരീക്ഷക്ക് മുന്പ് ഒരു നാള്‍ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ അടുത്ത പേജ് മറിക്കാന്‍ സമയം ആയി എന്നൊരു സൂചന ലഭിച്ചു ..സ്വപനം കാണും മുന്പ് ജീവിതം ഗൌരവം ആര്ന്നൊരു രൂപത്തില്‍ ഒരുപാടു ഉത്തരവാദിത്തങ്ങള്‍ ...വായും പിളര്‍ന്നു ഇരിക്കുന്ന കൊമ്പന്‍ സ്രാവ് പോലെ..എന്താകും എന്ന് അറിയില്ല പക്ഷേ വരുന്നത് വരട്ടെ എന്നൊരു മനോഭാവം മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു .. പേജ് മൂന്നിലെക്കുള്ള മാറ്റം പേജ് രണ്ടിന്റെ അവസാന ഭാഗം തന്നെ നടന്നു ..ശരിക്കും   ഞാന്‍ എന്നാ രൂപം തന്നെ മാറുകയായിരുന്നു ..എന്നെയും കാത്തു നില്പുണ്ടായിരുന്നു പലനിറങ്ങളും.

ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും ഒരു പേജ്

2011-11-24T02:30:00.000-08:00

ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും ഒരു പേജ്

നീണ്ട ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം ഒരു എഴുത്ത് എഴുതണം എന്നു വിചാരിച്ചപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ഓടിയെത്തിയ കുറെ കാര്യങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. ആദ്യം ഓരോന്നും തരം തിരിച്ചു ഓരോ അദ്ധ്യായം തിരിച്ചു എഴുതാം. അല്ല.. ഇനി എഴുത്തിനു ശേലില്ല എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു കളിയാക്കെണ്ടാ കെട്ടോ.. ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോ ഏടുകളും മറിക്കുമ്പോള്‍ ചുവന്ന വരയിട്ട വരികള്‍ ഉണ്ടോ എന്നു നോക്കാനുള്ള ഒരു ശ്രമമാണ്. പക്ഷേ കൂടുതല്‍ ആഴത്തില്‍ മറിച്ചു നോക്കിയപ്പോള്‍ ചുവന്ന വരികള്‍ക്ക് എന്ത് സ്ഥാനം..! "എന്റെ ജീവിതം" എന്നൊരു പൊരുള് എന്നില്‍ തേടി എത്തിയപ്പോള്‍ ശരി തെറ്റ് തിരുത്തല്‍ എങ്ങിനെ..? നിന്റെ ശരി എന്റ തെറ്റ് ആകുമ്പോള്‍, എന്റെ തെറ്റ് നിന്റെ ശരി ആകുമല്ലോ.. ഓരോ മനസ്സും മോചനം തേടി പറക്കുമ്പോള്‍ അത് പറ്റാത്തവര്‍ അവരെ പറ്റി അപവാദം പറഞ്ഞു അതില്‍ സുഖം മെനയുന്നു. ഒരുമാതിരി വിഡ്ഢികളുടെ ലോകം. കുറിപ്പിലെ പേജുകളില്‍ പലപ്പോഴും പല കഥാപാത്രങ്ങളും പരിചിതം എന്നു പലര്‍ക്കും തോന്നുന്നു എങ്കില്‍ പേടിക്കേണ്ട കെട്ടോ..! ഇതില്‍ കാതുകളില്‍, കണ്ണുകളില്‍ കടന്നു വന്ന പലതും ഭാരം ഒഴിവാക്കി വെയ്ക്കാന്‍ ആയി ശ്രമിച്ചിടുകയാണു..

പേജ് ഒന്ന്:-

ഈ പേജ് കാണാന്‍ അത്രയ്ക്ക് പോര, കാരണം ഇതില്‍ ഏറെ ഭൂതകാലം ആണല്ലോ. ഹേ അങ്ങിനെ അങ്ങട് മുഴുവന്‍ തീരുമാനിക്കാന്‍ വരട്ടെ. ഈ പേജിലും ചില വരികളില്‍ ചിത്രപ്പണികള്‍ ഉണ്ട് കേട്ടോ. തുന്നിച്ചേര്‍ത്ത ബാല്യത്തിന്റെ നിറകുപ്പായം പോലെ. മഴവില്ലിന്‍ വര്‍ണ്ണങ്ങൾ. അടുക്കുതോറും അഴിക്കാന്‍ പറ്റാത്ത അത്രയും അലിഞ്ഞു ചേർന്ന മജ്ജയും മാംസവും കൂടിയൊരു പരുവം. ഇടക്കിടെ കോറിയിട്ട പോലെ. നീ അങ്ങിനെ എങ്കില്‍ അവള് അങ്ങിനെ. അവളുടെ കവിളിണ ഇങ്ങിനെ...എങ്കില്‍ നിന്റെ ചുണ്ടുകള്‍ ഇങ്ങിനെയല്ല, അങ്ങിനെയായിരുന്നു വേണ്ടിയിരുന്നത്..! ഇങ്ങിനെ മൊത്തം ഗുണിക്കലും കൂട്ടികിഴിക്കലുമായി.. അവസാനം ചേരുംപടി ചേര്‍ക്കാന്‍ ശുദ്ധമായ പാലില്‍ പനീര്‍ദളങ്ങള്‍ ചേര്‍ത്തു ഒരു നീരാട്ടു നടത്തിച്ച് അങ്ങട് മുന്പില്‍ നിര്‍ത്തി ഒരു ഹരണം നടത്തിയതിന്റെ ഫലം പോലെ..! എന്നിലെ ഞാന്‍ ആരാണ് എന്നൊരു ചോദ്യവുമായി ഞാന്‍ മുന്നോട്ടു നടന്നു. നീണ്ട കാലുകളും.. മുടിയും ഏറി തോളില്‍ മാറാപ്പും ഏറ്റി വിദ്യാലയത്തിന്റെ പടിക്കല്‍ ചെന്ന് നിന്ന നേരം .ചാക്യാര്‍കൂത്തിന്റെ പ്രയോഗം പോലെ കുറുമ്പ് ഏറിയ നാളുകള്‍.. അമ്പഴങ്ങ, അരിനെല്ലിക്ക ഉപ്പിലിട്ടത്‌ ഒക്കെ അഞ്ചു പൈസക്ക് കിട്ടിയ കാലം.. നീല നാടക്കുരുക്കില്‍ മുടിയെ പിന്നികെട്ടി നമ്മള് എന്തോ സംഭവം എന്ന മട്ടില്‍ നെല്ലിക്കക്കുരു വായിലിട്ടു കഷ്ടപ്പെട്ടു കടിച്ചു തുപ്പി നടന്ന നിമിഷം....

കിണറിന്‍ വക്കത്തു ,ജിമ്മുക്കി ജിമ്മുക്കി ജാനകി വെള്ളം കോരുമ്പോള്‍ ചോറ്റു പാത്രങ്ങള്‍ താഴെ കലപില കൂട്ടുമ്പോള്‍ ഉയരത്തില്‍ കൈകള്‍ ഉയര്‍ത്തി വെള്ളം താഴേക്ക്‌ ഒഴിക്കും. കിട്ടുന്നത് പാതി, കിട്ടാത്തതും പാതി എന്നമട്ടില്‍ പാത്രങ്ങള്‍ക്കു സായുജ്യം. മതിലിനു അപ്പുറത്ത് റോഡിനു അരികിലെ പാരലല്‍ കോളേജില്‍ നിന്നും വക്കു പൊട്ടാതെ ചൂടോടെ എത്തുന്ന നോട്ടങ്ങള്‍ ഇങ്ങ് കിണറിന്‍ വക്കത്തെ ചില ഹൃദയങ്ങള്‍ തേടി എത്തുമ്പോള്‍, ഞാനും എന്റെ തട്ടം ഇട്ട കൂട്ടുകാരിയും ചേര്‍ന്ന് കാവ്യാ ഭാവനകള്‍ ചേര്‍ത്തു കൂടാരം ഉണ്ടാക്കും..! ബസിലെ കിളിയും, കിളിയുടെ ഏട്ടനും അമ്മാമനും ഒക്കെ ഹീറോ പരിവേഷം കെട്ടുന്ന കാലം ആണത്. ചില്ലറക്കുളില്‍ ആണ് ലോ മമ ഹൃദയം. ഈ മാതിരി കാര്യങ്ങള്‍ കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ സീ ഐ ഡി പണി നടത്തുക ആയിരുന്നു ജോലി. ഓരോ അവളുമാര് ഇതിങ്ങിനെ നട്ടു വളര്‍ത്തി വളവും വെള്ളവും ഒഴിച്ച് പടരാന്‍ പാകത്തില്‍ നില്‍കുമ്പോള്‍ അവർകിട്ടു പാര പണിയാന്‍ എന്റെ അമ്മയാണേ ശ് ശ് അസൂയ ആണേ. നീല പാവാട മുഴു നീളം ആകുമ്പോഴേക്കും പ്രേമലേഖനം കൈ പറ്റിയ മഹതികളോട് അസൂയ ഇല്ലാതില്ല പൊടിപ്പും, തൊങ്ങലും വച്ചു കേള്‍ക്കുന്ന കഥകള്‍ അതെല്ലാം അന്നത്തെ സന്തോഷങ്ങള്‍. പ്രിയ മിത്രം ഒരുനാളൊരു പരീക്ഷ ദിവസം ഓടി വന്നു എന്നെ ബദാം മരത്തിന്റെ ചുവട്ടില്‍ നിർത്തി വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ തനിക്ക് കിട്ടിയ പ്രണയ ലേഖനം എനിക്ക് കാണിച്ചു തന്നപ്പോള്‍ ദേഷ്യം കൊണ്ട് ഞാന്‍ വിറച്ചത്, സത്യത്തില്‍ എനിക്ക് ആരും തന്നില്ലലോ, എന്ന അസൂയ ആണോ? അതോ നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കും എന്ന പേടിയോ. അതെന്തുകൊണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് ഇന്ന്നും ഉത്തരം കിട്ടാതെ ഇരിക്കുകയാണ്. പ്രേമം പൂത്തു വിടര്‍ന്ന കുട്ടികളെ ഒരുമിച്ചു ചെന്ന് ആരാ? എന്തിനാ വെറുതേ? പഠിച്ചുടെ നിനക്ക്.. ടീച്ചെറോട് പറഞ്ഞു കൊടുക്കും എന്നൊക്കെ ഭീക്ഷണിപ്പെടുത്തി ഒരുമാതിരി കിരാത വേഷം കെട്ടി ആടി നമ്മള്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും എന്റെ പ്രിയ മിത്രം തന്നെ അവിടെത്തും എന്നു കരുതിയില്ല. നീല പാവാട ഇട്ടു നടക്കുന്ന നേരത്ത് കേട്ട ചില തവള കഥകള്‍ - ഇന്നിപ്പോൾ ഇത്രയും വലുതായപ്പോഴാണാ അർത്ഥം പോലും പിടികിട്ടയത് - അപ്പോഴേ എല്ലാറ്റിലും ഉസ്താദും സകലകല വിജ്ഞാനകോശവും ആയ കൂട്ടുകാരികളേ നിങ്ങളോട് ഒക്കെ ഒടുക്കത്തു ആരാധനയായിരുന്നു ഇന്നും എനിക്ക്!!

കഥയുടെ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ജീവന്‍ വച്ചു എന്നു പറയുന്ന പോലെ; ഉള്ളില്‍ അണഞ്ഞു കിടന്നിരുന്ന ,തെയ്യവും, നാടകവും എല്ലാം പുറത്തു തല വെട്ടം കാണിച്ചത്‌ ഈ പേജില്‍ ആണ്. നീല പാവാടയും ഏന്തി സദസ്സിനു മുന്പില്‍ നിറഞ്ഞ കൈ അടികള്‍ ഏറ്റു വാങ്ങി പുറത്തു വന്ന നിമിഷങ്ങളില്‍ പലപ്പോഴും കണ്ണുകൾ ഈറന്‍ അണിഞ്ഞിരുന്നു. കലയും കലയുടെ ജീവനും എന്നില്‍ ഉറപ്പിക്കാന്‍.. ചൂളക്ക് അകത്തു കടത്തി ഊതി മിനുക്കി പുറത്തു എടുത്തു തിളങ്ങുന്ന ഓട്ടുപാത്രം പോലെ.. എന്നിലെ ഞാന്‍ എന്നാ കഥാപാത്രം ആദ്യമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷങ്ങള്‍.. എല്ലാം ആ നീല പാവാട ഏകി..

മാങ്ങാ ഇഞ്ചി കൊണ്ടൊരു കറി, ഒപ്പം ബൈബിളിലെ കുറേ വാക്യങ്ങളും കുറെ ഉപദേശങ്ങളുമായി ഒരു കൂട്ടം.. നോട്ടുബൂക്കിലെ പേജ് കീറി തുന്നി കെട്ടിയ ലേഖനങ്ങൾ.. വാവയ്ക്ക് എന്നൊരു സംബോധനയുമായി.. ആ തുടുത്ത കവിളുള്ള റോസാപ്പൂ നിറമുള്ള എന്നിലെ എന്നെ "സൌഹൃദം തിരിച്ചൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ നല്‍കണം' എന്നു പഠിപ്പിച്ച നീല പാവാടക്കാരി ഓര്‍ക്കുന്നു.. ഞാന്‍ ഇന്നും.. എവിടെ നീ എന്നെനിക്കറിയില്ല എങ്കിലും മനസ്സിന്റെ നീല കുപ്പായം ഓടിയെത്തുമ്പോൾ നീ എന്നും എന്നില്‍ ഉണ്ട്..

ഇംഗ്ലീഷ് ക്ലാസ്സ്നു ശേഷം കടലമിട്ടായി എന്ന് വിളിച്ചു കൂവിയിരുന്ന പ്രിയപ്പെട്ട സിസ്റെര്നെ ഓര്‍കുകയാണ്.അതുപോലെ ഭക്ഷണം കഴിക്കും മുന്ബുള്ള പ്രാര്‍ത്ഥന പലപ്പോഴും ചോറ്റു പാത്രത്തില്‍ ഉള്ള കറികളുടെ ലോകത്ത് ആയിരിക്കും ,ടീച്ചറുടെ സാരീ എണ്ണം പിടിക്കവേ ,ടീച്ചറുടെ നോട്ടപുള്ളിയാതും ഓര്‍ക്കാന്‍ രസം തന്നെ ,പലപ്പോഴും സിനിമ കഥ കേട്ട് കൂട്ടം കുടി ഇരിക്കുന്ന ക്ലാസ്സ്നെ മൊത്തം പിടിച്ചു പുറത്താക്കിയ നിമിഷം അതും സന്തോഷപൂരവം ആഘോഷമാക്കിയ നിമിഷങ്ങള്‍ ....

നീളന്‍ പാവാട അണിയും മുന്പ് പറന്നു അകന്ന ഒരു പ്രിയ കൂട്ടുകാരി നിന്നെയും മറന്നിട്ടില്ല. കള്ളപ്പവും, മാങ്ങയും തരുമ്പോള്‍ അടുത്ത തവന്ന എന്നേക്കാൾ മാര്‍ക്ക്‌ നിനക്ക് വാങ്ങണം എന്നു മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു നടന്ന നിന്നെ എനിക്കറിയാമായിരുന്നുഅവസാനം മുട്ടോളം എത്തുന്ന പാവാട മുഴുനീളം ആകും മുന്പ് നീ ഞങ്ങളെ വിട്ടു പിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ .....നിന്റെ വീട്ടില്‍ ഞാന്‍ എത്തിയ നിമിഷം നിന്റെ അമ്മ പറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ ഇന്നും എന്റെ ഉള്ളില്‍ അലയടികുകയാണ് .." മോളെ കണ്ണ് തുറകെട.... നിന്റെ കൂട്ടുകാരി വന്നിരിക്കുന്നു നീ അല്ലെ അവളെ നിന്റെ വീട്ടില്‍ വിളിക്കണം എന്ന് പറയാറുള്ളത് ..അവള് വന്നപ്പോള്‍ നീ എന്താ മിണ്ടാതെ കിടക്കുന്നത് ..കണ്ണ് തുറകെട .അമ്മടെ മോള് കണ്ണ് തുറകെട ....ഇന്നും ഓരോ ഡിസംബര്‍ മാസം വരുമ്പോളും എന്റെ ഓര്‍മയില്‍ നീ നിറഞ്ഞു നില്‍കുകയാണ്‌ .

.വാക്ക് ചാതുര്യം എന്നും കുറവായിരുന്നു. കലപിലകൂടുമ്പോള്‍ കുറെ ഏറെ പറയും എന്നാല്‍ ഒപ്പം അകമ്പടിക്കായി കണ്ണുനീര്‍ ധാരയും ഉണ്ടാകും. ഹൃദയം നിങ്ങള്‍ക്കില്ലേ എന്നാ ചോദ്യത്തിനു അത് എന്താ ചെമ്പരത്തിപ്പൂ ആണോ; എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചു കളിയാക്കി എന്നിലെ സെന്റിമെന്റല്‍ റോള്‍ വളരെ മോശം എന്നു മനസ്സിലാക്കി തന്നതും ഈ നീല പാവാടയുടെ കാലഘട്ടം തന്നെ..!സൌഹൃദം ആഴത്തില്‍ പതിഞ്ഞ കുറെ നിമിഷങ്ങള്‍ ..അവസാനം ഈ പേജ് മറികേണ്ട സമയം ആകാറായപ്പോള്‍ ആണ് ഈ പേജ് ഞാന്‍ എത്ര മാത്രം അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്നിരുന്നു എന്ന് അറിഞ്ഞത്. .ബാല്യത്തിന്റെ കുസൃതികള്‍ ഏറെ നിറഞ്ഞ ഈ പേജില്‍ ആത്മാര്‍ത്ഥത ഏറെ ഉണ്ടായിരുന്നു ..ഒപ്പനയും ,നാടകവും താളത്തില്‍ എനിക്ക് ചുറ്റും കറങ്ങി നടന്നപ്പോള്‍

ഞാന്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്റെ കലയുടെ ഭാവി അടുത്ത പേജുകളില്‍ എന്താകും എന്ന് ..അവസാനം വര്‍ഷത്തേ
സെന്‍റ് ഓഫ്‌ ദിവസം ..തന്ന ഐസ്ക്രീം ആര്‍ക്കും കഴിക്കാന്‍ ആകാതെ അലിഞ്ഞു പോയപ്പോള്‍ ...അതിന്റെ കൂടെ
പലതും അലിഞ്ഞു പോകുകയായിരുന്നു ..ഈ പേജില്‍ ആണ് അധികവും ഞാന്‍ എന്നാ വ്യക്തിയുടെ കഴിവുകള്‍ പുറത്തു വന്നത് .
ഈ പേജ് ഇനി അങ്ങോട്ട്‌ മറിക്കാം അല്ലെ

തറവാട്

2011-09-27T21:21:00.000-07:00

ഒരു വാക്ക് പോലും പറയാന്‍ ആകാതെ എന്തിനോ ആര്‍ക്കോ എന്നോ അറിയാതെ നിശബ്ദതയുടെ ആഴം തേടി പതുക്കെ നീന്തുമ്പോള്‍ നെഞ്ചിനകത്ത് വല്ലാത്തൊരു വിങ്ങല്‍ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പാടത്തിനരികിലെ കുളത്തിന്റെ ഓരത്ത് കൂടെ നടന്നു വരുമ്പോള്‍ പതിവില്ലാതെ ഓളങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ ഇമ വെട്ടാതെ എന്നെ തന്നെ നോക്കി നില്‍ക്കുന്ന പോലെ. വല്ലാത്തൊരു വശ്യത ഉണ്ടെന്നൊരു തോന്നല്‍. കറുകപുല്ലുകള്‍ നീണ്ടു വളര്‍ന്നു കുളത്തിന്റെ കരയാകെ പച്ചപട്ടു വിരിച്ചപോലെ കിടക്കുന്നതു കാണുമ്പോള്‍ തന്നെ മനസ്സില്‍ സൌന്ദര്യം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നു. പ്രാണന്‍ പിടയുന്ന സങ്കടം വാക്കുകള്‍ ആയി പ്രവഹികുമ്പോള്‍ വിശിഷ്ടമായ കവിതകളോ സൃഷ്ടികള്‍ ഒക്കെ ആയി മാറുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു കേട്ടത് സത്യം തന്നെ. അല്ലെങ്കിലും അന്യന്റെ പ്രാണവേദന ക്യാമറക്ക് അകത്തു പകര്‍ത്താന്‍ ഉത്സാഹം കാണിക്കുന്ന ഈ കാലത്ത് ഇതിലേറെ എന്ത് പ്രതീക്ഷിക്കാന്‍! കുളത്തിന്റെ കടവുകളില്‍ മെല്ലേ പോയി ഇരുന്നു ഓളങ്ങളെ നോക്കി സംസാരിക്കാന്‍ വെറുതേ ഒരു ശ്രമം നടത്തി. പാടത്തു ആരുമില്ല, കാറ്റു മാത്രം ഇടയ്ക്കിടക്ക് ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു നടക്കുന്നുണ്ട്.

വെറുതേ തിരിഞ്ഞൊന്ന് ജീവിതത്തിലേക്ക് നോക്കുമ്പോള്‍ എന്തുവാ പറയുക, ഒരുമാതിരി മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് വേണ്ടി ഷോ നടത്തുന്ന പോലെ. സര്‍ക്കസ്സു കളിക്കുന്ന കളിക്കാര്‍ ഇതിലും ഭേദം എന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നി. കോമാളികളുടെ ജീവിതം മറ്റുള്ള ആളുകള്‍ക്ക് സന്തോഷം പകരാന്‍ സാധിക്കും, എങ്കില്‍ ഇവിടെ നാടകമല്ലാത്ത യഥാര്‍ത്ഥ ജീവിതത്തില്‍ ആട്ടങ്ങള്‍ പലപ്പോഴും കഥ അറിയാതെ ആകുമ്പോള്‍ കാണിക്കള്‍ക്ക് ഹരം കൂടും.. ആര്‍പ്പും വിളിയും.. മസാലയും കൂടും.. എന്തിനും ഏതിനും കുറവ് ഇല്ലാതെ, ഒരു സാള്‍ട്ട് ആന്‍ഡ്‌ പെപ്പെര്‍ പടംകണ്ടിരിക്കുന്നതു പോലെ! അന്യന്റെ ജീവിതം കണ്ടു രസിക്കാന്‍ ആളുകള്‍ ഏറെയുള്ള കാലം. അടുത്ത് കണ്ട ചെറിയ ഒരു കല്ല്‌ എടുത്തു കുളത്തിലേക്ക്‌ എറിഞ്ഞു. ശബ്ദം അത്ര വന്നില്ല എങ്കിലും ഓളം ഉണ്ടാക്കാന്‍ സാധിച്ചു. ശരിക്കും ജീവിതം പോലെ തന്നെ. നിസ്സാരം എന്ന് കരുതുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ പോലും കുളത്തില്‍ ചെറിയ കല്ല്‌ കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയ ഓളങ്ങള്‍ പോലെ പര്‍വ്വതീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഗീതു നെടുവീര്‍പിട്ടു. ശ്വാസത്തിനു പോലും ഒരു ഏറ്റകുറച്ചില്‍. ഓര്‍മ്മകള്‍ പതിയെ പിന്നോട്ട് നീങ്ങിയപ്പോള്‍ പാടത്തിന്‍ വരമ്പത്ത് വന്നു നിന്നു. പാടത്ത് പണ്ട് കതിര് കിളികള്‍ തിന്നാതെ ഇരിക്കാന്‍ എത്ര തവണ പാട്ടയും കൊട്ടി കുളത്തിനു അടുത്ത് വന്നു നിന്നിരിക്കുന്നു. അമ്മൂമ്മയുടെ കൈയും പിടിച്ചു കുളത്തിനു അടുത്തെ പാടത്തിന്റെ വരമ്പത്ത് വന്നു നില്‍ക്കും. കൊട്ടി കൊട്ടി കൈ കടയുമ്പോള്‍ കതിര് വരും മുന്‍പുള്ള പൊട്ടല് പൊട്ടിച്ചു കടിക്കും. നല്ല മധുരംആണ് അതിനു. അതോര്‍ത്തപ്പോള്‍ തന്നെ ചുണ്ടില്‍ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. എത്രനാളായി ഇതുപോലൊരു പുഞ്ചിരി മുഖം നിറയ്ക്കാന്‍ വന്നിട്ട്. ഒരു മാതിരി തൃശ്ശൂ ഭാഷയില്‍ പറയുകയാണെങ്കില്‍ ഈ ഒറിജിനല്‍ ഘടി(പുഞ്ചിരി) നമ്മുടെ അടുത്ത് റോള്‍ കാട്ടാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് നാളുകള്‍ ഏറെയായിരിക്കുന്നു. പാടത്ത് വരമ്പിന്‍ പൊത്തില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്കു വരുന്ന ഞണ്ടിന്‍കുട്ടികള്‍ മുന്നോട്ടാണോ പിറകോട്ടാണോ നടക്കുന്നത് എന്ന് നോക്കി ഇരിക്കുന്ന നേരത്ത്, അമ്മൂമ്മ അടുത്തുള്ള വീടുകളില്‍ അനേഷണം ആയി പോയിരിക്കും. ഞാന്‍ അപ്പോഴെല്ലാം ഈ കിളികളും കുളവും കതിരുകളും ഒക്കെയായി സംസാരിച്ചിരിക്കും. ഇന്നിപ്പോള്‍ വീണ്ടും ഈ കുളംകടവില്‍. കുളം ആകെ പൊട്ടി നാശമായി തുടങ്ങിയെങ്കിലും അതിലെ വെള്ളവും ഓളവും എന്നെ കണ്ടതും തിരിച്ചു അറിഞ്ഞു. ഭാഗ്യം! ഗീതു മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു. ഒക്കെ മുഖം മുടി അണിഞ്ഞ ഈ കാലത്ത് ഇവരെങ്കിലും അറിഞ്ഞ ഭാവം കാണിച്ചല്ലോ. പാടം ഒക്കെ നികത്തി വീടുകള്‍ ഉണ്ടാക്കി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ദൂരെ നിന്നാല്‍ കാണുന്ന തോടും അമ്പലവും എല്ലാം കോണ്‍ക്രീറ്റ് വീടുകളുടെ നിറപ്പൊലിമയില്‍ മറഞ്ഞു ഇരിക്കുന്നു. എന്താണ്ട് എല്ലാറ്റിനും ഒരു വശപ്പിശക്‌ പോലെ അതോ എന്റെ ഈ നോട്ടത്തിനു ആണോ പ്രശ്നം..! ഗീതു ഒന്നുകൂടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. എല്ലാം മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇനി അങ്ങട് പഴയ കാലത്തേക്ക് ഒരു മാറ്റം പ്രതീക്ഷിക്കാന്‍ പറ്റുമൊ? ഇല്ല, അതാണ് സത്യം. മെല്ലേ തിരിഞ്ഞു നടക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. ഈ നിമിഷങ്ങള്‍ ഇന്നിപ്പോള്‍ കിട്ടിയത് ഇനി അടുത്ത തവണ വരുമ്പോഴേക്കും മുഴുവന്‍ മറഞ്ഞിരിക്കും. അപ്പചെടികള്‍ നിറഞ്ഞ ഇടവഴികള്‍ ഒക്കെ കൊച്ചു കൊച്ചു ടാര്‍ ഇട്ട റോഡുകള്‍ ആയിരിക്കുന്നു. തറവാടിന്റെ പിറകിലെ വഴിയിലുടെ ഉള്ള യാത്ര മതിയാക്കി തറവാടിന്റെ വളപ്പിലേക്ക് കയറി. വളപ്പ് മുഴുവന്‍ തൊട്ടാവാടികള്‍ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സ്വത്തിന്റെ ഭാഗം പ്രശ്നം കാരണം ആരുമില്ല വളപ്പ് നേരെയാക്കാന്‍. കൂട്ടുകൂടിയിരുന്ന് ഒരുമിച്ചു കളിച്ചു വളര്‍ന്ന സഹോദരങ്ങള്‍ പോലും അങ്ങോട്ട്‌ ഇങ്ങോട്ടും തിരിഞ്ഞാല്‍ കുറ്റം പറയുന്ന അവസ്ഥയാണ്. പണ്ട് തറവാട്ടു വീട്ടിലേക്കുള്ള ഇടവഴി വഴി വളപ്പില്‍ കേറുമ്പോള്‍, ചെറിയമ്മമാര്‍ കൂക്ക് വിളികള്‍ കൊണ്ട് ശ്രദ്ധയെ ആകര്‍ഷിച്ച് എന്നാ വന്നേ, എങ്ങോട്ടാ എന്നൊക്കെ ഉറക്കെ വിളിച്ചു ചോദിക്കുമായിരുന്നു. തറവാട്ടില്‍ വിരുന്നുക്കാര്‍ വന്നാല്‍ അപ്പുറത്തും ഇപ്പുറത്തും ഉള്ള ചെറിയമ്മമാര്‍ കറികള്‍ കൊണ്ട് ഓടിയെത്തിയിരുന്നു. ഇന്നിപ്പോള്‍ അവരുടെ വീടുകളിലും മക്കള്‍ പലരും പലയിടത്തായി. അമ്മൂമ്മ മകന്റെ കൂടെ വളപ്പിന്റെ അങ്ങേ തലക്കല്‍ പുതുതായി പണിത വീട്ടിലും. തറവാട്ടുവീട് ഒരു അനാഥ പ്രേതം പോലെ, തലയുയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു! മുത്തച്ഛന്റെ ആത്മാവ് അവിടെ എവിടെയൊക്കെയോ കിടന്നു വിതുമ്പുന്നതു പോലെ. മക്കള്‍ ഒക്കെ തരംകിട്ടിയാല്‍ അടുത്ത ആളെ ഇടിച്ചു താഴ്ത്തി കാണിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ ആ ആത്മാവ് എങ്ങിനെ അത് സഹിക്കും?! നീതിക്കും യുക്തിക്കും അനുയോജ്യമായി മാത്രമേ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യാവൂ എന്ന് മക്കള്‍ക്കെല്ലാവര്‍ക്കും മുത്തച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു കൊടുത്തിരുന്നത് ആണല്ലോ. എന്നിട്ടും.. ഉള്ളില്‍ നിന്ന് ഒരു വട്ടം കൂടി ദീര്‍ഘമായൊരു നെടുവീര്‍പ്പുയര്‍ന്നു. അമ്മൂമ്മ തറവാട്ടു വീട് പൂട്ടി പോയപ്പോള്‍ ആര്‍ക്കാര്‍ക്കും ഇല്ലാതെ അത് അടഞ്ഞു കിടന്നപ്പോള്‍, ഒരിറ്റു വെള്ളം പോലും കിട്ടാതെ മച്ചിനകത്തെ ദൈവങ്ങള്‍ നിലവിളി കൂട്ടുക ആയിരുന്നിരിക്കണം..!

കുട്ടികളും പേരമക്കളും ആയി ഓടി നടന്ന തറവാടിന്റെ മുറ്റത്തു കാല്മുട്ടോളം വലുപ്പത്തില്‍ പുല്ലു വളര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. അപ്പുറത്തെ വീട്ടില്‍ അമ്മൂമ്മയും ഇപ്പുറത്ത് ചെറിയമ്മ വലിയമ്മമാരും ഒക്കെയുണ്ട്. എല്ലാവരുംമുണ്ട് എന്നാല്‍ ആരുമില്ല എന്ന അവസ്ഥ. തറവാട്ടു വീട് മാത്രം ആരോടും പരാതി ഇല്ലാതെ തലയുയര്‍ത്തി തന്നെ നില്‍ക്കുന്നു. കിഴക്ക് ഭാഗത്ത് കൊട്ടിലില്‍ മണല്‍ കൂട്ടിയിടുമ്പോള്‍ കുഴിയാനയെ പിടിക്കാന്‍ എത്രയോ നടന്നിരിക്കുന്നു. അതെല്ലാം തകര്‍ന്നു കിടക്കുന്നു. ഉത്തരവും കഴുക്കോലും എല്ലാം. പരസ്പരം ഉത്തരം ഇല്ലാത്ത ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് മുന്പില്‍ പല്ല് ഇളിച്ചു കിടക്കുന്നു അവയെല്ലാം. കൊയ്തു കഴിഞ്ഞു വൈക്കോല്‍ കൂനകള്‍ നിരത്തി വെയ്ക്കുന്നത് കാണാന്‍ തന്നെ നല്ല ചന്തം ആയിരുന്നു. ഓര്‍മ്മകള്‍ കാടു കേറിത്തുടങ്ങി..

അപ്പോഴേക്കും മോന്‍ ഓടി വന്നു. അമ്മേ.. അമ്മേ എന്താ മൊബൈല്‍ എടുക്കാത്തത്? എത്ര നേരം ആയി അച്ഛന്‍ വിളിക്കുന്നു. അവന്റെ ആ വിളി ഓര്‍മകളില്‍ നിന്നും ഉണര്‍ത്തി. മോന്‍ അവിടെ നില്‍ക്ക്, ഇവിടെ നിറയെ കാടുപിടിച്ച് കിടക്കുകയാ. അമ്മേ ഇതെന്താ ഇവിടെ ഈ പിങ്ക് പൂക്കള്‍ ഉള്ള ചെടി, ഇല തൊടുമ്പോള്‍ വാടി പോകുന്നു!! അവനു ആകെയൊരു സന്തോഷം. അത് തൊട്ടാവാടിയാ മോനെ. അങ്ങിനെ പറഞ്ഞാല്‍ ??
ടച്ച്‌ മി നോട്ട്..
ഓഹോഹോ മനസ്സിലായി. അവന്‍ തലകുലുക്കി താല്പര്യത്തോടെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവന്റെ കൈയുംപിടിച്ചു മുന്‍പോട്ടു നടന്നു. മുന്‍പൊക്കെ ഈ വളപ്പില്‍ കേറുമ്പോള്‍ അത്യാവശ്യം ഭക്ഷണം ഒക്കെ കിട്ടുമായിരുന്നു. അരിനെല്ലിക്ക, ചാമ്പക്ക, കണ്ണി മാങ്ങാ.. അങ്ങിനെ അങ്ങിനെ ... മാതളച്ചെടിയുടെ പൂവും, കാപ്പിച്ചെടിയുടെ പൂവും ഏറെ ഇഷ്ടമായിരുന്നല്ലോ. വീടിന്റെ പിറകു വശത്തെ അലക്ക് കല്ലിനടുത്ത് നിറയെ കാപ്പി പൂക്കള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നതോര്‍ത്തു.. വെള്ളനിറത്തില്‍.. എന്തൊരു മണമായിരിക്കുമെന്നോ. മോനെ അത് കാണിക്കാം എന്ന് കരുതി പതുക്കെ വീടിനു പിന്നിലേക്ക്‌ നടന്നു. അവിടെ പക്ഷേ എല്ലാം കരിഞ്ഞു ഉണങ്ങി നില്‍കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ ആകെ സങ്കടമായി. എന്താ അമ്മേ.. ഇവിടെ? ഒന്നുമില്ലെടാ കുട്ടാ.. മനസ്സില്‍ ചെറിയ നൊമ്പരം പൊട്ടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും അവന്റെ അടുത്ത ചോദ്യം; ഇതെന്താ അമ്മേ ഈ വീട് പൂട്ടി ഇട്ടിരിക്കുന്നത് ? ഇതിന്റെ താക്കോല് കളഞ്ഞു പോയോ? ഹ്മം.. പോയി മോനെ; ഈ വീടിന്റെ സന്തോഷവും, സ്നേഹവും എല്ലാം നിറഞ്ഞ താക്കോല് പോയി.. ഒക്കെ തുരുമ്പ് എടുത്തു പോയി.. ഇത്തിരി വിതുമ്പിയോ..
ഈ അമ്മക്ക് എന്താ!! എന്ന മട്ടില്‍ എന്നെ നോക്കുന്നത് കണ്ടില്ല എന്നു വച്ചു. ഈ വീട്ടില്‍ ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി വിളക്ക് ഒന്ന് കത്തിച്ചു വെച്ച് ദീപം പറഞ്ഞു ഉമ്മറത്ത്‌ വരാന്‍ പറ്റിയെങ്കില്‍..! പുറകിലെ അമ്മിക്കല്ലില്‍ മാങ്ങായും മുളകും ഉപ്പും കൂട്ടി ചതച്ചു എന്റെ ചെറിയമ്മമാര്‍ വീണ്ടും എനിക്കും തന്നിരുന്നുവെങ്കില്‍..! അമ്മൂമ്മയുടെ അടുത്ത് കിടത്തി ഒരു കഥ കൂടി പറഞ്ഞു തന്നിരുന്നുവെങ്കില്‍... ഇന്നിപ്പോള്‍ ഏതു ചെറിയമ്മ ഏതു വലിയമ്മ. അമ്മൂമയുടെ അടുത്ത് പോയാലും കുറെ സങ്കടക്കഥകള്‍ മാത്രം.. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അടുത്ത തവണ ഓണത്തിനു ആരുടെയും വീട്ടിലും പോകുന്നില്ല. നാട്ടിലും വരുന്നില്ല. ഉള്ള പാടവും കുളവും കൂടി എന്നെ അങ്ങട് മറക്കും മുന്‍പ് ഒന്ന് കാണാനെങ്കിലും പറ്റിയല്ലോ. ഇടിഞ്ഞു പൊളിയും മുന്പ് ഈ തറവാട്ടില്‍ പരിസരത്ത് മോനെ കൊണ്ട് വന്നു കാണിക്കുവാന്‍ പറ്റിയല്ലോ. അതുമതി!! നിറഞ്ഞു വന്ന കണ്ണുകള്‍ കൈയ്യിലിരുന്ന കൈലേസുകള്‍ക്കൊണ്ടൊപ്പി ഗീതു കാറിനുള്ളില്‍ കയറി ഇരുന്നു. ഉള്ളില്‍ ഒരു തീരുമാനം അപ്പൊഴേക്കും എടുത്തിരുന്നു. എന്തിനാ ഒരുപാടു പാടവും ,ഭൂമിയും ഒക്കെ? ഭാഗവും പ്രശ്നങ്ങളും ആയി ഉള്ള മനസമാധാനം കളയണോ? മക്കള്‍ രണ്ടു പേരുള്ളത് കലഹിച്ചു നില്‍ക്കുന്നത് കാണാന്‍ വയ്യേവയ്യ ... ഞാന്‍ ഇല്ല ഒരു പക്ഷ ഭേദവും കാണിക്കാന്‍.. ഏട്ടന്റെ തോളില്‍ പതിയെ ചാരി ഇരുന്നു.. അപ്പോഴും ചെറിയ മോന്‍ എന്തൊക്കെയോ ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..

ചില ഭ്രാന്തന്‍ ചിന്തകള്‍

2011-08-27T06:28:00.000-07:00

നീട്ടിവരച്ച വരയുടെ അറ്റം തേടിഒരു യാത്ര . അതിര്‍ വരബുക്കള്‍ക്ക് ഇടയില്‍ ഞാണിന്‍മേല്‍ കളി പോലെ .ഒന്ന് കൈ വിട്ടാല്‍ തകരുന്ന ജീവിതം .പക്ഷേ തകരാതെ നീര്ജീവമായി കിടക്കേണ്ടി വന്നാല്‍ ???
ഞാന്‍ അവളോട്‌ പറഞ്ഞിടുണ്ട് ആ നിമിഷം എന്നെ അതില്‍ നിന്നു മോചിതയക്കാന്‍ ..

മെല്ലെ എന്നില്‍ അണഞ്ഞ നിശ്വാസത്തിന്‍ പൊരുളുകള്‍, ചുരുളുകളായി അഴിയുമ്പോള്‍ ..കരിന്തിരി കത്താതെ ഇരിക്കാന്‍ നീട്ടിയ കൈകളുടെ തുമ്പത്ത് തന്നുപ്പു ...ഒരുതരം നീര്ജീവമായ തണുപ്പ് ...മരണത്തിന്റെ ഭീതി എന്നില്‍ നിറയുന്നുണ്ടോ ??പകലിന്റെ രോദനം കേട്ടപാതി കേള്‍ക്കാത്ത പാതി സത്യവും മിഥ്യയും തേടി ഒരു യാത്ര ...കറുത്ത നീണ്ട പുതപ്പിന്റെ ആലിംഗനം എന്നെ ഒട്ടും ശ്വാസം മുട്ടിച്ചില്ല ...കുളിര് കോരിയിട്ട പോലെ രോമകൂപങ്ങളില്‍ മധുരമായ അനൂഭൂതി..വല്ലാത്തൊരു സുഗന്ധം ...ചന്ദനത്തിരിയുടെ മണം ,കര്‍പ്പൂരം എന്നിലേക്ക്‌ നിറയുന്നപോലെ.വെട്ടിയിട്ട തേങ്ങ മൂത്ത കാരണം വെന്ത വെളിച്ചെണ്ണയുടെ മണം മൂക്കിന്റെ അകത്തു നിറഞ്ഞു ഇരിക്കുന്നു ..പുതിയ മുണ്ടിന്റെ ശീലയില്‍ ചുവന്നപ്ട്ടും ചുറ്റി നെറ്റി നിറയെ സിന്ദൂരം അണിയിച്ചു,
വിളക്കു കത്തുന്നതിന്റെ വെളിച്ചം മുഖംത്തു പതിയുമ്പോള്‍ വല്ലാത്തൊരു വശ്യ സൌന്ദര്യം ..ഇത്ര ഏറെ സൌന്ദര്യം എന്നില്‍ ഞാന്‍ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല ..കണ്ണാടിക്കു മുന്പില്‍ ചെരിഞ്ഞും താണും എത്ര നോക്കി യിരിക്കുന്നു .,ഇടയ്ക്കു ഒന്ന് കുസൃതി കാട്ടിയ കാറ്റില്‍ ചുര്ണ്ട മുടി കണ്ണില്‍ ഉമ്മ വച്ചു ചുണ്ടുകളില്‍ സ്പര്‍ശിച്ച നേരം ..ഇക്കിളി പൂണ്ടു കിടന്നു ഞാന്‍ .. ഇതുവരെ കിട്ടാത്ത ഒരു ശാന്തത എല്ലാം സൌന്ദര്യത്തിന്‍ നിറകുട്മായി നിറഞ്ഞു ഇരിക്കുന്നു .ഒട്ടും ഭാരം തോന്നാതെ ..ആരോടും പരാതികള്‍ ഇല്ലാതെ ..പറന്നു ആ മുറിക്കു മുന്പില്‍ ....കാതുകളില്‍ അരുടെയോക്കീയോ കരച്ചില്‍ പോലെ...പക്ഷേ എനിക്ക് ചിരിക്കാന തോന്നിയത് ..ഞാന്‍ ഇത്ര സുഖം ആയിപറക്കുമ്പോള്‍ എന്തിനാ ഇത്രക്കും സങ്കടം .പതുക്കെ എന്നെ ആരോ വലിച്ചു കൊണ്ട് പോകുന്നപോലെ ..ഞാന്‍ പോകുകയാണ് ..ഇനിയില്ല ഒരു മടക്കം .....ഭൂമിതന്‍ മാറില്‍ പുണര്‍ന്നു കിടക്കാന്‍ എന്നെ കൊണ്ടുപോകുകയണോ ?

ചിലമുഖങ്ങള്‍ അന്നേരം തെളിഞ്ഞപ്പോള്‍ ... മിഴികള്‍ മെല്ലേ ഞാന്‍ തുറന്നു ...എന്താ ഇപ്പൊ ഉണ്ടായേ ??കണ്ണുകള്‍ അമര്‍ത്തി തിരുമ്മി ... ,,ഇപ്പൊ ഒരു മണവുമില്ല ....തലയ്ക്കു അകത്തു ഭാരം നിറയുന്നു ,ശാന്തമായ മനസ്സ് കലുഷിതമായിരിക്കുന്നു ..അപ്പോള്‍ ഇവിടെ ഇനിയും ഉണ്ടല്ലേ എന്റെ ദിവസങ്ങള്‍ ....

യാന്ത്രികമായ കളിപാവപ്പോലെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്നു .കൈവിട്ട കാറ്റിന്റെ കുസൃതി പോലെ കളിവഞ്ചി ആടിയാടി ഉലഞ്ഞു പോകുമ്പോള്‍ തീരം കിട്ടിയാലോ എന്നൊരു പ്രതീക്ഷ മാത്രം ..അതാണ് മുന്നോട്ടുള്ള ഒഴുക്കിന്റെ ഏക ആശ്രയം .തീരത്ത് അണഞ്ഞ കടലാസ്സു തോണി ഏറെകുറെ നനഞ്ഞു ഇരിക്കുന്നു .എന്നിട്ടും അതിനെ എടുത്തു പള്‍പ്പ്ന്റെ മായാവിലാസം എന്നപോലെ പുതിയ രൂപങ്ങള്‍ മെനഞ്ഞു എടുക്കുന്നു .അറിയാം വെള്ളം ഇനിയും അതിനെ തേടി എത്തും ,വീണ്ടും അന്നേരം അത് തകരും എന്നും ,.വീണ്ടും പുനര്‍ജന്മം അതിനെകും .എന്നും,.ഇങ്ങിനെ വീണ്ടും കുറെ ജനമ്ങ്ങള്‍ കാത്തിരിക്കുന്നു ഇനിയും ...

പരാതിക്കാരി

2011-07-18T06:17:00.000-07:00

അന്നും അവള്‍ക്കു പരാതികള്‍ ആയിരുന്നു. ഈ പരാതികള്‍ക്കിടയില്‍ എപ്പോഴോ ഞാനവളെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. അതെപ്പോഴാണെന്ന് എനിക്കോര്‍മ്മ കിട്ടുന്നില്ല. പരാധീനതകള്‍ക്ക് ഇടയിലെ പരാതിക്കാരിയെന്നൊരിക്കലുമന്ന് തോന്നിയിട്ടില്ല. നീണ്ട ആ മിഴികള്‍ മിന്നുന്നത് നോക്കിയിരിക്കുമ്പോള്‍ എല്ലാം മറന്നു പോകുമായിരുന്നു. കസവുമുണ്ടും നേരിയതും ഉടുത്തവള്‍ മുന്നിലെത്തുമ്പോള്‍ ഏറെ പണിപ്പെട്ടു നിര്‍ത്തിയെന്നെത്തന്നെ. ഇങ്ങിനെയൊക്കെയിരിക്കേ എപ്പോഴാണ് ഞാനുമവളും തമ്മില്‍ ഇത്രയ്ക്കകന്നത്. നേര്‍ത്ത മൂടുപടം പോലെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ മങ്ങലേറ്റിരിക്കുന്നു..

എത്ര നാള്‍ കാത്തിരുന്നു അവള്‍ക്കായി. ഇനിയൊരു തിരിച്ചു വരവ് പ്രതീക്ഷിക്കാമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. നിമിഷങ്ങള്‍ ആഴത്തില്‍ പതിയുന്ന നേരം കാലൊച്ച മാത്രം കേട്ടില്ല. ഇടവഴിയുടെ അരികുകളില്‍ നിന്നിരുന്ന അപ്പച്ചെടിയുടെ ഇല പൊട്ടിച്ചു അവളുടെ കൈയ്ക്ക് മുകളില്‍ വച്ചു പോട്ടിക്കുമ്പോള്‍; അവളെനിക്കു മാത്രം സ്വന്തമാകണം എന്നൊരു മോഹം ആയിരുന്നു. ഇന്നിപ്പോള്‍ കൈ പിടിച്ചൊന്നു എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ പോലും വയ്യ. പക്ഷേ; എന്തേ ഇന്നിത്ര ഓര്‍മ്മ.. അവളുടെ പരാതികള്‍ തന്റെ ജീവന്‍ ആയിരുന്നു. എല്ലാം മനസ്സിലാക്കാന്‍ വൈകിയോ? വിളിക്കണം അവളെ എത്രയും വേഗം.. വയ്യ ഇനിയും.. നമ്പര്‍ തപ്പി എടുത്തു ഡയല്‍ ചെയ്യുമ്പോള്‍ മനസ്സിനു എന്തെന്നില്ലാത്ത ഉത്സാഹം. ‘നിങ്ങള്‍ വിളിച്ച നമ്പര്‍ ശരിയല്ല.. ദയവായി പരിശോധികുക‘ വീണ്ടും എണ്ണി നോക്കി.. യ്യോ! ഒരു അക്കം ഇല്ലല്ലോ.. എങ്ങിനെ അറിയും.. അലമാരയിലിരുന്ന മുഴുവന്‍ പേപ്പെറുകളും ധൃതിയില്‍ വലിച്ചിട്ടു പരതാന്‍ തുടങ്ങി. അല്ലെങ്കിലും അത് അങ്ങിനെയാ....ഒരു കാര്യം ചെയണം എന്നു മനസ്സില്‍ തോന്നിയാല്‍ അത് മാറ്റി വെയ്ക്ക പിന്നത്തേക്ക് എന്നൊരു ശീലം മുന്പും ഇല്ലാലോ . അന്ന് ആദ്യമായി വിരഹവേദനയാല്‍ നെഞ്ചില്‍ കൈ വച്ചു ഓര്‍ത്തവളെ. പെട്ടന്ന് ഉമ്മറത്തെ മണി ആരോ അടിച്ച് മുഴങ്ങിയ ശബ്ദം.. ആരാണെന്ന് നോക്കുവാന്‍ പുറത്തേക്ക് വന്ന നേരം.. കണ്ടവളെ തന്റെ പരാതിക്കാരിയെ.. ..ഒരു കൂട്ടം പരാതികളുമായി പറയാന്‍ വെമ്പി നില്‍കുന്ന അവളെ അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ കൂടിക്കാഴ്ചയില്‍ സാകൂതം ഞാനവളെ നോക്കിനിന്നു.. കയറി ഇരിക്കുവാന്‍ പോലും ക്ഷണിക്കാതെ.. ആ നീല മിഴികള്‍ അപ്പോഴും മിന്നിത്തിളങ്ങിയിരുന്നു.അപ്പോഴും ആമിഴികളില്‍ പരാതികള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അത് അങ്ങിനെയാവും അല്ലേ.. ആത്മാര്‍ത്ഥമായി ആഗ്രഹിച്ചാല്‍ സ്വപ്നകരമായ മുഹൂര്‍ത്തങ്ങള്‍ നടന്നേക്കും അല്ലേ..

ഞങ്ങള്‍ കണ്ട ബാങ്കോക്ക്‌

2011-06-20T06:48:00.000-07:00

ഒരു പാട് ദിവസത്തെ അല്ല മാസങ്ങളുടെ ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം വീണ്ടും ഒരു പോസ്റ്റ്‌. എന്നാലത് ഒരു യാത്ര വിവരണം ആകട്ടെ എന്ന് വിചാരിച്ചു. ബാച്ചികളുടെ ലോകം എന്ന് പുകള്‍പെറ്റ തായ്‌ലാന്‍ഡിലെയും ശ്രീലങ്കയിലെയും സന്ദര്‍ശനവിശേഷങ്ങള്‍ പങ്കുവെയ്ക്കാം. മുന്‍പൊരിക്കല്‍ സന്ദര്‍ശിച്ചിട്ടുള്ളൊരു സ്ഥലമായിരുന്നു തായ്ലാന്‍ഡിന്റെ തലസ്ഥാനമായ ബാങ്കോക്ക്. അന്നത് ഒരു കപ്പല്‍ യാത്രയിലൂടെയായിരുന്നു. ഇതുവരെയും കപ്പല്‍ യാത്രയില്‍ ആയിരുന്നു അധികവും സ്ഥലങ്ങളും സന്ദര്‍ശിച്ചിരുന്നത്. ടൂര്‍ പ്രോഗ്രാം അറെഞ്ച് ചെയ്തു പോയ ആദ്യ യാത്രയായിരുന്നു ഇത്തവണ. ടൂര്‍ പാക്കേജ് വഴി ഉള്ള യാത്രാനുഭവം ആദ്യം എന്നിരിക്കേ വ്യത്യസ്തവും ഉല്ലാസഭരിതവുമായിരുന്നു.

കൊച്ചിയില്‍ നിന്നും ശ്രീലങ്ക വഴിയാണ് തായ്‌ ലാന്‍ഡ്‌ലേക്ക് യാത്രതിരിച്ചത്. ശ്രീലങ്കയില്‍ കിട്ടിയ ഒരു ദിവസം അവിടുള്ള കുറച്ചു സ്ഥലങ്ങള്‍ കാണാമെന്നു വിചാരിച്ചു. അങ്ങിനെ ബുദ്ധന്റെ ഒരു അമ്പലവും, ബീച്ചും പിന്നെ കുറച്ച് ഷോപ്പിംങ്ങും നടത്തി. യാത്രയിലെനിക്ക് ഒഴിവാക്കാനാകാത്തൊരു കാര്യമാണ് ..ഷോപ്പിങ്ങ് !! എവിടെയൊക്കെ പോയാലും അവിടെയൊക്കെ ലഭിക്കാവുന്ന ആകര്‍ഷകമായ ഐറ്റെംസ് വാങ്ങിക്കൂട്ടി കാശു പാഴാക്കിക്കളയുമ്പോഴാണു മനസ്സിനൊരു ഉന്മേഷവും യാത്രക്കൊരു സുഖവും കിട്ടാറുള്ളത്..!

ശ്രീലങ്കയില്‍ കണ്ട ബുദ്ധന്റെ അമ്പലം വളരെ ഏറെ പഴക്കം ചെന്നത് ആയിരുന്നു. ഉറങ്ങുന്ന ഒരു ഭീമാകാരനായ ബുദ്ധന്‍ ആയിരുന്നു അവിടത്തെ പ്രധാന ആകര്‍ഷണം.

ബുദ്ധന്റെ അമ്പലത്തിനോട് ചേര്‍ന്ന് തന്നെയുള്ള ഒരു ആശ്രമത്തില്‍ കുറച്ചു അകൊസേട്ടന്മാരെ കണ്ടു. നമ്മുടെ യോദ്ധ സിനിമയിലെ ഉണ്ണികുട്ടനേ പോലുള്ള കുട്ടികളെ അവിടെ ഇവിടെയായി കാണാമായിരുന്നു. അമ്പലം മുഴുവന്‍ ചുറ്റി നടന്ന് കണ്ട ശേഷം തൊട്ടടുത്തുള്ള ബീച്ചില്‍ പോയി. ഒരുപാടു സന്ദര്‍ശകരും നാട്ടുകാരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. കുളിയും കളിയും ആയി അവരങ്ങിനെ അടിച്ചുപൊളിച്ചിരുന്നു എന്ന് തന്നെ പറയാം. കുറച്ചു നേരം എല്ലാവരെയും വായ നോക്കി നിന്ന് പതുക്കെ അടുത്തുള്ള ചെറിയൊരു പാര്‍ക്കിലേക്ക് നടന്നു. ഏറെക്കുറെ നമ്മുടെ നാട്ടുകാരെപ്പോലെ തന്നെ ആണല്ലോ ശ്രീലങ്കന്‍സ്. പാര്‍ക്കില്‍ കുട്ടികള്‍ കളിക്കുന്നതും നോക്കി ആസ്വദിച്ചിരുന്നു ഇരുന്നു കുറെനേരം. അപ്പോഴേക്കും വാനം നിറഞ്ഞ് മഴക്കാര്‍ കയറി വന്നുതുടങ്ങിയിരുന്നു. ആയതിനാല്‍ ഒരുപാട് സമയം അവിടെ ചിലവഴിക്കതെ തിരിച്ച് റിസോര്‍ട്ടിലെക്ക് നടന്നു. റിസോര്‍ട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകുന്ന വഴി തമിഴ്നാട്‌ സ്റ്റൈലില്‍ ഒരു ശവയാത്ര കണ്ടു കൊട്ടും പാട്ടുമൊക്കെയായി. അധികവും പാവാടയും ബ്ലൌസും ആണ് അവിടുള്ളവര്‍ സ്ത്രീകള്‍ ധരിച്ചിരുന്നത്. അമ്മമാരും അമ്മൂമ്മമാരും ഒക്കെ മുട്ടിനു താഴെ ഇറക്കം ഉള്ള പാവാട അണിഞ്ഞു നടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍; ഒരു നിമിഷം ഞാന്‍, നമ്മുടെ നാട്ടിലെ സ്ഥിതി ആലോചിച്ചു. മുഴുവന്‍ മൂടിയിട്ടു പോലും ഇപ്പോള്‍ നില്‍ക്കക്കള്ളിയില്ലാത്ത അവസ്ഥയണു നാട്ടില്..!!

ശ്രീലങ്കയില്‍ നിന്നും രാത്രിയില്‍ ആയിരുന്നു തായ്ലാന്‍ഡിലേക്കുള്ള ഫ്ലൈറ്റ്. വലിയൊരു എയര്‍പോര്‍ട്ട് ആയിരുന്നു ബാങ്കോക്കിലേത്. അവിടം മുഴുവന്‍ അവരുടെ ടൂറിസം പ്രൊമോഷന്‍ ചിത്രങ്ങള്‍ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു. എങ്കിലും; ആദ്യമായി ടൂര്‍ പോഗ്രാം അറെഞ്ച് ചെയ്തു വരുന്നവര്‍ക്ക് നിറയേ സംശയങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു. ഷിപ്പില്‍ പോകുമ്പോള്‍; എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ ഏജെന്റ് വരും. അവരാണു വിസയൊക്കെ അറെഞ്ച് ചെയ്തു തന്നിരുന്നത്. ആയതിനാല്‍ ഈ വക ബുദ്ധിമുട്ട് ഒന്നും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. കുറെ നേരം വരിയില്‍ കാത്ത് നിന്ന് എമിഗ്രേഷന്‍ കൌണ്ടറിന്റെ അടുത്ത് എത്തിയപ്പോള്‍ അവിടെയുള്ള ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ വകയായി ‘ഈ വരി അല്ല.. അകത്ത് വേറെ വരി ഉണ്ട്.. അവിടെ പോയി ക്യൂ നിന്ന് വിസെടുക്കണം‘ എന്ന്..! ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍ പറഞ്ഞ വരിയിലേക്ക് മാറി അവിടെ ക്യൂ നിന്ന്; അതിന്റെ കൌണ്ടറില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ അവിടെയുള്ള അങ്ങേര്‍ക്കു ഞങ്ങളുടെ ഫോട്ടോയ്ക്ക് ഗ്ലാമര്‍ പോര എന്ന് വിഷമം..! വീണ്ടും പുതിയ ഫോട്ടോ എടുക്കുവാനുള്ള ഓട്ടപ്പാച്ചില്‍..! അങ്ങിനെ ഒരുവിധം വിസ അടിച്ചു കിട്ടി. ഇങ്ങനെ ഇട്ട് വട്ടം ചുറ്റിയ സമയത്ത് തിരിച്ചു നാട്ടിലേക്കു വണ്ടി കയറിയാലോ എന്നു പോലും തോന്നി. ഏതായാലും എല്ലാ നൂലാമാലകളെയും തരണം ചെയ്ത് ഞങ്ങള്‍ വെളിയില്‍ എത്തി. അവിടെനിന്ന് വേറെയും കുറെ ആളുകളെയും കൂട്ടി വലിയൊരു ബസില്‍ പട്ടയ എന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. കുറെ നേരം ഉണ്ട് ആ യാത്ര. എല്ലാവരും മയക്കത്തിലായി. അങ്ങിനെ താമസിക്കേണ്ട നിര്‍ദ്ദിഷ്ട ഹോട്ടലില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു. റൂമില്‍ എത്തിയപ്പോഴാണു ശ്വാസം ഒന്നു നേരെ വീണത്..!

അന്നേ ദിവസം എല്ലാവര്‍ക്കും വിശ്രമദിവസമാണെന്ന് ഗൈഡ് പറഞ്ഞതിനാല്‍ ഞങ്ങള്‍ പട്ടയ ടൌണ്‍ ചുറ്റി കാണാന്‍ പുറപ്പെട്ടു. പട്ടായ ബീച്ചിലൂടെ മെല്ലേ നടന്നു. കാഴ്ചകള്‍ അതി മനോഹരം. കണ്ണിനും മനസ്സിനും.. എന്താ പറയുക.. സന്തോഷം തരുന്ന കാഴ്ചകള്‍.. ബാച്ചികളുടെ ലോകം എന്ന് പറയുന്നതിന്റെ അര്‍ത്ഥം ശരിവയ്ക്കുന്നവിധമായിരുന്നു ചുറ്റുപാടും ഉള്ള കാഴ്ചകളൊക്കെ..! വസ്ത്രങ്ങളുടെ ഭാരം ലഘൂകരിച്ച് അവയില്‍ ലാളിത്യം പുലര്‍ത്തിയ കുറെ പേര്‍..! വഴിയരികില്‍ നിറയെ ചെറിയ കടകള്‍ ഉണ്ട്. വസ്ത്രങ്ങള്‍ അധികവും കടും നിറവും പൂക്കളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. ബോംബെയിലെ പോലെ കൊച്ചു കടകള്‍. വിലപേശി വാങ്ങണം എന്നുമാത്രം. വിലയൊക്കെ പേശി അന്തസ്സായി ഷോപ്പിംഗ്‌ നടത്തി. അല്ലെങ്കിലും നമ്മുടെ നാട് വിട്ടാല്‍ എന്തോന്ന്..!! പട്ടയ ബീച്ച്നു അടുത്ത് തന്നെ വലിയൊരു ഷോപ്പിംഗ്‌ മാള്‍ ഉണ്ട്. അതിനു മുകളില്‍ ഒരു വാക്സ് മ്യൂസിയവും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. മഹാത്മഗാന്ധി മുതല്‍ ജാക്കിച്ചാന്‍ വരെയുണ്ടവിടെ. കുറച്ചു നേരം അവിടെയൊക്കെ ഫോട്ടോ എടുത്തു നടന്നു. ഇവരെയൊന്നും നേരെകണ്ട് ഒപ്പമിരുന്ന് ഫോട്ടോ എടുക്കല്‍ എന്തായാലും നടക്കില്ല. അപ്പോള്‍ പിന്നെ കിട്ടുന്ന അവസരം എന്തിനു കളയണം. വാക്സ് പ്രതിമയെങ്കില്‍ വാക്സ്. ഓരോപ്രതിമകളെയും പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന പ്രശസ്തരുടെ കൂടെ നിന്ന് ഫോട്ടോ എടുത്തു. ചില പ്രതിമകള്‍ അത്രക്കും പെര്‍ഫെക്റ്റ്‌ ആയി തോന്നിയില്ല.

എങ്കിലും ചുരുങ്ങിയകാലം കൊണ്ട് ടൂറിസം എങ്ങിനെ ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ വളര്‍ച്ചക്ക് കാരണം ആകാം എന്നതിന്റെ നല്ലൊരു ഉദാഹരണം തന്നെയാണ് തായ്‌ലാന്‍ഡ്‌. ബാച്ചികള്‍ക്ക് മാത്രം എന്നൊരു തെറ്റായ പ്രചാരം ഉണ്ട് അവിടെ. എന്നാല്‍ അവിടെ എനിക്ക് എഴുപതുവയസ്സായ അപ്പൂപ്പന്മാര്‍ തൊട്ടു കൊച്ചു കുട്ടികളുടെ സംഘത്തെ വരെ കാണുവാന്‍ സാധിച്ചു. നമുക്ക് തിരിച്ചു വാക്സ് മ്യൂസിയത്തില്‍ തന്നെ എത്താം. മ്യൂസിയം കണ്ടശേഷം ഞങ്ങള്‍ അതിനടുത്തുള്ള ഗ്ലാസ്‌ റൂമിലേക്ക്‌ കടന്നു. പറയാതെ വയ്യ..! ഇത്രയും മനോഹരമായ കാഴ്ച..! ശരിക്കും വ്യത്യസ്തമായൊരു അനുഭവം ആയിരുന്നു അത്. ഗ്ലാസ്‌ റൂമില്‍ പോകുമ്പോള്‍ വൈറ്റ് ഷൂസും കയ്യില്‍ വൈറ്റ് ഗ്ലൌസും ധരിക്കണംറൂമിന് അകത്തെത്തുമ്പോള്‍ ഇരുട്ട് കം പസ്സില്‍ കളി പോലെ നമ്മള്‍ പരതി നടന്നു ഒരു മുറിയില്‍ നിന്നും അടുത്ത മുറിയില്‍ പോകാന്‍ ഉള്ള വഴി കണ്ടെത്തണം. വൈറ്റ് നിറം കാരണം ഇരുട്ടില്‍ കൈകാലുകള്‍ തിരിച്ചറിയാന്‍ സാധിച്ചിരുന്നു. ഒരു മുറിയില്‍ നിന്നും അടുത്ത് മുറി എന്ന മട്ടില്‍ ചില ഗ്ലാസ്സ്മുറികളില്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ പെട്ടന്ന് ലൈറ്റുകള്‍ തെളിയും. അത് തികച്ചും മനോഹരമായിരുന്നു..!

ഗ്ലാസ്സുകളില്‍ മനോഹരമായി വെളിച്ചം പലനിറത്തില്‍ പ്രതിഫലിച്ചു കാണുമ്പോള്‍ അതൊരു മായക്കാഴ്ച പോലെ തോന്നി. കയ്യിലിരുന്ന ക്യാമറയെടുത്ത് ഫോട്ടോ എടുക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും കാഴ്ച കാണുന്ന സമയം നഷ്ടപ്പെടുത്തുവാന്‍ തോന്നിയില്ല. കുറെ നീണ്ട ഇടനാഴികളും ഇരുട്ടുമുറികളും. ചിലയിടത്ത് സംഗീതം ഉണ്ടായിരുന്നു. സംഗീതത്തിനൊപ്പം ഡിസ്കോ ലൈറ്റ്. അറിയാതെ കൈകാലുകള്‍ നൃത്തം വെച്ചു. ഗ്ലാസ്സ് റൂമിനെ ഉപേക്ഷിച്ച് പുറത്തേക്ക് വന്നപ്പോള്‍ വീണ്ടും ഉള്ളിലേക്ക് തന്നെ പോയാലോ എന്നൊരു ആഗ്രഹമായിരുന്നു. പിന്നീട് ഞങ്ങള്‍ സയന്‍സ് മ്യൂസിയം കാണുവാന്‍ കയറി. വളരെ വ്യത്യസ്തമാര്‍ന്ന കാഴ്ചകളായിരുന്നു അവിടെയും ഞങ്ങളെ കാത്തിരുന്നത്. കുട്ടികള്‍ക്കും മുതിര്‍ന്നവര്‍ക്കും ഒരുപോലെ അറിവ് നല്‍കുന്ന കാര്യങ്ങളും പിന്നെ ഇടക്കിടക്ക് ചില തമാശകളും അടങ്ങിയതായിരുന്നു മ്യൂസിയം കാഴ്ചകള്‍.

അവയില്‍ ഒന്ന്; ഒരു ചിത്രം നാക്ക്‌ വളച്ച്‌ മൂക്ക് തൊടുന്നത് ആയിരുന്നു. അവിടെ ഒരു കണ്ണാടി ഒപ്പം ഒരു ബോര്‍ഡ്‌. ഇതുപോലെ ചെയ്യാന്‍ അങ്ങിനെ ആര്‍ക്കും പറ്റില്ല. ചെയ്താല്‍ ചിലപ്പോള്‍ മുഖം വികൃതമാകും എന്നൊക്കെ. ഞാനും പോയി കുറച്ചു നേരം കണ്ണാടിക്കു മുന്പില്‍ നിന്നുകൊണ്ട് നാക്ക്‌ മൂക്കില്‍ തൊടുവിക്കാന്‍ നോക്കി. വലിയ നാവാണവള്‍ക്ക്, എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞത് കേട്ട് നോക്കിയതാ. എവിടുന്നു എത്താന്‍.. പറ്റിയല്ല. അങ്ങിനെ അവിടെ നിന്നും നടന്ന് അടുത്ത ഇടനഴിയില്‍ എത്തി. അവിടെ ചെന്നപ്പോള്‍ കണ്ട കാഴ്ച കണ്ട് ചിരിയടക്കാനായില്ല. ഒരു ചൈനാക്കാരി അവരുടെ നാവ് മൂക്കില് തൊടാനുള്ള ഗുസ്തി ആയിരുന്നു. അതുകണ്ട് മതിമറന്ന് ചിരിച്ചപ്പോള്‍ ആണ് എനിക്ക് ബോധോധയം വന്നത്; കുറച്ചു മുന്പ് ഞാന്‍ കാണിച്ച കോമാളിത്തരം ഏതു നാട്ടുകാരാണവോ കാണേണ്ടിവന്നത്. എന്തായാലും ഒത്തിരി ചിരിക്കാന്‍ സാധിച്ച സന്തോഷത്തില്‍ അവിടെ നിന്നും പുറത്തു കടന്നു. പെട്ടന്നൊരു നിലവിളി ശബ്ദം കേട്ട് അടുത്ത മുറികളിലും ചുറ്റുപാടും നിന്നിരുന്നവര്‍ പേടിച്ചരണ്ട് നിന്നിരുന്ന എന്റടുത്തേക്ക് ഓടി വന്നു. ഞാന്‍ നിന്നിരുന്ന അടുത്ത മുറിയില്‍ നിറയെ പേടിപ്പെടുത്തുന്ന കാഴ്ചകളായിരുന്നു. എന്തായാലും പേടിക്കാന്‍ പോകേണ്ട എന്ന് തന്നെ വിചാരിച്ച് അടുത്തുള്ള കടകളിലേക്ക് പതിയെ നടന്നു. അപ്പോഴേക്കും കുട്ടികള്‍ വാശിയും തുടങ്ങിയിരുന്നു. തൊട്ടടുടുത്തുള്ള ബര്‍ഗര്‍ ഷോപ്പിലേക്ക് നടന്നു. ബീച്ചിനു അഭിമുഖമായിരുന്നു ആ കട. ബീച്ചിലെ മണല്‍പ്പുറത്ത് വിദേശികളും സ്വദേശികളും നീണ്ട് മലര്‍ന്നു കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അടുത്തുള്ള ബസ്സ്സ്റ്റോപ്പില്‍ ചെറിയ ഉടുപ്പും നീണ്ട സ്ടോക്ക്കിങ്ങ്സും ഇട്ടു കുറച്ച് സുന്ദരികള്‍ നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഉദ്ദേശം പകല്‍പോലെ വ്യക്തം. ജീവിക്കാന്‍ വേണ്ടി വ്യഭിചാരത്തിലേര്‍പ്പെടുന്നവരുടെ കൂട്ടം. എയിഡ്സ് ബോധാവല്‍ക്കരണം നടത്തിയിട്ടുള്ളതിനാല്‍ ഇപ്പോള്‍ അവിടുള്ള സ്ത്രീകള്‍ വളരെ സൂക്ഷിച്ചാണ് പെരുമാറുന്നത്. ആണുങ്ങള്‍ അധികവും വീട്ടിലും സ്ത്രീകള്‍ അധികം ജോലിക്കായി പുറത്തുമാണ്. ഇതാണ് അവിടത്തെ രീതി. ഒരുപാടു ബിയര്‍ ഷോപ്പുകള്‍ ഉണ്ടവിടെ. വൈവിധ്യമേറിയ കടല്‍ വിഭവങ്ങളാല്‍ സമൃദ്ധമാണിവിടം. ചെറിയ ഡാന്‍സ് ക്ലബ്ബുകള്‍, മസ്സാജ് പാര്‍ലരുകള്‍, സോനാ ബാത്ത് തുടങ്ങിയയൊക്കെ ഇവിടത്തെ പ്രത്യേകതകളാണു. മസ്സാജ് പര്‍ലൌരുകള്‍ എല്ലാം ഗ്ലാസ്‌ ഡോര്‍സിനാല്‍ സുതാര്യമാണ്. പുറമേ നടന്നു പോകുന്നവര്‍ക്ക് കാണാം, അകത്ത് മസ്സാജിങ്ങ് നടക്കുന്നതൊക്കെ. ചില പ്രത്യേക ഭാഗങ്ങള്‍ ചെയ്യുമ്പോല്‍ മാത്രമവര്‍ കര്‍ട്ടനിട്ട് മറച്ചിടും.

എന്നിരുന്നാലും പട്ടായ ചെറിയ സ്ഥലമാണെങ്കിലും കുറച്ച്കുടി ഗ്രാമഭംഗിയാല്‍ അനുഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. കാഴ്ചകള്‍ക്കവസാനം പതുക്കെ ഹോട്ടലിലേക്ക് തിരിച്ചു . പിറ്റേന്ന് കാലത്ത് കോറല്‍ ഐ ലാന്‍ഡ്‌ കാണാന്‍ പോകേണ്ടതാണ്. കാലത്തേ പുറപ്പെടണമെന്ന് ഗൈഡ് നിഷ്കര്‍ഷിച്ചിരുന്നു.

കാലത്തേ റെഡി ആയി വേഗം ഹോട്ടല്‍ ലോബിയില്‍ എത്തി. അവിടെ ഇന്ത്യക്കാരുടെ ഒരു മഹാ സമ്മേളനം നടക്കുണ്ട് . ഇതിന്ത്യക്ക് പുറത്തോ അകത്തോ ! ചെറിയ മോന്റെ സംശയങ്ങള്‍. ഇതെന്തു ഭാഷാ? ഇവരൊക്കെ സംസരിക്കുന്നത് ഹിന്ദി ആണോ? ചൈനീസ് ആണോ ? അവന്റെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് മറുപടി പറയല്‍ തന്നെ ഒരു ശ്രമകരമായ അദ്ധ്വാനമാണ്. ബ്രേക്ക്‌ ഫാസ്റ്റ് ഹോട്ടലില്‍ നിന്നും കഴിച്ചു. അതിനുമുണ്ട് തൃശൂര്‍ പൂരത്തിന്റെ തിരക്ക്. വിഭവങ്ങള്‍ക്ക് വലിയ ബാഹുല്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു വിധം ആഹാരം കഴിച്ചിറങ്ങി. ലോബിയില്‍ ഓരോരോ സെക്ഷനായി ആളുകളെ തരം തിരിച്ചു കൊണ്ടുപോകുന്നുണ്ട്‌. അവരുടെ കൂടെ ഓരോ ഗൈഡും. ഞങ്ങളുടെ ഗൈഡിനെ നോക്കി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ആണ് ഒരു ചെറിയ ലഹള കേട്ടത്. പ്രായം ചെന്നൊരു സ്ത്രീയായിരുന്നു ആയിരുന്നു അത്, അവരുടെ കുളിമുറിയില്‍ കപ്പ്‌ ഇല്ല പോലും! അതുകൊണ്ട് തുണി കഴുകാന്‍ ഒന്നും പറ്റുന്നില്ല എന്ന് പരാതിപ്പെടുകയാണ്. വിദേശ യാത്രയില്‍ ഇന്ത്യക്കാര്‍ക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് സൌത്ത് ഇന്ത്യന്‍സിനു ബുദ്ധിമുട്ട് അനുഭവപ്പെടുക ഈ കാര്യത്തിലാണ്. അതായത് കുളിയും തുണി അലക്കലും വേണമല്ലോ. കുളിമുറിയില്‍ കപ്പ്‌ ഉണ്ടാകില്ല ,എന്നൊക്കെ എജെന്റ് പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി കൊടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിരുന്നു എങ്കിലും അവര്‍ക്ക് അതൊന്നും സമ്മതം ആയില്ല എന്ന് അവരുടെ തുടര്‍ സംഭാഷണങ്ങളില്‍ നിന്നും മന്സ്സ്സിലക്കാന്‍ സാധിച്ചിരുന്നു ഇതെല്ലാം കേട്ട് നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് പോകാനുള്ള കൊച്ചു വണ്ടി എത്തിച്ചേര്‍ന്നു. ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഒരു ബോംബെ മറാത്തി ഫാമിലി ഉണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങിനെ ഹോട്ടല്‍ നിന്നും ആദ്യം പട്ടയ ബീച്ചിനടുത്തെത്തി വണ്ടിയില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോഴേക്കും, വഴിയോര കച്ചവടക്കാര്‍ അടുത്ത് എത്തി. അവരുടെ കൈവശം തൊപ്പികള്‍, സ്ലിപ്പെര്‍ ചെരുപ്പുകള്‍, ബര്‍മുഡകള്‍ എന്നിവയൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു. കോറല്‍ ദീപിലേക്ക് അടുത്തു ബോട്ട് എത്തില്ല. അപ്പോള്‍ വെള്ളത്തിലിറങ്ങി നടക്കേണ്ടി വരും. അപ്പോള്‍ നനയാതിരിക്കുന്നതിനാണു ബര്‍മുഡയും മറ്റും. മണലില്‍ സുഗമമായി നടക്കുവാനാണു സ്ലിപ്പെര്‍ ചെരുപ്പുകള്‍. വെയിലിനെ പ്രതിരോധിക്കുവാന്‍ തൊപ്പികള്‍, സണ്‍ ഗ്ലാസ്സ് ഒക്കെ. ഒപ്പം ഉണ്ടായിരുന്ന ഫാമിലിയിലെ ആന്റിമാര്‍ ബെര്‍ന്മുഡകളൊക്കെ വാങ്ങി. ഞങ്ങള്‍ ചെരുപ്പുകളും,തൊപ്പിയും ഗ്ലാസ്സും!

അങ്ങിനെ വെള്ളത്തിലേക്ക്‌ ഇറങ്ങി നടന്നു തുടങ്ങി. വേലിയേറ്റ പ്രശ്നങ്ങള്‍ കാരണം കരക്കടുത്തേക്ക് ബോട്ട് അടുപ്പിക്കില്ല. ആയതിനാല്‍ കടല്‍ ജലത്തിലൂടെ ഞങ്ങള്‍ നടന്ന് ബോട്ടിനരുകിലെത്തി. ഹാഫ് സ്ലിപ്പേര്‍ ഇട്ടു കേറുക ഇത്തിരി കടുപ്പം ആയിരുന്നു . അങ്ങിനെ ബോട്ട് യാത്ര തുടങ്ങി . നല്ല വെയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. സണ്‍ ഗ്ലാസ്സ് ഒക്കെ എടുത്തു വച്ചു സ്റ്റൈല്‍ ആയി ഇരുന്നു.

ഇടയ്ക്കു അവര് ഒരു പ്ലാറ്റ് ഫോമിനു അടുത്തു ബോട്ട് നിര്‍ത്തി. (വെളത്തില്‍ ഇടയ്ക്കു ഉയരത്തില്‍ മരം കൊണ്ട് കെട്ടി ഉണ്ടാക്കിയത് ) അവിടെയാണ് "പാര സൈയിലിംഗ്“. ആകാശയാത്ര. അവിടെ കുട്ടികള്‍ മുതല്‍ മുതിര്‍ന്ന ആളുകള്‍ വരെ ഉണ്ട് . എന്നോട് അതില്‍ കയറിക്കൊള്ളാന്‍ ഏട്ടന്‍ പറഞ്ഞു . പക്ഷേ ധൈര്യം പോര. ജീവിതം ഒന്നല്ലെ ഉള്ളു.. ഒന്ന് കയറി നോക്കാം എന്നവസാനം വിചാരിച്ച് അവിടെ വരിയില്‍ പോയി നിന്നു . (ടിക്കറ്റ്‌ എടുക്കണം കേട്ടോ ) നേരത്തേ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ആന്റി ബര്‍മുഡ ഒക്കെ ഇട്ടു സ്റ്റൈല്‍ ആയി എന്റെ മുന്പില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആതോടെ ഞാനും പേടി മറച്ചു നിന്നു . എനിക്ക് മുന്പ് അപ്പു (മോന്‍ ) പോയി. ഏട്ടനും ചെറിയ മോനും അവിടെ തന്നെ നിന്നു. മന:പ്പൂര്‍വം എന്നെ കേറ്റി വിട്ടതാണോ എന്തോ? മനസ്സില്‍ സംശയത്തിന്റെ മുളകള്‍ പൊട്ടി! അങ്ങേരെ നോക്കി. പേടിക്കേണ്ട എന്നൊക്കെ അങ്ങേരു അവിടെ നിന്നുംകൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിക്കുന്നുണ്ട്. (ഒവ്വ! എന്റെ പേടി എനിക്കല്ലേ അറിയൂ ) അങ്ങിനെ എന്റെ ഊഴം എത്തി. അവിടത്തെ സ്റ്റാഫ് ലൈഫ് ജാക്കറ്റ് ഇടുവിച്ചു തന്നു. അതും ഒരു സംഭവം തന്നെ! അതിന്റെ ലോക്കുകള്‍ ഇരുമ്പിന്റെ.. ഇട്ടപ്പോള്‍ നല്ല ഭാരം തോന്നി.. ഉള്ളിലൊരു പേടി പിന്നേം .. ഈ കൊളുത്ത് എങ്ങാനും വിട്ടു പോയാലോ ???!!! അവരന്നെ മുന്പില്‍ നിര്‍ത്തി മുകളില്‍നിന്നു വരുന്ന പാരചൂട്ടില്‍ എന്റെ ലൈഫ് ജാക്കെറ്റ്‌ കൊളുത്തുകള്‍ ഇടുവിച്ചു. വളരെ ഫാസ്റ്റ് ആയിയാണതവര്‍ ചെയ്യുന്നത്. എന്നോടവര്‍ ഓടാന്‍ പറഞ്ഞു. ഓടിയോടി പ്ലാറ്റ് ഫോമ്മിനു അവസനം എത്തി.. ഇനി കടലാണ്.. പൊങ്ങിയില്ലെങ്കില്‍.. അപ്പോഴേക്കും ബോട്ട് സ്പീഡ് കൂട്ടി.. ഞാനും പതുക്കെ പൊങ്ങി.. എന്റെ ഭാരം ഞാന്‍ അറിയുന്ന നിമിഷം കണ്ണുകള്‍ ആദ്യം ഇറുക്കെ അടച്ചു.. പിന്നെ മെല്ലേ തുറന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ആകാശത്ത്..

താഴെ മനോഹരമായ കടല്‍..

മുകളില്‍ പഞ്ഞികെട്ടുകള്‍ പോലെ മേഘങ്ങള്‍ .. താഴെ ചെറിയ ബോട്ടുകള്‍.. കുറച്ചുനേരം ചുറ്റിയ ശേഷം താഴേക്ക്.. തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോള്‍ നല്ലപോലെ ശ്രദ്ധിക്കണം... കാല് മടങ്ങാതെ നോക്കണം.. താഴെ വന്നു കാലുകുത്തുമ്പോള്‍ തന്നെ നമ്മളെ പിടിച്ചു നിര്‍ത്താന്‍ മൂന്നു നാലു പേരുണ്ടാകും.. അത്രക്കും ഫോഴ്സിലാണു ഇതിന്റെ ലാന്‍ഡിങ്ങ്! അങ്ങിനെ ഒരുവിധം താഴെ ലാന്‍ഡ്‌ ചെയ്തു.

അവിടെനിന്നും വീണ്ടും ബോട്ടില്‍ കോറല്‍ ഐലന്‍ഡ്‌ കാണാന്‍ തിരിച്ചു . ബോട്ട് കുറച്ചു ദൂരം കൊണ്ട് പോയി വേറെ ഒരു നിര്‍ത്തിയിട്ട ബോട്ടിന് അടുത്ത് നിര്‍ത്തി . അവിടേക്ക് ഞങ്ങളെ മാറ്റി. അവിടെയാണ് കടലിനടിയിലൂടെ നടക്കലും, പവിഴപുറ്റു കാണലുമൊക്കെ. ഞാനില്ല എന്നു മുന്പേ ജാമ്യമെടുത്തു. ഏട്ടനും അപ്പുവും കൂടി പോകാന്‍ റെഡി ആയി . അതിന്റെ ഹെല്‍മെറ്റ്‌ പോലുള്ള മാസ്ക് ഒക്കെ ഇടുമ്പോള്‍ തന്നെ ചിലര് ഇല്ല എന്നു നിരസിച്ച് തിരിച്ചു കയറി. അവരങ്ങിനെ കടലിനു അടിയിലോട്ട് യാത്രയായി, പുറ്റുകളുടെ ഭംഗി നുകരാന്‍. ഞാനും ചെറിയ മോനും ബോട്ടില്‍ തന്നെ ഇരുന്നു. ബോട്ടില്‍ തന്നെ ചെറിയ ഒരു കടയുണ്ട്. പേരക്ക നല്ലപോലെ മുറിച്ചു മുളക് പൊടി ഒക്കെ ഇട്ടു തന്നു. അതും കഴിച്ചു ഇരുന്നു ഞങ്ങള്‍ രണ്ടും. കടല് വളരെ ക്ലിയര്‍ ആയിരുന്നു. അടിത്തട്ടു നമ്മുക്ക് ബോട്ടില്‍ ഇരുന്നും കാണാമായിരുന്നു. കുറെ മീനുകള്‍ അപ്പോള്‍ കൂട്ടം കൂടി എത്തി.

അവയുടെ കളികളും നോക്കി ആസ്വദിച്ചിരുന്നു. ഇരുന്നു . അതിനിടയില്‍ കടലില്‍ നടക്കാന്‍ പോകുന്ന കുറച്ചു പേരെ കണ്ടു. അധികവും വിദേശികള്‍ ആണ്

. വലിയ നീളന്‍ കാലുകള്‍ സഞ്ചരിക്കാന്‍ എളുപ്പത്തിനാകും. അവര് അങ്ങിനെ നടക്കുന്നു.. ചിലര് മീന്‍ പിടിക്കുവാന്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. എല്ലാം വീക്ഷിച്ചിരിക്കെ അടിയില്‍ പവിഴപുറ്റു കാണുവാന്‍ പോയവര്‍ തിരിച്ചെത്തിത്തുടങ്ങി. പിന്നീട് ഞങ്ങള്‍ സ്പീഡ് ബോട്ടില്‍ കയറി കോറല്‍ ബീച്ചിനു അടുത്തേക്ക്, അവിടെ കരക്ക്‌ ദൂരെ ബോട്ട് നിര്‍ത്തി. മനോഹരമായ കാഴ്ച.

നിറയെ പച്ചപ്പും. കൊച്ചു കുടകള്‍.. അവയ്ക്ക് അടിയില്‍ മലര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന സൌന്ദര്യധാമങ്ങള്‍.. കറുപ്പും വെളുപ്പുമായി..! പേരിനു മാത്രം തുണി ഉടുത്ത് കുറപേര്‍ വെയില് കൊള്ളാന്‍ കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു അവിടെ. സ്പീഡ് ബോട്ടില്‍ കേറി ഒരു യാത്ര നടത്തി.

പിന്നെ അടുത്തുള്ള ബീച്ചില്‍ കുളിക്കാനിറങ്ങി. കുട്ടികള്‍ കളിച്ചു തിമിര്‍ക്കുകയായിരുന്നു . വെള്ളത്തില്‍ മുഴുവനായും മുങ്ങാന്‍ മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല. ഉപ്പു വെള്ളമായതിനാല്‍ വേണ്ടാ എന്ന് വച്ചു. പിന്നിട് അവിടെ തന്നെയുള്ള ഇന്ത്യന്‍ ഹോട്ടലില്‍ നിന്നും ഭക്ഷണം. അതു കഴിഞ്ഞു വീണ്ടും ബോട്ടില്‍ തിരിച്ചു പട്ടയയിലെക്ക്. ബോട്ട് നല്ല സ്പീഡില്‍ ആയിരുന്നു. തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ എന്തോ ഒരു വിഷമം. കടല്‍ അങ്ങിനെയാണ് നമ്മളെ വല്ലാതെ മോഹിപ്പിക്കും. അങ്ങിനെ ബോട്ടില്‍നിന്നും ഇറങ്ങി കരക്ക്‌ നടന്നു. ഇടക്ക് ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന കുട്ടികള്‍ക്ക് മീന്‍ പിടിക്കാന്‍ പറ്റി. (അതിനെ തിരിച്ചു വിട്ടു കേട്ടോ) ഞങ്ങള്‍ കരക്ക്‌ എത്തിയ നേരം അവിടെ പാര സൈലിംഗ് നടത്തിയ ഫോട്ടോ, ബോട്ടില്‍ കയറുമ്പോള്‍ എടുത്ത ഫോട്ടൊ

ഒക്കെ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക്‌ പ്ലേറ്റില്‍ ലാമിനേറ്റ് ചെയ്തു തന്നിരുന്നു . അതെല്ലാം വാങ്ങി തിരിച്ചു ഹോട്ടെലിലേക്ക്. അന്ന് രാത്രിയില്‍ ഞങ്ങള്‍ അവിടെ അടുത്തുള്ള റോഡുകളില്‍ നടക്കാന്‍ പോയി. തെരുവില്‍ നിറയെ മാമ്പഴക്കച്ചവടക്കാര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.. എന്തു ഭംഗിയിലാണെന്നോ അവരു മുറിച്ചു തരിക.. പിന്നെ പാക്കിങ്ങും വളരെ മനോഹരമായി.. എനിക്കത് വളരെ ഇഷ്ടമായി. അവിടെയും നിറയെ മസ്സാജ് പാര്‍ലറുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു . സന്ദര്‍ശിച്ചാലോ എന്നു നിനച്ചെങ്കിലും കുട്ടികളെ എന്ത് ചെയ്യും എന്നായി. എന്തായാലും തായ്ലന്‍ഡില്‍ നിന്നും പോരും മുന്‍പ് മസ്സാജ് ചെയ്യണമെന്ന് മനസ്സിലുറപ്പിച്ച് ഹോട്ടെലിലേക്ക് തിരിച്ചു നടന്നു. നാളെ രാവിലെ ബാങ്കോക്ക്‌ പോകുയാണ്. അവിടെ വേറെ ഹോട്ടല്‍..

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഞങ്ങള്‍ ബാങ്കോക്കിലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു. അവിടെ എന്റെ മസ്സാജ് മോഹം ഒരു സംഭവം ആക്കി തീര്‍ത്തു..!! അത് ഇനി അടുത്ത പോസ്റ്റില്‍

നിശബ്ദത..

2011-06-11T03:50:00.000-07:00

നിശബ്ദത..
എത്ര നേരമായി ഒന്ന് മിണ്ടാതിരിക്കാന്‍ പറയുന്നു ഈ പിള്ളാരോട്. പറഞ്ഞാല്‍ ആരു കേള്‍ക്കാന്‍. സമാധാനമായി ഒന്ന് ഒരിടത്തിരിക്കാന്‍ പോലും സമ്മതിക്കുന്നില്ല. ടി വീ ഓണാക്കിയാലോ അതില് മൊത്തം കരച്ചിലും ലഹളയും മാത്രം! ഇന്‍റര്‍നെറ്റില്‍ വന്നിരുന്നാല്‍, ഫേസ് ബുക്ക്‌ മൊത്തം പൊളിറ്റിക്സ് ലഹളകള്‍. സമരങ്ങളും അവയേക്കുറിച്ചുള്ള അഭിപ്രായങ്ങളും ..പിന്നെ തൊട്ടതും പിടിച്ചതിനും ഒക്കെ ഗ്രൂപ്പ്‌ ഉണ്ടാക്കലും .മാത്രം. അങ്ങിനെ അവിടെയും ഒരു സമാധാനം തരില്ല. എന്നാല്‍ കുറച്ച് നടന്നേക്കാം എന്നും നിനച്ച് റോഡില്‍ ഇറങ്ങി. അപ്പോ നെഞ്ഞത്തോട്ടു കയറാന്‍ പാഞ്ഞു വരുന്ന ടിപ്പരുകള്‍. എവിടയും ഇല്ല നിശബ്ദത. വീട് തന്നെ ഭേദം എന്നും നിനച്ച് വീട്ടിലോട്ട് തിരിച്ചു നടന്നു. വീട്ടില്‍ എത്തി ഉമ്മറത്ത്‌ ചാരു പടിയില്‍ ചാരി കിടന്നു. എത്ര നാളായി സമാധാനമായി ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടിട്ട്. പതിയെ മയക്കത്തിലേക്ക് പതിക്കുമ്പോള്‍ . ക്രിണിം..ക്രിണിം.. ഫോണ്‍ ബെല്ലടിച്ചു. ഹലോ.. മാലിനിയുടെ അമ്മയാണ് ..! അങ്ങേപ്പുറത്തു നിന്നും കേട്ട വാക്കുകള്‍ മനസ്സിനെ ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ധമാക്കി. കാര്‍ പോര്‍ച്ചില്‍ കിടക്കുന്ന കാറിന്റെ ഡ്രൈവിങ്ങ് സീറ്റില്‍ യാന്ത്രികമായി നിരങ്ങിക്കയറി, വെളിയിലേക്ക് വേഗത്തില്‍ ഓടിച്ചു പോയി..

മാലിനിയുടെ വീട്ടില്‍ എത്തിയ നേരം ആളുകളുടെ കൂട്ടം.. പെരുവിരലില്‍ നിന്നൊരു പിരുപിരുപ്പു ഉയര്‍ന്നു. അകത്തേക്ക് കയറിയ നേരം, വെളള പുതപ്പി ല്‍ പൊതിഞ്ഞ ഒരു കൊച്ചു രൂപം. തലയ്ക്കല്‍ കത്തിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന നിലവിളക്ക്. ഒന്നും മിണ്ടാനാകാതെ നിശബ്ദമായി നിന്നു. മാലിനിയുടെ അലമുറയിട്ട കരച്ചില്‍ കാതില്‍ പ്രതിധ്വനിച്ചു. മോനുട്ടാ.. അമ്മയുടെ കുട്ടന്‍ ഒന്ന് മിണ്ടെടാ.. എത്ര നേരായിള്ള കിടപ്പാ.. ഓടി നടന്നു അമ്മയുടെ ചുറ്റും ലഹള ഉണ്ടാക്കുമ്പോള്‍ എത്ര തവണ അമ്മ വഴക്കു പറഞ്ഞു; ഒന്ന് പോയി തരാന്‍. മടുത്തു ; ഒരു നേരം എങ്കിലും സമാധാനത്തോടെ നിശബ്ദതയോടെ ഇരിക്കാന്‍ സാധിച്ചെങ്കില്‍ എന്നു കരുതിയിട്ട്.. ഇപ്പോള്‍.. എല്ലാം നിശബ്ദമായി.. എനിക്ക് ചുറ്റും.. എല്ലാം..

മാലിനിയുടെ അലറികരച്ചില്‍ തന്നിലേക്കും നിശബ്ദതയുടെ ആഴം പകര്‍ന്നു നല്‍കിയ പോലെ.. കണ്ണുകള്‍ ഇറുക്കി അടച്ചു.. ഉള്ളില്‍ അതുവരെ ചോദിച്ചിരുന്ന എല്ലാ ചോദ്യത്തിനും ഉത്തരം കിട്ടിയവള്‍ക്ക് ആ നിമിഷം..

നടനം

2011-02-12T08:08:00.000-08:00

എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും കണ്ണുനീര്‍ പ്രവാഹത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കിനു തടയിണയിടാൻ നിമ്മിക്കായില്ല. ജിത്തുവിന്റെ മാറില്‍ ആ ചുടുകണ്ണുനീർ പതിച്ചിട്ട് അവനൊട്ടും അറിഞ്ഞതുമില്ല. ഉറക്കം ഇത്രക്കും അനുഗ്രഹിച്ച ആളുകള്‍ ലോകത്ത് ഉണ്ടാകുമോ? ഒരു വേള അവൾക്കത്ഭുതം തോന്നി ! പിന്നെ നിസ്സംഗതയോടേ അവള്‍ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. സങ്കടം അടക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ തൊണ്ടയിൽ കെട്ടി നിൽക്കുമ്പോളൂണ്ടാകുന്ന വിമ്മിഷ്ടം അസഹനീയമായിരുന്നു. കടന്നു പോകുന്ന ഓരോ രാവുകളും തന്റെ സ്ത്രീത്വം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ നാളുകളായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഓരോ രാത്രിയും ഉടയാതെ സൂക്ഷിക്കുന്ന പട്ടുകുപ്പായം ഉപയോഗിക്കാതെ എടുത്തുവെച്ചു മടക്കുകളില്‍ കീറലുകള്‍ കണ്ടു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഒലിച്ചിറങ്ങിയ കണ്ണുനീര് ചുണ്ടുകളില്‍ സ്പര്‍ശിച്ച നേരം ഉപ്പുരസം മെല്ലേ നുണഞ്ഞിറക്കി. സങ്കടത്തിന്റെ രുചി..!! വല്ലാത്തൊരു അഭിനിവേശമാണ് ആ രുചിയോട്..! അരികത്ത് ചേർന്ന് കിടക്കുന്ന ജീവന്റെ സ്പന്ദനം പോലും മൈൻഡ് ചെയ്യാതെ സുഖമായി ഉറങ്ങുന്ന അയാളോടവൾക്ക് ഈർഷ വർദ്ധിച്ചു വർദ്ധിച്ചു വന്നു. അല്ലാ; ഇതിലിപ്പോ വലിയ പുതുമയൊന്നുമില്ല. എന്നാലും അവഗണന അതാണ് സഹിക്കാന്‍ വയ്യാത്തത്. നിമ്മി സ്വയം പിറുപിറുത്തു. മനസ്സും ശരീരവും ഒരുപോലെ വേദനിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങൾ. പതിവു പോലെ, മുകളിൽ കറങ്ങുന്ന ഫാനിന്റെ ഇലകളെ എണ്ണിത്തിട്ടപ്പെടുത്തുവാൻ ശ്രമിച്ചവൾ മുകളിലോട്ട് ദൃഷ്ടികൾ അയച്ച് വെറുതേ കിടന്നു.

നിമ്മിയുടെയും ജിത്തുവിന്റെയും കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഏഴു വര്‍ഷത്തോളമായി. സ്ത്രീ-പുരുഷത്വം തെളിയിക്കാനെന്നവണ്ണം അഞ്ചു വയസ്സുകാരി ഒരു മോളുണ്ട്‌ അവർക്ക്. അതെ, ഒരു യോഗ്യതാ പരീക്ഷയുടെ ഫലം ! മറ്റുള്ളവരുടെ മുനവെച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങളെ അവഗണിക്കാന്‍ വേണ്ടി എന്നോ എങ്ങിനെയോ സംഭവിച്ച ഒരു ഭാഗ്യം. പുറമേ നിന്നു നിരീക്ഷിക്കുന്നവർക്ക് തോന്നുമായിരിക്കും എന്തിന്റെ കുറവാണിവർക്കെന്ന്? നിമ്മി മെല്ലേ നെടുവീർപ്പിട്ടു. കട്ടിലിൻ തലയ്ക്കലിരുന്ന ടൈംപീസ് എടുത്തു നോക്കി. സമയം ആറുമണി ആയിരിക്കുന്നു. അവള്‍ വേഗം എഴുന്നേറ്റു ഫ്രഷായി അടുക്കളയിലേക്കോടി. വീണ്ടും വീണ്ടും ഒരേ പാതയിലുടെ യാത്ര. മോളെ സ്കൂളിലയക്കണം. പിന്നെ ജിത്തുവും ഓഫീസിൽ പോകും. പിന്നെയുള്ള സമയം മുഴുവന്‍ നിമ്മിയുടെ സ്വന്തം. ഇടക്കിടെ വരുന്ന കൂട്ടുകാരികളുടെ ഫോണുകളും കളിയാക്കലും; ജീത്തുവും അവളും തമ്മില്‍ അടിച്ചു പൊളിക്കുകുയാകും എന്ന മട്ടിലുള്ള സ്ഥിരം പല്ലവികളും അവളീൽ മടുപ്പും അസ്വസ്ഥതയും നിറച്ചു. അല്ലെങ്കിലും ആരോട് തന്റെ സങ്കടങ്ങൾ പങ്കുവെക്കാനാ. ആരു വിശ്വസിക്കും. രാത്രികൾ, കുറച്ചു വര്‍ഷങ്ങളായി ശുന്യമാണ്. നരച്ചു തുടങ്ങിയ കമ്പിളിപ്പുതപ്പിനെന്ന പോലെ ഇഴകള്‍ക്ക് അടുപ്പം കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. യൌവനം കരിമ്പന്‍ പിടിച്ചപോലെ ...,വല്ലാത്തൊരു പുഴുക്ക വാസന. പലപ്പോഴും ഒരുമിച്ചു ചേര്‍ന്ന് പോകേണ്ട ആഘോഷങ്ങളില്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ മുൻപിൽ വേഷംകെട്ടി ആടുമ്പോള്‍ അണിയുന്ന അടയാഭരണങ്ങള്‍ക്ക് പോലും പരിഹാസത്തിന്റെ ഒരു വേഷപകര്‍ച്ച. നെഞ്ച് പൊട്ടി കരഞ്ഞിട്ടും കരച്ചിലിന്‍ ഉറവിടം ആരെന്നോ എന്തിനെന്നോ അറിയാതെ കട്ടിമീശക്കുള്ളില്‍ പല്ല് അമര്‍ത്തിയടക്കിയ ഭാവം..!

വീടിനു വെളിയിലേക്കുള്ള യാത്രകളിൽ പലപ്പോഴും അതിക്രമിച്ചു കടന്നുവരുന്ന അജ്ഞാതമാം കണ്ണുകള്‍ അവളിൽ തട്ടിത്തടഞ്ഞ് നിൽക്കുമ്പോഴൊക്കെ നിമ്മിയുടെ ഉള്ളില്‍ ഉയര്‍ന്നുവന്നിരുന്ന ചോദ്യം എപ്പോഴും ഒന്നായിരുന്നു; എന്നിതുപോലെയൊന്ന് ജിത്തു തന്നെ നോക്കുമെന്നത്. സ്നേഹത്തോടെ ഒരു നോട്ടം, ഒരു വാക്ക് ഇതെല്ലാം അവൾ അവനിൽ ആഗ്രഹിച്ചു; പലപ്പോഴും കിട്ടില്ല എന്നറിഞ്ഞിട്ടും. സ്നേഹം ഉള്ളില്‍ ഏപ്പോഴും വെച്ചിരുന്നാല്‍ പുറത്തേക്ക് കിട്ടാതെ പിടയുന്നവരുടെ രോദനം ഇരുട്ടറക്കുള്ളിലെ അലകള്‍ മാത്രമായി അവശേഷിച്ചു. കാലുകളില്‍ ചായം പുരട്ടിയും ശരീരമാസകലം നേരിയതോതില്‍ സുഗന്ധവും പൂശി നേർത്ത നിശാവസ്ത്രത്തിന്റെ ഇളം ചേലില്‍ ഓരോ രാത്രിയിലും കിടക്കയെ പുൽകുമ്പോൾ ജീവനില്ലാത്ത ഒരു തലയിണയെ മാറില്‍ ചേര്‍ത്തു കിടത്തുന്ന ഭാവത്തോടെ ജിത്തു അവളെ കൈകളില്‍ കിടത്തി ഉറങ്ങും. ഭാര്യ തന്റെ കൈകളില്‍ സുരക്ഷിതമാണെന്ന വിചാരമാണോ ഈ ഉറക്കത്തിന്റെ പിന്നില്‍ എന്നവൾ സംശയിച്ചു നിന്നിട്ടുണ്ട്. നിമ്മിയുടെ ചുടുനിശ്വാസത്തിന്റെ ഉയര്‍ച്ച താഴ്ചകള്‍ അവന്‍ ഒരിക്കലും അറിഞ്ഞില്ല. അതോ അറിയാന്‍ ജിത്തു ശ്രമിച്ചില്ല. അതോ അറിഞ്ഞിട്ടും അറിയാതെ പോലെ.. നേര്‍ത്ത നിശാവസ്ത്രത്തിലുരുമ്മി അരികിലേക്കെത്താൻ കൊതിച്ച് കട്ടിമീശയെ ആവാഹിക്കാൻ ശ്രമിക്കും നേരം മണ്ടരി പിടിച്ച തെങ്ങിന്‍ മണ്ടപോലെ രോമം കൊഴിഞ്ഞു വീണപോലെയവൾക്കു തോന്നി. വീണ്ടും പരാജിത ആയപോലെ. എത്ര നാളായി ജീത്തു തന്നെ ഒന്ന് മനസ്സിലാക്കിയിട്ട്. എത്ര നല്ല മണ്ണെങ്കിലും ഇളക്കിയിട്ടില്ലേൽ വരണ്ടുണങ്ങി പോകും. നിമ്മിയുടെ കണ്ണുനീരുകൾ കൊണ്ട് ആലിംഗനം ചെയ്യുന്ന തലയിണപോലും ഒരു വേള നെടുവീർപ്പിട്ടുവെന്നുതോന്നിയവൾക്ക്..!

രാത്രികള്‍ മിഴിനീരുകള്‍ക്ക് വറുതിയില്ലാത്ത ആഘോഷമായി. അങ്ങിനിരിക്കേ ഒരു ദിവസമവൾ ജീത്തു ഓഫീസിൽ പോയശേഷം മുകളിൽ അവരുടെ മുറി വൃത്തിയാക്കുവാൻ തുടങ്ങുന്നതിനിടയിൽ; ഓരോരോ വസ്തുക്കളും എടുത്തു വൃത്തിയാക്കുന്ന വേളയില്‍ അവളുടെ മുമ്പിലേക്ക് പൊടുന്നനേ പൊഴിഞ്ഞു വീണ നാദത്തെയവള്‍ കയ്യിലെടുത്തു മെല്ലേ തലോടി. തുടർന്നാ ചിലങ്കകള്‍ കാലുകളിലണിഞ്ഞു. അത് വരെ തോന്നാത്ത ഒരു ഉന്മാദം അവളൂടേ സിരകളിലുടനീളം അരിച്ചുകയറി. നൃത്തത്തിന്റെ ചുവടുകള്‍ അവളെ തേടിയെത്തി. മതിമറന്നാടിയവൾ. ഓര്‍മകളില്‍ നിരർത്ഥ്കമായ രാത്രികളെ ആവാഹിച്ചു മനസ്സു മറന്നൊരു വല്ലാത്തൊരു ആട്ടം. ലയിച്ചിറങ്ങിയവളാ ചുവടുകളിൽ, താളഭേദങ്ങളിൽ. ചുറ്റും നടക്കുന്നത് എന്തെന്നവൾ അറിഞ്ഞില്ല. യാതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാനവളുടെ മനസ്സ് ആഗ്രഹിച്ചതുമില്ല. അവളൂടേ മനസ്സു മുഴുവനും രാത്രികളിൽ തന്റെ സ്ത്രീത്വം അപമാനിക്കപ്പെട്ട ഓർമ്മകളിലും നൃത്തച്ചുവടുകളിലും മാത്രമായിരുന്നു. രാത്രികളുടെ ഓര്‍മ്മകളുടെ അരുചി നിറഞ്ഞ തികട്ടലുകൾ അവളുടെ കവിളിണകളെ നനച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഭ്രാന്തമായ ആവേശത്തോടെ അവളാടി. അല്ല്ല അത് ശരിക്കും ഒരു നടനം തന്നെ ആയിരുന്നു. അമര്‍ത്തി അമര്‍ത്തി ചവിട്ടി നൃത്തം വെക്കുകയായിരുന്നു. ഉള്ളിലെ വികാരങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റത്തിന്റെ കയറ്റിറക്കങ്ങള്‍ പലപ്പോഴും അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടതിന്റെ വാശിയവൾ ആടിയാടി തീർക്കുകയായിരുന്നു.!

അന്ന് ഓഫിസിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകേണ്ട ഫയല്‍ എടുക്കാന്‍ മറന്നതിനാല്‍ തിരിച്ചു വീട്ടിൽ വന്ന ജിത്തു ഉമ്മറവാതിലിൽ കുറേ മുട്ടി വിളിച്ചു. കുറേ വിളികൾക്കു ശേഷവും നിമ്മിയെ കാണാതിരുന്ന ജിത്തു തുറന്നു കിടന്നിരുന്ന പിൻവശ വാതിലിലൂടെ അകത്തു കടന്നപ്പോൾ തുടർച്ചയായ ചിലങ്കയുടെ നാദം അവനെ മുകളിലെ നിലയിലെ റൂമിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോയി. അവിടെ നൃത്തത്തിൽ ലയിച്ചു നിൽക്കുന്ന നിമ്മിയെ കണ്ടവൻ പകച്ചു നിന്നു.

നിമ്മീ.. നിമ്മി..

അവന്‍ ഉറക്കെ വിളിച്ചു. ജിത്തുവിന്റെ വിളികള്‍ അവളുടെ കാതുകളില്‍ എത്തിയില്ല. എങ്ങിനെ എത്താന്‍? അവള്‍ സ്വയം മറന്നു ആടുകയല്ലേ. വല്ലാത്തൊരു ഭാവമായിരുന്നു ആ നൃത്തത്തിന്. കണങ്കാലുകളിൽ ചേർന്നൊഴുകിക്കിടക്കുന്ന സ്വർണ്ണപ്പാദസ്വത്തിൽ നിന്നും അവന്റെ നോട്ടം അവളൂടേ മേനിയിലേക്ക്മു ഒഴുകി. ഒട്ടിച്ചേര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന പാദസ്വരം വിയര്‍പ്പു തുള്ളികള്‍ കൊണ്ട് മൂടിയിരുന്നു. മുഖം ചുവന്നു തുടുത്തിരിക്കുന്നു. അന്ന് ആദ്യമായി അവളെ ഈ പ്രത്യേകതയിൽ ജിത്തു കാണുകയായിരുന്നു. ഇത്രനാളും കാണാതെ ഇരുന്നത് ജിത്തുവിന്റെ കണ്ണുകളില്‍ തെളിയുകയായിരുന്നു. അവളുടെ ഓരോ ചലനവും അവനില്‍ കുറ്റബോധം സൃഷ്ടിച്ചു. ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ ഭാഷയും മനസ്സിന്റെ കൂടി ഭാഷയാണെന്നവൻ മനസ്സിലാക്കി. ഇത്രനാളും നഷ്ടപ്പെടുത്തിയിരുന്നത് എന്താണ് എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ ആ നിമിഷം, അവളുടെ ആ നൃത്തത്തിന്റെ വേഗത അവന്റെ കണ്ണുകളെ ഈറന്‍ അണിയിപ്പിച്ചു. ഉള്ളില്‍ അടങ്ങിയ കോപവും സങ്കടവും പുറത്തേക്കു ഒഴുകുകയായിരുന്നു നിമ്മിക്ക്. മനസ്സിനെ വിസ്മൃതിയിൽ മറച്ച് തകർത്താടുമ്പോള്‍ അവളുടെ സ്വപ്ങ്ങളെ സ്വയം ചവിട്ടിയരക്കുകയായിരുന്നു. ജിത്തു മെല്ലെ നിമ്മിക്കു അരികിലെത്തി. മെല്ലേ അവളെ തന്നിലേക്ക് അടുപ്പിച്ച് തന്റെ വലം കൈ അവളൂടേ അരക്കെട്ടിനെ ചുറ്റി. തുടർന്ന് നൃത്തം മോഹനരാഗമായി മാറുകയായിരുന്നു.. പതിയെപ്പതിയേ അവരുടെ ജീവിതം വീണ്ടും തില്ലാനകള്‍ പാടുവാനാരംഭിച്ചു..!

നന്ദനം

2011-01-11T06:06:00.000-08:00

കാച്ചെണ്ണയുടേയും, കാട്ടുചെമ്പകത്തിന്റെയും സുഗന്ധം നുകർന്ന് മുത്തശ്ശി കഥകകളുടെ ഇടനാഴിയിലൂടെ ചെറിയൊരു യാത്ര. വിശ്വാസങ്ങളും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും ഒത്തു ചേര്‍ന്ന് പുണരുമ്പോള്‍ ഉണ്ടായൊരു കഥയാണിത്. മുത്തശ്ശിക്കാവും മുത്തശ്ശിയാരും ചേര്‍ന്നൊരു കഥ. കൈതപ്പൂക്കൾ പടർന്നു പന്തലിച്ച തോട്ടിന്‍ വക്കത്ത് കൈതപ്പൂക്കളെ തൊട്ടുരുമ്മി ഓടി നടക്കുമ്പോള്‍ കഥാനായികയുടെ കണങ്കാലുകളില്‍ കൊലുസ്സ് ഉരഞ്ഞു. മുത്തശ്ശിക്കഥകള്‍ കേട്ട് വളര്‍ന്ന യൌവ്വനമാണ് അവളുടെത്. ഗ്രാമത്തിന്റെ നൈർമല്യം നഷ്ടപ്പെടാതെ വളർന്നു വന്ന ബാല്യ കൌമാരങ്ങൾ. അപ്പച്ചെടിയുടെ ഇല കൈകളില്‍ വെച്ച് അടിച്ചുപൊട്ടിച്ച് ശബ്ദമുണ്ടാക്കിക്കളിക്കുക ഉമകുട്ടിക്കു ഏറെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അമ്പലവും ആൽത്തറയും അമ്പലത്തിലെ ഉണ്ണിക്കണ്ണനേയും ജീവനു തുല്യം സ്നേഹിച്ചിരുന്നുവവൾ.പുലര്‍ച്ചേ തന്നെ അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി വാകച്ചാര്‍ത്ത് കാണാന്‍ ചെല്ലാന്‍ അവൾക്കേറെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.
മുത്തശ്ശിയുടെ കൂടെ കിടന്നുറങ്ങുന്ന രാത്രികളിൽ പഞ്ഞിക്കെട്ടുപോലുള്ള വെള്ളിമുടിയിഴകളില്‍ കൈകോര്‍ത്തു കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കേട്ട കഥകളെല്ലാം കണ്ണന്റെയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ എന്നെങ്കിലും അവളെ കാണാന്‍ കണ്ണനെത്തുമെന്ന് തന്നെയവൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.

പെട്ടി തുറന്ന് ദാവണിയുടെ മേൽ വിതറിയിരുന്ന ചെമ്പകത്തിന്റെ വാടിയ ഇതളുകള്‍ നീക്കം ചെയ്തു. മെല്ലെ ദാവണിയെടുത്ത് എടുത്തു മൂക്കിനോട് അടുപ്പിച്ചു നോക്കി. ഹ്മം.. നല്ല വാസനയുണ്ട് !! നാളെ ഇതുടുത്തു വേണം അമ്പലത്തില്‍ പോകാന്‍ എന്നാത്മഗതം ചെയ്തുകൊണ്ടവൾ; അമ്പലപ്പറമ്പിനു തെക്കേപ്പുറത്ത് നിൽക്കുന്ന ചെമ്പകത്തില്‍ നിന്നും പറിച്ചെടുത്ത പുതിയ പൂക്കള്‍ പെട്ടിക്കുള്ളിൽ വാരി വിതറിയിട്ട് പെട്ടി അടച്ചു കട്ടിലിനടിയിലേക്ക് തള്ളി വെച്ചു. ഉറക്കം കണ്ണുകളെ മെല്ലേ തഴുകുമ്പോഴും പീലികെട്ടുകളും മഞ്ഞയുടയാടകളും ചന്ദനത്തിന്റെ ഗന്ധവും ആയിരുന്നു അവളുടെ മനസ്സില്‍.

നേരം വെളുക്കും മുന്പേ ഉമകുട്ടി കുളിച്ച്; തൊഴുവാനായി അമ്പലത്തിലേക്ക് നടന്നു . വയ്യായ്മ കാരണം മുത്തശ്ശി അമ്പലത്തിലേക്ക് വരാറില്ല ഇപ്പോൾ. നഗ്നപാദയായി നടപ്പാതകള്‍ക്ക് സ്പര്‍ശനസുഖമേകി മന്ദം നടക്കുമ്പോള്‍ മുഴുവനും അവളുടെ മനസ്സില്‍ ഉണ്ണിക്കണ്ണന്റെ രൂപം ആയിരുന്നു. നടയ്ക്കു മുന്പില്‍ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ കണ്ണനെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. കള്ളച്ചിരിയുമായി കണ്ണന്‍ അവളുടെ നേരെ ഓടിയടുക്കുന്നത് ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചവൾ നോക്കി നിന്നു. അടുത്തേക്ക് എത്തിയ കണ്ണനെ തൊടുവാനായി കൈകള്‍ നീട്ടിയ നേരം കൈകളില്‍ നനുത്ത സ്പർശ്ശമായി വീണ തീർത്ഥത്തുള്ളികൾ സ്വപ്നലോകത്തില്‍ നിന്നും യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തിലേക്ക് അവളെ ഉണര്‍ത്തി വിട്ടു. അവളെ നോക്കി മന്ദഹസ്സിച്ചു തിരുനടക്കുള്ളിൽ തന്നെ നിൽക്കുന്ന കണ്ണനെ കണ്ടവള്‍ പരിഭവിച്ചു. വേണ്ട, ഇത്തവണയും എന്നെ പറ്റിച്ചു അല്ലേ എന്ന് മനസ്സിൽ മൂളി ചന്ദനം നെറ്റിയില്‍ തൊടവേ ഭഗവാന്റെ സ്പര്‍ശനമേറ്റിട്ടെന്ന വണ്ണം കുളിരേകി !

അമ്പലത്തിന്റെ പുറത്ത് നടപ്പാതയില്‍ പ്രദക്ഷിണം വെച്ചു നടക്കവേ അവളെ തഴുകാന്‍ മത്സരിച്ചു ഓടിയെത്തിയിരുന്ന തെന്നലിന്റെ കുസൃതിയില്‍ പുഞ്ചിരി തൂകി കൊണ്ടവള്‍ പതിയെ നടന്നു. പുറത്തു കടന്ന് തെക്ക് ഭാഗത്തുള്ള പാമ്പിന്‍കാവിലേക്ക് തന്റെ കാലടികളെയവൾ നയിച്ചു. അതിന്റെ അടുത്താണ് കാട്ടു ചെമ്പകം നിൽക്കുന്നത്. കാവില്‍ തൊഴുതു കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷമവൾ പതിയെ ചെമ്പകച്ചുവട്ടിലേക്ക് നടന്നു. ചെമ്പകമരം അതിന്റെ സിമന്റ് തറയിൽ നിറയെ പൂ വിതറി മെത്ത ഒരുക്കി കാത്തു നിന്നിരുന്നു. അവളാ ചെമ്പകത്തറയില്‍ മിഴികൾ പൂട്ടി കണ്ണനെയും പ്രതീക്ഷിച്ച് ഇരുന്നു. ഉതിര്‍ന്നു വീഴുന്ന പൂക്കള്‍ അവളെ ആലിംഗനം ചെയ്യവേ ചന്ധനഗന്ധവും കള്ളച്ചിരിയുമായി അവളെ കാണുവാൻ വരുന്ന കണ്ണനെ ധ്യാനിച്ചവളിരുന്നു. മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞത് സത്യമാകുമോ..? ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരികുമ്പോള്‍ കണ്ണന്‍ കാണാന്‍ വരുമെന്ന്. അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഉണ്ണിക്കണ്ണനെ ഏറെയിഷ്ടമുള്ള എന്നെ കാണാന്‍ എന്തായാലും വരുംന്ന് എനിക്ക് നല്ല നിശ്ചയംണ്ട്.

ഇതാണ് ഉമകുട്ടി. അമ്പലവും കണ്ണന്റെയും ലോകത്ത് ജീവിക്കുന്ന ഒരു പാവം ബ്രാഹ്മണയുവതി. പോകുന്ന വഴിയിലുടനീളം പൂത്തു നിൽക്കും പൂക്കളോടും വാനിൽ പാറിപ്പറന്നു നടക്കും കിളികളോടുമൊക്കെ കിന്നാരം ചൊല്ലിയാണ് വീടുപറ്റുക. വീട്ടിലെത്തിയാല്‍ പിന്നെ മുത്തശ്ശിയുടെ അടുത്തിരുന്നു നാട്ടുകാര്യങ്ങളും അമ്പലവിശേഷങ്ങളും മറ്റും ഇടതടവില്ലാതേ പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരിക്കും. മുത്തശ്ശിയുടെ വലിയ കാതുകളിലവള്‍ കമ്മലുപോലെ തെച്ചിപ്പൂവ് ചാർത്തി കൊടുക്കും. മിക്കവാറും ഒരു ഞെട്ട് പൂ മൊത്തം വേണം ആ കാതൊന്നു നിറഞ്ഞിരിക്കാൻ! മൂക്കുത്തിക്കല്ലില്‍ തട്ടി വിതറുന്ന പ്രകാശം പോലെ മുത്തശ്ശിയുടെ പൊട്ടിച്ചിരികള്‍ അവള്‍ക്കും ചുറ്റും അലയടിക്കും. കണ്ണന്‍ ഇന്നും വന്നിലെന്നു പരിഭവം പങ്കുവെയ്ക്കുമ്പോൾ, അകത്തുനിന്നും ആത്തോലമ്മയുടെ പരിഹാസം കേള്‍ക്കാം. “അമ്മ ഒന്ന് നിർത്തണുണ്ടോ.. ആ കുട്ടി ഒക്കെ അങ്ങട് വിശ്വസിക്കും.. കോലോത്തേ കുട്ടികള്‍ക്ക് ഇത്തിരി അച്ചടക്കം ഒക്കെ വേണം.. ഇതിപ്പോ അങ്ങട് പറയുന്നത് ഒന്നും കേക്കാന്‍ വെയ്യാലോ.. ശിവ ശിവ..”ഉപദേശപ്പെട്ടി തുറന്നു വെക്കുമ്പോഴേക്കും ഓടിച്ചെല്ലും ഉമക്കുട്ടി, അല്ലെങ്കില്‍ രാമയണം തൊട്ടു മഹാഭാരതം വരെ ആത്തോലമ്മ കേള്‍പ്പിക്കും. കുട്ടിയെ ചീത്ത പറയണ്ട എന്നു പറഞ്ഞു മുത്തശ്ശിയും തുടങ്ങും “ഹയ്, കലികാലം.. പ്രായം ചെന്ന പെണ്‌കുട്ടിയല്ലേ ഇത്രയ്ക്കു അങ്ങട് അതിനോട് ഒച്ച ഉയര്‍ത്താമോ..??” ഇതാകും പിന്നീട് ഇല്ലത്തെ സ്ഥിതി !

ഇതിനിടക്ക് ഉമക്കുട്ടിയുടെ ഏടത്തി ഡല്‍ഹി നിന്നും തിരികെ വന്ന് അമ്പലത്തിനടുത്തു വീട് വാങ്ങി താമസം തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഇടക്ക് ഏടത്തിയേയും കുട്ടിയേയും കാണാന്‍ അവരുടെ വീട്ടിൽ പോകുന്ന പതിവുണ്ട് ഉമക്കുട്ടിക്ക്. കുഞ്ഞുട്ടന്‍ എന്നാണ് എടത്തീടെ കുട്ടിയുടെ പേര്. ഏട്ടന്‍ ഡല്‍ഹിയില്‍ തന്നെയാണ്. കല്യാണം സമയത്ത് കണ്ടതാ; കഴിഞ്ഞതും എടത്തിയേയും ജോലിസ്ഥലത്തേക്ക് ഒപ്പം കൊണ്ടുപോയി. പിന്നീടിപ്പോളാണു നാട്ടിലേക്ക് വരുന്നത്; അതും ഏടത്തിയും കുട്ടിയും തനിയെ. ഉമക്കുട്ടി സമയലഭ്യത പോലെ കുഞ്ഞുട്ടനെ കാണാന്‍ പോകാറുണ്ടായിരുന്നു. ഇതിനിടക്ക് ഏട്ടന്‍ നാട്ടിലേക്ക് ലീവില്‍ വരണുണ്ടത്രേ..! മുത്തശ്ശിയെ ഈ സന്തോഷവർത്തമാനം അറിയിക്കാനവൾ ഇല്ലത്തേക്ക് പാഞ്ഞു. ഒറ്റ ശ്വാസത്തില്‍ എല്ലാം പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവള്‍ക്കു സമാധനമായി. ഏട്ടനെത്തിയതിൽ പിന്നെ അവള്‍ക്കു ഏടത്തീടെ വീട്ടില്‍ പോകാന്‍ മടിയായിത്തുടങ്ങി. അമ്പലവും ചെമ്പകച്ചോടുമായി ദിവസങ്ങൾ തള്ളി നീക്കി. സഹധർമിണിയിൽ നിന്നും ഉമക്കുട്ടിയുടെ വിശേഷങ്ങൾ കേട്ടറിഞ്ഞ നാരായണനു അവളെയൊന്നു കാണുവാനുള്ള ആകാംക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു. ഉമക്കുട്ടിയുടെ കണ്ണനേയും ചന്ദനമണത്തേയുമൊക്കെ പറ്റി ഒട്ടേറേ അതിശയോക്തിയോടെയാണു കുഞ്ഞൂട്ടനും അച്ഛനെ ധരിപ്പിച്ചു വെച്ചിരുന്നത്.

പതിവുപോലെ അന്നും ഉമക്കുട്ടി അമ്പലത്തില്‍ പോയി ചെമ്പകമരച്ചുവട്ടില്‍ കണ്ണടച്ച് ഇരുപ്പു തുടങ്ങി. ധ്യാനനിമഗ്നയായനേരം ആരോ അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ പിന്നില്‍ നിന്നും അമര്‍ത്തി പിടിച്ചു. ചന്ദനഗന്ധം അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒഴുകിയെത്തി. ആരാ..?? പരിഭ്രമത്തോടെ അവള്‍ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു. മിണ്ടാട്ടമില്ല! വീണ്ടും ചോദ്യം ആവർത്തിക്കവേ ‘കണ്ണന്‍‘ എന്നായി മറുപടി. കണ്ണ് തുറക്കണ്ട എന്നൊരു ഉപദേശവും! അവസാനം കണ്ണൻ തന്നെ തേടിയെത്തിയിരിക്കുന്നു. അവള്‍ മിണ്ടാതെ കണ്ണുകള്‍ ഇറുക്കി അടച്ചു അനുസരിച്ചു നിന്നു. എങ്ങാനും കണ്ണ് തുറന്നാല്‍ കണ്ണനിഷ്ടപ്പെടാതെ ഇരുന്നാലോ. അവളൂടെ കണ്ണുകളിലമർത്തപ്പെട്ട കൈകളിലൊരെണ്ണം അയഞ്ഞു അവളിലേക്ക്‌ മെല്ലേ തഴുകി അരിച്ചു കയറവേ ഉമക്കുട്ടിക്കു വല്ലാത്തൊരു വല്ലായ്മ തോന്നി. “വേണ്ടാട്ടോ എനിക്ക് അങ്ങട് വയ്യായ്മ തോന്നുന്നു, ഞാന്‍ കണ്ണ് തുറക്കാന്‍ പോക്വാ” എന്നു പറയുമ്പോഴേക്കും ആ കൈകള്‍ അവളില്‍ നിന്നും അകന്നു. കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ ആരോ ഓടി മറയുന്ന ശബ്ദം മാത്രം കേട്ടു. അന്നവൾ വീട്ടില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ പതിവിനു വിപരീതമായി മൂകയും വിഷണ്ണയുമായിരുന്നു. മുത്തശ്ശിയുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് ഉത്തരം കൊടുക്കാതെയവള്‍ അകത്ത് പോയി കിടന്നു. അപ്പോഴേക്കും ആത്തോലമ്മ പുറകെയെത്തി. “എന്താ കുട്ടിയെ നേരം വെളിച്ചാവുമ്പോള്‍ തന്നെ കിടപ്പാ? കുട്ടി ഇന്നു അങ്ങട് പോണംട്ടോ, എടത്തീടെ വീട്ടിലേ.. അവിടെ കുഞ്ഞുട്ടന്‍ കുട്ടിയെ കാണാണ്ട് ശാഠ്യം തുടങ്ങീരിക്കണ്.” ഒന്നും അവള്‍ മിണ്ടിയില്ല. ഉള്ളില്‍ മുഴുവന്‍ ചന്ദനഗന്ധം ആയിരുന്നു. എണീക്കു കുട്ട്യേ.. ആത്തോലമ്മയുടെ വിളി കൂടിക്കൂടി വന്നു. മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ ഏടത്തീടെ അവിടം വരെ പോവാന്‍ തന്നെ അവള് അവസാനം തീരുമാനിച്ചു.

മുറ്റത്തെത്തിയപ്പോഴേക്കും കുഞ്ഞൂട്ടന്‍ ഓടിയെത്തി കൈയ്യിൽ തൂങ്ങി. പിന്നെ അച്ഛന്‍ കൊണ്ട് വന്ന സാധങ്ങളൊക്കെ കാണിച്ചുകൊടുക്കാന്‍ അകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. അച്ഛന്റെ മുറി കാണിക്കാൻ മുകളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. മുറിയില്‍ കേറിയ നിമിഷം അവള്‍ ഒന്നമ്പരന്നു. ചന്ദനത്തിന്റെ ഗന്ധം..! അപ്പോൾ “ആരാ ഇത്..!! ഉമക്കുട്ടിയോ.. വലിയ കുട്ടിയായീലോ.. എത്രനാളായി കണ്ടിട്ട്..?? ഇങ്ങ്ട് പോര്വാ..” ഏട്ടന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രവിച്ച് ഉമ മടിച്ചു നിന്ന നേരം; നാരായണന്‍ വീണ്ടും പറഞ്ഞു “മടിക്കണ്ട കുട്ട്യേ.. ശരി; ഞാന്‍ അങ്ങട് പോയേക്കാം.. നിങ്ങളു രണ്ടാളുമിവിടെ നിന്നു കളിച്ചോളീൻ” അവളെ കടന്നയാൾ പുറത്തേക്കു നടന്ന നേരം, ചന്ദനഗന്ധം അവളുടെ നാസാരന്ധ്രങ്ങളിലേക്ക് തുളച്ചു കയറി..!
അസ്തപ്രജ്ഞയായി നിന്ന അവളെ കുഞ്ഞൂട്ടന്‍ മെല്ലെ തട്ടിയുണര്‍ത്തി. “ഇതു നോക്ക് അച്ഛന്റെ മണമാ യീ കുപ്പിക്ക്‌ ഓപ്പോളേ..”
അവളത് വാങ്ങി മണത്തു നോക്കി. ശരിയാ നല്ല മണം. ചന്ദനത്തിന്റെ സുഗന്ധം. ഇതിപ്പോ ഈ കുപ്പിക്ക്‌ അകത്തു എങ്ങിനെയാണാവോ..?? കണ്ണന്റെ മണം.. നിഷ്കളങ്കമായ ചോദ്യവുമായി അവള്‍ നിന്നു..

അമ്മ മഴക്കാറിനു കണ്‍ നിറഞ്ഞൂ.. ആ കണ്ണീരില്‍ ഞാന്‍ നനഞ്ഞു..!!

2010-12-20T02:20:00.000-08:00

അമ്മ മഴക്കാറിനു കണ്‍ നിറഞ്ഞൂ.. ആ കണ്ണീരില്‍ ഞാന്‍ നനഞ്ഞു..!!

കയ്യോ കാലോ ആദ്യം വളരുന്നത്‌ എന്നു ആറ്റുനോക്കി വളര്‍ത്തിയവസാനം; വൃദ്ധസദനത്തില്‍ കഴിയുന്ന അമ്മമാർക്കു വേണ്ടിയാണീ പോസ്റ്റ്‌. കഴിഞ്ഞ ദിവസം msw ക്ലാസ്സിന്റെ ഫീല്‍ഡ് വര്‍ക്ക് ആവശ്യത്തിനായി പോയപ്പോള്‍ നേരിട്ട് കാണുവാൻ സാധിച്ച; മനസ്സിനെ മുറിവേൽ‌പ്പിക്കുന്ന ചില നിശ്ചലദൃശ്യങ്ങൾ എല്ലാവരോടുമായി പങ്കു വെയ്ക്കണമെന്നു തോന്നി..

പെയ്തൊഴിയാൻ വെമ്പി നിൽക്കുന്ന മഴയുടെ ആരവം പോലെ സങ്കടങ്ങളുടെ, പരാതികളുടെ ലോകം ആകും എന്നു കരുതിയ നേരം; പിടിച്ചു നിര്‍ത്തി പെയ്യുന്ന ചാറ്റൽ മഴയുടെ അനുഭവം പലപ്പോഴും നെഞ്ചില്‍ തട്ടി. അടുക്കുംതോറും വറ്റാത്ത ഉറവകള്‍ പലരിലും ഒഴുകാന്‍ വിങ്ങി നിൽക്കുകയാണ് എന്നറിഞ്ഞ നേരം.. നീട്ടിയ കൈകളില്‍ ഉതിര്‍ന്നുവീണ മിഴീനീർത്തുള്ളികൾ, ആര്‍ക്കു ഞാന്‍ സമര്‍പ്പിക്കും. മുറിക്കു വെളിയിലായി മെല്ലെ വീശിയടിച്ച മന്ദമാരുതതൻ പോലും അവര്‍ക്കരികിലൂടെ വീശാന്‍ മടിച്ച് അകന്നു നിന്ന പോലെ. മനസ്സിന്റെ നിയന്ത്രണത്തെ കുരുക്കിട്ടു പൂട്ടിയ അഴികള്‍ക്കിടയിലൂടെ പരതി നടക്കുകയാണ് പലരും..! ആരാണ് ശരി? എന്താണു തെറ്റ്? എന്ന ചോദ്യവുമായി..! യൌവനകാലം മുതൽക്കേ കുടിയേറി പാർക്കേണ്ടിവന്ന ചിലർ. അവരുടെ മുഖത്തു ഒരു തരം നിസ്നംഗത ഭാവമാണ്. ചെന്ന് കേറിയപ്പോഴേ ഒരാള് വന്ന് കൈ തന്നു. ഒരു തമിഴത്തി. കുറേ ദിവസങ്ങളായി അവർ വെള്ളം കണ്ടിട്ട് എന്നു തോന്നി. സൌഖ്യമാ..?? ഇതില്‍ കൂടുതല്‍ തമിഴ് എനിക്കും അറിയില്ല; അതിനാല്‍ തന്നെ അവരെ ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റു മുറികളുടെ നേർക്ക് നടന്നു. സദനത്തിലെ പുറംഭാഗം മനോഹരമായ പുന്തോട്ടങ്ങള്‍ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചുവെങ്കില്‍; നേർവീപരിതമാണ് അകവശങ്ങൾ. സ്വയം വൃത്തിയാകാനും, സ്വന്തം കിടക്കവിരി മാറ്റുവാന്‍ പോലും പലര്‍ക്കും മടിയാണെന്നു തോന്നി. മടിയല്ല..; അവർക്ക് അവരോടു തന്നെതോന്നുന്ന ഒരു തരം വെറുപ്പ്‌. അതിങ്ങനെ പ്രകടിപ്പിച്ച്; മനസ്സിലുള്ള അടക്കാനാവാത്ത രോഷത്തിനോ, വിരക്തിക്കോ സ്വയം സമാധാനം കണ്ടെത്തുന്നു അവർ. അതിനു പല മുടന്തന്‍ ന്യായങ്ങളും അവരു നിരത്തുന്നുമുണ്ട്. കുറെയൊക്കെ സത്യവുമുണ്ട് കേട്ടോ. പലര്‍ക്കും തുണി മാറ്റാന്‍ പോലും പേടിയാണ്. അവരുടെ തുണികൾ അലക്കിയിട്ടാല്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ കൊണ്ടുപോകുമത്രേ..! അതിനവർ കണ്ടുപിടിച്ച എളുപ്പ മാർഗ്ഗമാണ്; ധരിച്ചിരിക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ മാറാതെയിരിക്കുക..! ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് കിടക്ക വെയിലത്തിട്ട് ഈർപ്പം കുറയ്ക്കാനോ; ആഴ്ചയിലൊരിക്കലെങ്കിലും ബെഡ്ഷീറ്റ് മാറ്റുവാനോ ഒന്നും തന്നെ അവര്‍ ശ്രമിക്കുന്നേയില്ല. വിയർപ്പിന്റെ മനം മടുപ്പിക്കുന്ന കൂറ മണം കൊണ്ട് അത്രയ്ക്ക് വൃത്തിഹീനമായിട്ടുണ്ട് ചില മുറികൾ.

വർണ്ണാഭമായവസന്തത്തില്‍ പൂമ്പാറ്റകളേപ്പോലെ പാറി നടന്നു മറ്റുള്ളവര്‍ക്കുവേണ്ടി സ്വയം മെഴുകുതിരിയായിയെരിഞ്ഞ് പ്രകാശം നല്‍കി; അവസാനം സ്വയം ഉരുകിയൊലിച്ചു പോയ അവസ്ഥയിൽ ചിലർ. സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയാതെയാകുമ്പോള്‍ വൃദ്ധസദനത്തിലെങ്കിലും എത്തിച്ചല്ലോ എന്ന മനോഭാവത്തോടേ മറ്റുചിലർ. അത് പോലും ചെയ്യാതെ വീടിനു വെളിയിൽ അടിച്ചിറക്കപ്പെട്ടനിലയിൽ ഇവിടെ എത്തിച്ചേർന്ന ചിലർ , ഇന്നിപ്പോള്‍ .അമ്മമാരെ വീടിനു പുറത്തു ചായപ്പു കെട്ടി പുഴുകള്‍ക്കും ഉറുമ്പിനും ഭക്ഷണം ഒരുക്കിയ മക്കളുടെ വാര്‍ത്തകള്‍ കേള്‍ക്കുന്ന സമയം ആണല്ലോ ...

വാർദ്ധക്യം പ്രകൃതിനിയമം; എല്ലാവരുമൊരിക്കൽ അനുഭവിക്കപ്പെടെണ്ട സ്ഥിതിവിശേഷം എന്നിരിക്കെ എന്തുകൊണ്ട്, ഇങ്ങിനെ ചില മക്കൾ കാട്ടിക്കൂട്ടുന്നുവെന്നത് അത്ഭുതകരം തന്നെ..! അവിടെ ചെന്നപ്പോളാദ്യം കണ്ട അമ്മമ്മ മുപ്പത് വയസ്സില്‍ അവിടെ എത്തിയതായിരുന്നു. അവരുടെ രോഗങ്ങള്‍ മൂലമവര്‍ ഇങ്ങോട്ട് വന്നതാണ് എന്നു പറഞ്ഞു. അവരോടു സംസാരിച്ചിരിക്കുമ്പോളാണൊരു നിലവിളി ഉയർന്നു കേട്ടത്. ഓടി അടുത്ത് ചെന്നപ്പോള്‍ മറ്റൊരു അമ്മമ്മ ഇരിക്കാന്‍ പോയ കസേര വേറെ ഒരു വിരുതത്തി ഒരൊറ്റ വലി! അവരതാ മൂക്കും തല്ലി താഴെ ! ഇവടെ ഞാന്‍ പറയാന്‍ ഉദേശിച്ചതെന്തെന്നാൽ വയസ്സാകുന്തോറും കുട്ടികളെ പോലെയാകുകയാണ് മിക്ക പ്രായമുള്ളവരും. എപ്പോഴും പരാതികളും പരിഭവങ്ങളും മാത്രം. എത്രപ്രാവശ്യം ഓരൊന്ന് പറഞ്ഞ് അല്ലെങ്കിൽ ഉപദേശിച്ചു തരണമെന്ന് ക്ഷമനശിച്ച് അവരോടു കയര്‍ത്തു പറയും മുൻപേ ഒന്നോർക്കൂ; കുട്ടിക്കാലങ്ങളിൽ എത്ര തവണ നമ്മുടെ അമ്മമാരോട് ഒരേ കഥ തന്നെ തന്നേം പിന്നേം നമ്മൾ വാശിപിടിച്ച് പറയിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അന്നവവര്‍ നമ്മളോട് കാണിച്ച ക്ഷമ! ; എന്ത്യേ നമുക്കിന്ന് തിരിച്ചു നല്കാന്‍ ആവുന്നില്ല?? വിരൽത്തുമ്പു മുറുകനെ പിടിച്ചു നമ്മളെ നടത്തിയ മാതാപിതാക്കളെ, തിരിച്ചു കൈപിടിച്ച് നടത്താന്‍ എന്ത് കൊണ്ട് നമുക്കാവുന്നില്ല?? ഇവിടെ അഭയാർത്ഥികളായി കുടിയേറിയ പലരും ടീച്ചേഴ്സായിരുന്നു. പലരുടെയും അനുഭവങ്ങള്‍ കേട്ടറിഞ്ഞപ്പോളറിയാതെതന്നെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ് തൂവിപ്പോയി. ഒരുകാലത്ത് അറിവ് പകര്‍ന്നു കൊടുത്ത അവരുടെ പലരുടെയും മാനസ്സികാവസ്ഥ മറ്റുള്ളവരെ അപേക്ഷിച്ച് വളരെ മോശമായിരുന്നു. അറിവിന്റെ ഗുരുനാഥയ്ക്കു തിരിച്ചറിവ് പകർന്നു കൊടുക്കേണ്ട സ്ഥിതി വിശേഷം ! ഇടക്കൊരാൾ വന്ന് മരുന്നു വാങ്ങുവാൻ പണം വേണ്മെന്നു പറഞ്ഞ് പത്തു രൂപക്കായി കൈ നീട്ടി. അവരൊരു പ്രത്യേക സ്വഭാവക്കാരിയാണെന്ന് ഒറ്റ നോട്ടത്തില്‍ തന്നെ മനസ്സിലായി. വീട്ടുപണിക്ക് പോകുന്നൊരാളിന്റെ സ്വഭാവം അവരിൽ പ്രകടമായിരുന്നു. ശരിക്കുമൊരു അഞ്ചു വയസ്സുകാരിയുടെ കള്ളത്തരം പറയുന്ന മുഖഭാവം. അവരുടെ വക എന്നോട് കുറച്ചു ഉപദേശം..! ഗോള്‍ഡ്‌ ഇടരുത്; പിന്നെ അവർ അബുദാബിക്കൊക്കെ പുറംപണിക്ക് പോയിടുണ്ട് എന്നൊക്കെ. പ്ലെയിനില്‍ പോകുമ്പോള്‍ വണ്ടികള്‍ ഒക്കെ വന്നു വീഴും; ഈശ്വരന്മാരേ..എന്നൊരു വിളിയുമുണ്ടൊപ്പം !! വാചാല/വായാടിയായ അവർ എന്നോട് ഭര്‍ത്താവെവിടേ? എന്നായി.. കപ്പലില്‍ എന്നു മറുപടി കൊടുത്തപ്പോൾ; വീണ്ടും ഈശ്വരന് വിളി ! കപ്പലു മുങ്ങും; നാട്ടില്‍ വേഗം വന്നു കൊള്ളാൻ പറയ് എന്നായി.. സമാനസ്ഥിതിയിലുള്ള; എന്റെ കൂടെ അനുഗമിച്ച ചേച്ചിയോടും ഇതു പോലെ തന്നെ ആവർത്തിച്ചു. ഇങ്ങിനെ മാനസ്സികമായി തളർത്തുന്ന ഇല്ലെങ്കിൽ തകർന്ന മനസ്സുകളിൽ നിന്നുള്ള വാക്കുകളായിരുന്നു പലരുടെയും. ചിലയിടത്ത് ചിലര്‍ വഴക്കും വാക്കാണവുമായി നടക്കുന്നുണ്ട്. എന്തൊരു വാശിയാണെന്നോ. കുറ്റങ്ങൾ; ഉള്ളതും ഇല്ലാത്തതുമൊക്കെ വിളിച്ചു കൂവുന്നവരുമുണ്ട് കൂട്ടത്തിൽ. ഒരുപക്ഷേ അത് പോലുള്ള ആളുകളുമുണ്ടാകാം ഇതിനിടയിൽ; അതാകാം ഇവിടെ എത്തിപ്പെടുവാനുള്ള ചിലരുടെയെങ്കിലും കാരണവും.

ഇതിനടിയിലാണു ഞാൻ രണ്ടു സഹോദരിമാരെ കണ്ടത്. പ്രസിദ്ധമായ ഒരു സ്കൂളിലെ അദ്ധ്യാപകരായിരുന്നു അവർ. അവരുടെ അവസ്ഥയേപറ്റി ഓർമിക്കാനേ വയ്യ ! മൂട്ടകള്‍ നിറഞ്ഞ ഒരു മുറി. ടീച്ചേർസായിരുന്നിട്ടു പോലും..; ഉടുത്തിരുന്ന തുണി മാറി ഉപയോഗിച്ചിട്ട് രണ്ടു ദിവസമായിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യമൊന്നും യാതൊന്നും ഉരിയാടാനേ അവർ തയ്യാറായതേയില്ല. ഒരുതരം നിസംഗത ആയിരുന്നു അവരിൽ. നിർബന്ധിച്ച് നിർബന്ധിച്ച് അവസാനം അവർ വായ് തുറന്നു. അങ്ങിനെയറിഞ്ഞ കാര്യങ്ങളാണീ പോസ്റ്റിന്റെ പ്രചോദനം ! മൂന്നു സഹോദരിമാരും അവർക്കൊരു മൂത്ത സഹോദരനുമടങ്ങിയ കുടുംബം. മൂത്തചേച്ചി വിവാഹിതയായി. ഭര്‍ത്താവ് വൈദ്യുതവകുപ്പിൽ എഞ്ചിനീയര്‍. ഇളയ സഹോദരിമാരായ ഇവർ രണ്ടും ടീച്ചര്‍മാരും അവിവിഹാഹിതകളുമാണ്. മൂത്ത സഹോദരൻ സിനിമാക്കാരനും. എല്ലാവരും വെവ്വേറെയായിരുന്നു താമസം. ട്രഷറിയിൽ നിന്നും ഇവരുടെ പെൻഷൻ പണം വാങ്ങുന്നത് ചേച്ചിയുടെ ഭര്‍ത്താവ്. ഇവര്‍ക്ക് സുഖമില്ല എന്നാരോപിച്ച് ഇവർ രണ്ട്പേരെയും ഇവിടെ കൊണ്ട് വന്നാക്കിയത്രേ. അങ്ങിനെ സ്വന്തം വീടും ചിലവിനും പണമുണ്ടായിട്ടും അവര്‍ ഇവിടെയെത്തപ്പെട്ടു. ചേച്ചിടെ ഭർത്താവിനെ ഇവര്‍ക്ക് പേടിയാണത്രേ. കണ്ടമാനം ഉപദ്രവിക്കും. അവരുടെ പേരിലുള്ള വീട്ടില്‍ താമസിക്കാന്‍ പോലുമവരെ സമ്മതിക്കാതെ ഇവിടെ കൊണ്ട് വന്നു തള്ളി. ആരോടുമിതൊന്നും പരാതിപ്പെടാനാകാതെ മൂട്ടകളുമായി മല്ലിടുകയാണ്; കണക്കും സംസ്കൃതവും പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന ഈ രണ്ട് നിസ്സഹായരായ അദ്ധ്യാപകമാർ. വിവരവും വിദ്യാഭ്യാസവുമുണ്ടായിട്ട് ഈ അവസ്ഥ ! അപ്പോള്‍ ഇല്ലാത്തവരോ ?? പരാതി കൊടുക്കാന്‍ ഒരുപാടു പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അവര്‍ക്ക് എല്ലാവരോടും എല്ലാത്തിനൊടും ദ്വേഷ്യമായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു മനസ്സിൽ. ഇനി എന്തിനെന്നാണെന്നാണു തിരിച്ചുള്ള ചോദ്യവും.അവരുടെ മാനസ്സിക നില ശരിക്കും തകരാറിലായിരുന്നു എന്നത് അവരുടെ പെരുമാറ്റവും സംസാരവും കൊണ്ട് തന്നെ മനസ്സിലാക്കാമായിരുന്നു . മരുന്ന് നല്‍കുന്നത് ബീപീയ്ക്കാണോ അതോ അവരുടെ മാനസ്സികനില തകരാറിലാക്കാനാണോ എന്നറിയണമവർക്ക്. കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മരുന്നിന്റെ കുറിപ്പടി കാണണമെന്നാവശ്യപ്പെട്ടു അവർ. അവരില്‍ മൂത്തസഹോദരി മിതഭാഷിണി ആയിരുന്നു. അനിയത്തിയാണ് അധികവും സംസാരിച്ചത്. ഇടയ്ക്കിടെ; വീട്ടില്‍ നിറയെ പണമുണ്ട് എന്നു പറഞ്ഞ് പിറുപിറുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നുവവർ. നല്ലൊരു കിടക്ക വാങ്ങിക്കൂടെ എന്നാരാഞ്ഞപ്പോൾ; വേണ്ട ആരെങ്കിലും മോഷ്ഠിച്ച് കൊണ്ട് പോകും, എന്നായി. ഈ പേടി കൊണ്ടാകാം ഇട്ടിരിക്കുന്ന ഡ്രെസ്സ്‌ പോലും മാറ്റുവാനവർ ശ്രമിക്കാത്തതും. അവരു ചെയ്ത നെറികേടിനു ദൈവം ചോദിച്ചോളും എന്നിടയ്ക്കിടയ്ക്ക് പിറുപിറുത്തു കൊണ്ടിരുന്നുവവർ . മൂട്ടകള്‍ നിറയെയുണ്ട് കുട്ടി; അതിനൊരു പരിഹാരം നിർദ്ദേശിക്കൂ എന്നായി.. മെഴുകുതിരി കത്തിച്ചു ഉരുക്കിയൊഴിക്കുക നാലു പുറവും; എന്നു പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. എതായാലും എല്ലാവർക്കും കുറച്ച് വസ്ത്രങ്ങള്‍ വാങ്ങി കൊടുക്കാം; അങ്ങിനെയെങ്കിലും ഒന്ന് കുളിക്കുമല്ലോ എന്നു വിചാരിച്ചു നടന്നു നീങ്ങവേ, മൂട്ടകളുടെ ലോകത്ത് പരാതിപ്പെടാനുള്ള ആർജ്ജവം പോലും നഷ്ടപ്പെട്ടുഴറുന്ന നിസ്സഹായരായ കുറച്ച് മനുഷ്യാത്മാക്കളായിരുന്നു മനം നിറയെ. സ്വന്തം അമ്മ, അച്ഛന്‍, അനിയത്തി ഇവരെ ഒന്നും സംരക്ഷിക്കാതെ; അവസാനം അവരെ അകറ്റി നിര്‍ത്തി നരകക്കുഴിയിലാക്കി നേടുന്ന ലാഭത്തിന്റെ ബാലന്‍സ് ഷീറ്റ് എന്താകും..??!! കിട്ടാ കടം എത്ര ഇട്ടു കൊടുത്തിട്ടും ബാലന്‍സ് ഷീറ്റ് ടാലി ആയില്ല മനസ്സിലിട്ടു എത്ര കൂട്ടിക്കിഴിച്ചു ചിന്തിച്ചു പരിശ്രമിച്ചിട്ടും ടാലി ആകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല . വിരലുകള്‍ നിവര്‍ത്തിയും മടക്കിയും ഞാന്‍ നിർവികാരയായി അകലെയ്ക്കു മിഴികൾ നട്ട് വെറുതേ നടന്നു..

ഒരുപാടു തവന്ന മക്കൾക്ക് വേണ്ടി പറഞ്ഞ കഥ തന്നെ പറയുന്നൊരു അമ്മയാണ് ഞാനും. കുഞ്ഞിളം കയ്യില്‍ പിടിച്ചു മെല്ലേ നടത്തുമ്പോള്‍; നാളെ അവരന്നെ നടത്തും എന്ന ഒരു പ്രതീക്ഷയും ഒരു അമ്മയ്ക്കുമിപ്പോൾ ഉണ്ടാകില്ല എന്നാണു തോന്നുന്നത്. അല്ലെങ്കിലും മക്കളെ വളർത്തേണ്ടത് അമിതമായി ഒന്നും പ്രതീക്ഷ വെയ്ക്കാതെ എന്നാണു പറയുക. മക്കളുടെ കടമയാണല്ലോ മാതാപിതാക്കളെ ശുശ്രൂഷിക്കുക എന്നത്. സൂഷ്മമായി ശ്രദ്ധിച്ചാല്‍ മനസ്സിലാകും ബാല്യത്തിലൊരു കൊച്ചു കുഞ്ഞു കാണിക്കുന്ന കുഞ്ഞുകുഞ്ഞു ശാഠ്യങ്ങളും പിടിവാശികളും തന്നെയാണ് വാർദ്ധക്യത്തില്‍ പ്രായമായവരും കാണിക്കുന്നത്. ഭക്ഷണശേഷം പൊതിച്ചോറിന്റെയില കളയുന്ന ലാഘവത്തോടെ മാതാപിതാക്കളെ വലിച്ചെറിയുന്ന മക്കളോട് ഒരു വാക്ക്.. ഇന്ന് ഞാന്‍ നാളെ നീ..!! (പഴുക്ക പ്ലാവില വീഴുന്നത് കണ്ടു പച്ച പ്ലാവില ചിരിക്കേണ്ട കേട്ടോ)

കിളിത്തൂവലുകൾ

2010-12-09T05:53:00.000-08:00

തട്ടിയും മുട്ടിയും ഏറെ ഞാന്‍ നോക്കിയെങ്കിലും;

കണ്ടില്ല ഒന്നുമേ എന്നിരിക്കെ
നിനയ്ക്കുന്നു വീണ്ടുമാ കിളിത്തൂവലുകൾ തൻ ഭംഗിയെ..

പറഞ്ഞില്ല, കേട്ടില്ല എന്ന പരാതികൾ;

. ചാരെ വന്നു നിന്നു നീയോതിടുമ്പോള്‍
   നനഞ്ഞു ഉതിര്‍ന്നൊരു മിഴിതന്‍ സൌന്ദര്യം
   എന്നില്‍ നിന്നും നീ ആവാഹിക്കവേ
   കാതോര്‍ത്തു എന്‍മിടിപ്പുകള്‍ക്കായി നിന്‍ നെഞ്ചകത്തിൽ..

   ഉദിച്ചുയരും വേളയിൽ;
   ദൃഷ്ടിയൂന്നി തിരുമിഴിയില്‍
   നിര്‍ന്നിമേഷമായി നോക്കി നിൽക്കേ
   ആളുന്ന ബിംബം തന്നിലെന്‍ പ്രതിരൂപം ദർശിക്കവേ
   പൊള്ളുന്ന ചൂടുപോലും ഒരു വേള ക്ഷണികമായി..

   ഓളിയിട്ട് എന്നിലലയടിച്ച നിശ്വാസങ്ങൾ;
   കുമിള കൂട്ടി പറന്നു പോയി
   തൊട്ടാല്‍ തകരുമെന്നമട്ടിൽ..
   തിരിഞ്ഞും മറഞ്ഞും നീ എന്നില്‍ നിന്നകന്നു പോകുമ്പോൾ
   വീണുടഞ്ഞ ചില്ല് ജാലകത്തിൽ കോറി വരഞ്ഞിട്ടത്

നീഗൂഢമാമൊരു അനുഭൂതിയോ !!

ചൂണ്ടയില്‍ കുടുങ്ങിയ ഇര

2010-11-30T02:18:00.000-08:00

ജപ്പാന്ക്കാര്‍ കഠിനാദ്ധ്വാനം ചെയുന്നവരാണ്.അതുപോലെ തന്നെ അവര്‍ മീന്‍ പിടിത്തം ഇഷ്ടപെടുന്നവരാണ്. അവരുടെ നാട്ടില്‍ എനിക്കുണ്ടായ ഒരു അനുഭവമാണീ പോസ്റ്റ്‌. ഒരിക്കലൊരു കപ്പല്‍ യാത്രയിലൂടെ എത്തി ചേര്‍ന്നതാണ് ജപ്പാനിലും. യാത്രാവിവരണം പോലെ ഒരുപാടു എഴുതാന്‍ എന്തായാലും സാധിക്കില്ല. വേറെ ഒന്നുമല്ല; കപ്പല്‍ യാത്രക്കിടയില്‍ ചുറ്റിക്കറങ്ങാൻ കിട്ടുന്നത് ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസമോ മറ്റോ ആകും. അവിയൽ പരുവത്തിൽ മനസ്സിൽ നിറയുന്ന കാഴ്ചകളിൽ നിന്നും ഒന്നൊന്നായി പെറുക്കിയെടുക്കുക എന്നത് ശ്രമകരമായ ദൌത്യം തന്നെ.

മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ അവിടെ, കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ കൈകളില്‍ പോലും ഉണ്ട്. കുറച്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് ആണ് ജപ്പാനില്‍ പോയിരുന്നത്. ഇന്നിപ്പോള്‍ വിസയൊക്കെ വേണം എന്നുണ്ട്. ആ സമയത്ത് പേജറുകള്‍ ആയിരുന്നു അധികവും എല്ലാവരുടെയും കൈകളില്‍. ജപ്പാനിലെ ആളുകളൂടേ ജീവിതവും പുരോഗതിയും എല്ലാം വളരെ വേഗതയിലാണ്. 1998 ലാണ് ഞാന്‍ ജപ്പാനില്‍ പോയത്. വളരെ മനോഹരമായ പൂന്തോട്ടങ്ങള്‍ പോർട്ടിനു അടുത്ത് തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇവക്കിടയിലുടെ നടന്നു വേണം മെയിന്‍ റോഡിലേക്ക് കയറുവാന്‍. എന്റെ ആദ്യ കപ്പല്‍ യാത്രയായ ഈ യാത്രയിൽ ചാര്ട്ടിംഗ് യൂറോപ്പു സൈഡ് ആയിരുന്നുവെങ്കിലും ഇടയ്ക്ക് ചാര്‍ട്ടര്‍ ഷിപ്പ് റൂട്ട് മാറ്റി ജപ്പാന്‍, കൊറിയ പിന്നെ ജോര്‍ദാന്‍, സൌദി ഒക്കെ ആയി പോർട്ടുകള്‍. അങ്ങിനെ അദ്യത്തേ യാത്രയില്‍ തന്നെ ഒരുപാടു നാടുകൾ കാണുവാനും ആസ്വദിക്കുവാനും ഭാഗ്യം ലഭിച്ചു.

ജപ്പാനില്‍ ഞങ്ങളുടെ ഷിപ്പ് നിര്‍ത്തിയതിന്റെ അടുത്താണ് മെയിന്‍ റോഡ്‌. അവിടേയ്ക്ക് എത്തുന്നതിനു മുൻപുള്ള വഴിയില്‍; മിക്കവാറും മീന്‍പിടിക്കാന്‍ നല്ല അടിപൊളി ചൂണ്ടയുമായി (മെഷീന്‍ ഒക്കെ ഉള്ളത് ) ആളുകള്‍ ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. തണുപ്പുള്ള സമയത്താണ് ഞങ്ങള്‍ എത്തിയത്. നാലു ദിവസം ഷിപ്പിനവിടെ നങ്കൂരമിടേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ ദിവസവും കറങ്ങാന്‍ ഓരോ സ്ഥലം. പലപ്പോഴും എട്ടന് എന്റെ ഒപ്പം കൂടെ വരാന്‍ സാധിച്ചിരുന്നില്ല. എന്തായാലും ടോക്കിയോ നഗരത്തിൽ ചുറ്റിക്കറങ്ങുവാനും അവിടത്തെ ഡിസ്നി ലാന്‍ഡ്‌ സന്ദർശിക്കുവാനും കാണാനും സാധിച്ചത് ജീവിതത്തിലെ വല്യ ഒരു ഭാഗ്യമായി തന്നെ കരുതുന്നു. അവിടെ പോകുമ്പോള്‍ റേഡിയോ ഓഫീസര്‍, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ , മോൾ പിന്നെ ചീഫ് എഞ്ചിനീയറും കുടുംബവും, തേർഡ് എൻഞ്ചിനീയർ ഒക്കെ ആയിരുന്നു കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നത്. എട്ടന് കൂടെ വരാന്‍ പറ്റിയിരുന്നില്ല. അവിടെ സ്റ്റുഡന്റ് പാസ്‌ എന്നൊരു പരിപാടി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാനും തേര്‍ഡ്എഞ്ചിനീയര്‍, ചീഫ് എഞ്ചിനീയറുടെ മോനും സ്റ്റുഡെന്റ് പാസ്സിലാണ് കയറിയത്. ഹഹഹാ.. എന്തായാലും ജപ്പാനില്‍ പോയി സ്റ്റുഡെന്റ് പാസ്സില്‍, ഹാഫ് ടിക്കറ്റില്‍ ഡിസ്നി ലാന്‍ഡ്‌ കാണുവാൻ സാധിച്ചു. മനോഹരമായ ഒരു സ്ഥലം. പിന്നെ പാവമ്യൂസിയം

( റേഡിയോ ഓഫീസിര്ടെ ഭാര്യാ ,പിണെ ഞാനും അവരുടെ മോളും )

കാണാന്‍ പോയി. ആ ടൈമിൽ ഏട്ടനും ഒപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. പാവകള്‍..!! യ്യ്യോ; എത്ര എണ്ണം ആണെന്ന് അറിയാമ്മോ... (സോറി; ഞാന്‍ എണ്ണി നോക്കിയില്ല) വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ തണുപ്പ് കൂടും.അപ്പോൾ; ചോക്കോ ബാര്‍ വാങ്ങി കഴിച്ചു നടക്കും. തണുപ്പത്ത് ഐസ്ക്രീം..!! ആഹാ.. നല്ല രസാണു കെട്ടോ..!! അവിടെ ഇന്ത്യന്‍ റെസ്റ്റൊരന്റ്സ് ഉണ്ടെങ്കിലും ‘യെന്‍' കൊടുത്തു മുടിയും എന്നുമാത്രം. പിന്നെ അവിടെ അടുത്തുള്ള അമ്യൂസ്മെന്റ് പാര്‍ക്ക്‌ കാണാന്‍ പോയി. റോള്ളര്‍ കോസ്റ്റ് സൂപര്‍ ആണ് കെട്ടോ. ലോകം മൊത്തം കറങ്ങി തലെയ്ക്ക് വീണ ഒരു ഫീല്‍ ആയിരുന്നു..!!

ഇന്ത്യക്കാരുടെ കണ്ണും മൂക്കും ജാപ്പാനീസുകാർ ഒരു അത്ഭുതവസ്തുവിനെ എന്ന വണ്ണമാണു നോക്കിക്കണ്ടിരുന്നത്. അവരുടെ കൊച്ചു കണ്ണുകളും മറ്റും അത് പോലെതന്നെ നമുക്ക് കാണുമ്പോഴും ഒരു രസം. പ്രത്യേകിച്ച് കൊച്ചു കുഞ്ഞുങ്ങള്‍. ട്രെയിനില്‍ യാത്ര ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ ആ കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഞങ്ങളെ അത്ഭുതജീവിയെക്കാണും പോലെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു !! അങ്ങിനെ ഒരു യാത്രയില്‍ ഒരു കൊച്ചു മിടുക്കി എന്റെ കൈയ്യില്‍ പിടിച്ചു കൂടെ വന്നത് ഇന്നും ഓർക്കുന്നു.

ഇതിങ്ങിനെ പോയാല്‍ ഞാന്‍ പറയാന്‍ വിചാരിച്ച കാര്യം ഈ പോസ്റ്റില്‍ കണ്ടെത്താന്‍ ഓട്ടോ പിടിച്ചു വരേണ്ടി വരും അല്ലേ.. അപ്പോള്‍ കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കാം അല്ലേ..

മുൻപ് സൂചിപ്പിച്ചല്ലോ മീന്‍ പിടിത്തക്കാരെ കുറിച്ച്. ഒരു ദിവസം രാത്രിയില്‍ ഐസ്ക്രീം വാങ്ങി തണുപ്പത് നടക്കാനായി പുറത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങിയതായിരുന്നു . പതിവുപോലെ മീന്‍ പിടിത്തകാരുണ്ട് വെളിയിൽ. അവരുടെ കൈയ്യിലെ ചൂണ്ടയില്‍ ഉള്ള ഹൂക്ക് ഷിപ്ന്റെ ആങ്കര്‍ പോലെ ആയിരുന്നു. തണുപ്പ് കാരണം ജാക്കെറ്റ്‌ ഒക്കെ ഇട്ടാണ് ഞാൻ നടന്നിരുന്നത്. ഇവരുടെ അടുത്ത് കൂടി പോയ നേരം പെട്ടന്ന് ഞാൻ അലറി വിളിച്ചു..
അയ്യോ ....!!
ആരുമല്ല ഞാന്‍ തന്നെയാണ് അലറിയത്..
എന്റെ ഡ്രെസ്സില്‍ എന്തോ കടിച്ചു എന്നു പറഞ്ഞ് കരച്ചില്‍ തുടങ്ങി. എന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ട് മീൻപിടുത്തക്കാരും ഓടിയെത്തി. അവരെല്ലാം എന്താണാവോ എന്നു പേടിച്ചാണ് ഓടി വന്നിരിക്കുന്നത്. ഏട്ടനു ആദ്യം ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. ഞങ്ങള്‍ നിന്ന സ്ഥലത്ത് വെളിച്ചം കുറവായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് എന്താണു സംഭവിച്ചതെന്ന് ഒരു പിടുത്തവും കിട്ടിയില്ല. അപ്പോഴേക്കും മീൻപിടുത്തക്കാരില്‍ ഒരുവൻ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു. അവന്റെ ചൂണ്ട പോയി (നഷ്ടപ്പെട്ടു) എന്നു. അതോടെ ഏട്ടന്‍ ടെന്ഷനിലായി. ഞാനാണെങ്കില്‍ പേടിച്ചു വിറച്ച് കരച്ചിലും. വല്ലാത്തൊരു ഭാരം തുങ്ങുന്ന ഒരു ഫീലിംഗ് ആയിരുന്നു. നിന്റെ കാലില്‍ കേറിയോ? എന്നൊക്കെ ചോദിക്കുണ്ട് ഏട്ടന്‍. കാരണം ആ ചൂണ്ട മാംസത്തില്‍ തറച്ചു കേറുന്ന ഇനം ആണ്. ഓരോ വാശി പറഞ്ഞു പാവം ഏട്ടനെ കുടുക്കിയിയിരുന്ന ഞാൻ അവസാനം കുടുങ്ങി എന്നു മാത്രം. അതും ചൂണ്ടയില്‍ !! എന്തായാലും ഭാഗ്യത്തിന് കോട്ടിനു മുകളില്‍ തുങ്ങി നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു ചൂണ്ട !! അവര് എറിഞ്ഞ ചൂണ്ടയില്‍ കുടുങ്ങിയത് ഞാന്‍ ആയി എന്നുമാത്രം..!! ഇപ്പോഴും അതന്ന് കാലില്‍ കുടുങ്ങിയിരുന്നെങ്കില്‍ എന്നോര്‍ക്കുമ്പോള്‍...

ഇരട്ട സന്തോഷം

2010-11-22T06:23:00.000-08:00

അരികിലേക്ക് ചേര്‍ത്തു കിടത്തി ഓമനകുട്ടന്റെ നെറുകയിലും കുഞ്ഞിളം കൈകളിലുമവള്‍ മാറി മാറി ഉമ്മ വെച്ചു. എന്തൊരു ചന്തമാ! അല്ലെ; വാവയെ കാണാന്‍. ഏട്ടത്തീടെ മോള്‍ അമ്മുക്കുട്ടി മൊഴിഞ്ഞു. അമ്മുക്കുട്ടി വാവയുടെ കൈകളിലും പിടിച്ച് വാത്സല്യപൂർവ്വം നോക്കിയിരുപ്പാണ്. ഇവന്‍ തനി അച്ഛന്റെ പോലെയാ; കണ്ടോ അവന്റെ മൂക്കും താടിയും ഒക്കെ രാജീവിന്റെ പോലെ തന്നെ. അമ്മുമ്മ ഇടയ്ക്കു കേറി പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, രേണുമോള്‍ടെ കണ്ണുകള്‍ തന്നെയാണു കുട്ടിയ്ക്ക് കിട്ടിയിരിക്കുന്നത്; അപ്പുറത്തെ സരസ്സുചേച്ചിയുടെ കണ്ടുപിടിത്തം. എത്രനാൾ കാത്തിരുന്നു നമ്മുടെ രേണുമോള്. പാവം.. അവസാനം നല്ലൊരു തങ്കക്കുടത്തിനെ തന്നെ കിട്ടി. എത്ര നോക്കിയിരുന്നിട്ടും മതിവരുന്നില്ല. എല്ലാം കേട്ട് രേണു മന്ദഹസ്സിച്ചു എന്നു വരുത്തിയെങ്കിലും അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു ഒഴുകിയിരുന്നു. ഈ ഒരു നിമിഷം എത്ര നാളായി കൊതിക്കുന്നു. എത്ര ശാപവാക്കുകള്‍ കേട്ടിരിക്കുന്നു. എല്ലാം സഹിച്ചത് ഇതുപോലൊരു നിമിഷത്തിനു വേണ്ടിയാണ്. ഏട്ടന്റെ അമ്മ ഇനിയും വന്നിട്ടില്ല. എവിടാണാവോ? എന്നു വിചാരിച്ചവൾ പതുക്കെ തലതിരിക്കാന്‍ നോക്കിയാ നിമിഷം..

“എടീ..“ എന്നുള്ള അലര്‍ച്ച കേട്ട് ഞെട്ടി. ഒരുമ്പെട്ടോളേ; രാവിലെ തന്നെ കിടപ്പാണല്ലേ. ഹോ.. ഒരു കെട്ടിലമ്മ; സ്വപ്നം കണ്ടു കിടക്കുകയാകും. എന്താടീ ഇത്ര ക്ഷീണം. നിനക്കെന്താ വയറ്റില്‍ ഉണ്ടോടി?? അല്ലാ!! എവിടന്ന് അല്ലേ; മച്ചി അല്ലെ മച്ചി.. നിന്റെ വയറൊരിക്കലും നിറയില്ലെടി.. വെറുതേ അവളുടെ ഒരു കിടപ്പ്.. എന്റെ മകന്റെ ജീവിതം തകര്‍ക്കാന്‍ വന്ന യക്ഷിയല്ലേ നീ.. വേഗമെണീറ്റുപോയി അടുക്കളയിലെ കാര്യങ്ങള്‍ നോക്കെടീ.. രേണു കണ്ണുകള്‍ മെല്ലെ തുറന്നു. ഈശ്വരാ! ഇന്നും സ്വപ്നമാണൊ കണ്ടത്. നേരം ഒരുപാടായല്ലോ. കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി വല്ലാത്ത ക്ഷീണം പോലെ. ഇന്നിനി അമ്മയ്ക്ക് ഇത് മതി ചീത്ത പറഞ്ഞ് കാതു പൊട്ടിയ്ക്കാൻ. രേണു മെല്ലെ കിടക്കയില്‍ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. പതിയെ കാലുകള്‍ നിലത്തു വെച്ച് എഴുന്നേറ്റ നിമിഷം.. തല കറങ്ങുന്ന പോലെ.. അമ്മേ..; എന്നു ഉറക്കെ വിളിച്ചവള്‍ കിടക്കയിലേക്ക് തന്നെ വീണു. ആ നിമിഷം; അവള്‍ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല,
അവളുടെ വയറ്റില്‍ ഒന്നിന് പകരം രണ്ടു ജീവന്‍ നാമ്പെടുത്ത കാര്യം.

ഓർമ്മകളും സ്വപ്നങ്ങളും

2010-11-12T07:17:00.000-08:00

.

ഓർമ്മകളും സ്വപ്നങ്ങളും ഒഴുകിയൊഴുകി നടക്കുകയാണ്. ജീവന്റെയോരോ താളവും ഓര്‍മകളിലുടക്കി കൊണ്ടാണ് പലപ്പോഴും മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്. പഴയ മോശം കാര്യങ്ങളൊക്കെ മറക്കൂ; എന്നൊക്കെ പലരും പറയുന്നത് കേള്‍ക്കാറുണ്ട്. എന്നാല്‍; എത്രത്തോളം നീതിപുലർത്താനാവുന്നുണ്ട് അതിൽ ? നാണയത്തിന്റെ ഒരു വശം പോലെ, ഒരു ഭാഗം മറക്കണം; എന്നാലതേ സമയം മറു ഭാഗം ഓർക്കുകയും ചെയ്യണം എന്നു തന്നെയാണ് വ്യക്തിപരമായ അഭിപ്രായം. ഓരോ കഷ്ടപ്പാടുകളിലേയ്ക്കും പിന്നീട് പിന്തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍; അതെല്ലാം നമ്മള്‍ സ്വയമല്ലേ നേരിട്ടത് എന്നൊരു ഓർമ്മ വരുമ്പോള്‍ മനസ്സിന്റെ ശക്തി കൂടും. എന്താകുമോ?? എന്തോ.. എന്നു ഭയന്നു പേടിച്ച പലകാര്യങ്ങളും; ഇത്രക്കേ ഉള്ളു അല്ലെങ്കിൽ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു എന്നു തോന്നാറില്ലേ. വീണ്ടുമാ പഴയ ദുരിത കാലം ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍; അന്ന് അനുഭവിച്ച അത്രയും ടെന്‍ഷന്‍ നമ്മുക്ക് ഒരിക്കലും ഫീൽ ചെയ്യാറില്ല അല്ലെ!! എന്ത് കൊണ്ടാണിങ്ങനെ എന്നു ആരെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിടുണ്ടോ?? നമ്മുക്ക് താങ്ങാവുന്നതേ ദൈവം തരാറുള്ളൂ എന്നാണ് പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുള്ളത്. പലപ്പോഴും നമ്മളറിയുന്നില്ല; നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ നല്ലൊരു ഭാഗം തന്നെ ടെന്‍ഷനടിച്ചു കളയുകയാണെന്നത്. അവരെന്ത് വിചാരിക്കും, ഇവരെന്ത് പറയും എന്നുള്ള അനാവശ്യചിന്തകൾ കാരണം ജീവിക്കാന്‍ തന്നെ മറക്കുന്നു.

പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്തവര്‍ ആരും തന്നെയില്ല. അതിനെ നമ്മളെങ്ങിനെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നു എന്നുള്ളതാണ് മുഖ്യം. നിറഞ്ഞമിഴികള്‍ തുളുമ്പി വരവേ, ആരെങ്കിലും ഒന്ന് തലോടി തുടച്ചു തന്നുവെങ്കില്‍ എന്ന് കൊതിക്കുന്ന നേരം; സ്വയം തുടച്ചു മാറ്റുവാന്‍ സാധിക്കണം. അവിടുന്നാണ് ആദ്യ വിജയം. പറയാന്‍ എളുപ്പം എന്നു പറയും; എല്ലാവരും. പക്ഷേ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ സങ്കടങ്ങള്‍, സത്യത്തില്‍ നമ്മുടെതു മാത്രം ആയിരുന്നു എന്നത് മനസ്സിലാക്കേണ്ടി വരും. വേദന പോലും ആര്‍ക്കും ആരോടും പങ്കു വെയ്ക്കാനാകില്ല. നമ്മുടെ വേദനയുടെ ആഴം നമുക്ക് മാത്രമേ അറിയൂ. പിന്നെയും എന്തിനു നമ്മള്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു?? ഒരു വാക്ക് അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു നോട്ടം, തലോടല്‍ എല്ലാം നമ്മുടെ സ്വന്തം കഴിവിനെ മറച്ചു മറ്റുള്ളവരെ ആശ്രയിച്ചു ജീവിക്കുന്ന ഒരാളായി നമ്മെ മാറ്റും. എന്നിട്ടോ അവരുടെ സഹായം കൊണ്ടാണ് നമ്മള്‍ ജീവിക്കുന്നത് എന്നൊരു പേരും കിട്ടും. എന്തിനാ ഇങ്ങിനെ ഒരു ചീത്തപ്പേരു വാങ്ങിക്കൂട്ടുന്നത് അല്ലേ? ഉണരുക.. മനസ്സിനെ സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാന്‍ നമുക്ക് സാധിക്കണം. ചായാന്‍ ചുമരുണ്ടെങ്കിലേ ചായൂ; ഇല്ലെങ്കില്‍ അവിടെ തന്നെ നിലയുറപ്പിക്കും എന്നല്ലേ !! ഓര്‍മ്മകള്‍ എന്നെ വളരെയധികം വേട്ടയാടുന്നു എന്നു പറയുന്നവരുണ്ട്. ടീ വീ കാണുമ്പോള്‍ ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ചാനെല്‍ നമുക്ക് മാറ്റി മാറ്റി കാണാമല്ലോ. അതുപോലെ ഓര്‍മ്മകള്‍; ഇഷ്ടമില്ലാത്തത് റിമോട്ട് എന്ന മനസ്സു കൊണ്ട് മാറ്റിയേ പറ്റു. ഓർമ്മയുടെ ആഴങ്ങളില്‍ പലപ്പോഴും ബാല്യകാല സ്മരണകള്‍ ഉണരാരില്ലേ?? വീണ്ടും ആ കാലം കൈവന്നിരുന്നുവെങ്കിലെന്നു ചിലർ കരുതുമ്പോള്‍, ഓര്‍ക്കാന്‍ നല്ലൊരു ബാല്യം പോലുമില്ലാത്തവരുമുണ്ട്. അവരുമായി നമ്മളെ താരതമ്യം ചെയ്താല്‍ തന്നെ എത്രയോ മന:സമാധാനം കിട്ടും. എന്നാല്‍ ചിലപ്പോള്‍ മുകളിലേക്ക് ഉയരന്മെങ്കില്‍ മുകളിലുള്ളവരെ കണ്ടു തന്നെ പറക്കണം അല്ലെ. അപ്പോള്‍ രണ്ടു വശവും വന്നില്ലേ. ഒരാളുടെ തെറ്റും ശരിയും പലപ്പോഴും അവരുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ കുടി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. .നിന്റെ തെറ്റ് എന്റെ ശരി, എന്റെ തെറ്റ് നിന്റെ ശരി എന്നപോലെ.. ഓരോരുത്തരുടെയും കാഴ്ചപ്പാട് വ്യത്യസ്തമാണ് ഓര്‍മകളുടെ ആഴം പലപ്പോഴും വ്യത്യസ്തമാണ് അപ്പോള്‍ ഇനി നമ്മുക്ക് മോശം ഓര്‍മകളെയും അനുചിതമായ ഓര്‍മകളൂടെ കൂടെ നിർത്താം അല്ലെ. നല്ലത്, ചീത്ത എന്നു വേർതിരിവില്ലാതെ ഓര്‍മ്മകള്‍ ഇനി നമ്മുടെ വിജയത്തിലേക്കുള്ള ചവിട്ടുപടികള്‍ ആയിത്തീരട്ടെ. ഓര്‍മ്മകള്‍ പേറി കൊണ്ട് വഞ്ചി മെല്ലെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ തീരം തേടി യാത്രയാവുകയാണ് .

ജീവിതത്തിന്റെ നിലനിൽ‌പ്പിനും, സന്തോഷത്തിനും സ്വപ്നങ്ങള്‍ ഒരുപാടു സഹായിക്കുന്നു. വർണ്ണങ്ങളൊഴിഞ്ഞ ആകാശത്തില്‍ പാറിപ്പറന്നു അനുസൂതം യാത്ര ചെയ്യാൻ സ്വപ്നങ്ങൾക്കേ കഴിയു. പൊങ്ങിയും താണും യാത്ര തിരിക്കുമ്പോള്‍ പലപ്പോഴും കരയ്ക്ക് എത്താറുണ്ട്. മഴവില്ലിന്‍ കൂടാരം..!! സ്വപ്നങ്ങള്‍; അതെന്നും പ്രിയങ്കരം. വരാന്‍പോകുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ പലപ്പോഴും സ്വപ്നങ്ങള്‍ കാണിച്ചു തരുമ്പോൾ; പലതും അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി കണ്ടിടുണ്ട്. 'നോൺ ടാക്സബിൾ 'ആണല്ലോ; ആയതിനാല്‍ എങ്ങിനെയും കാണാം. കാണുമ്പോളിനി എന്തിനാ കുറയ്കുന്നെ !! നമുക്ക് അടിപൊളിയായി കാണാം എന്ന രീതിയാണ്‌ എതായാലും എന്റേത്. സ്വപ്നങ്ങളുടെ എഴുവര്‍ണ്ണങ്ങളില്‍ മഴവില്ലിന്‍ ചാരുത വിടര്‍ത്തുമ്പോള്‍ പൊഴിയുന്ന ശ്രുതിസാന്ദ്രമായൊരു സംഗീതം പോൽ..!! തംബുരു തന്ത്രികളില്‍ മീട്ടിയ മോഹന രാഗം പോലെ സ്വപ്നങ്ങൾ നിറഞ്ഞിടുന്നു. സ്വപ്നങ്ങള്‍ ചിലപ്പോള്‍ വരാന്‍ പോകുന്ന പ്രശ്നങ്ങളുടെ മുന്നോടിയായി വരുമ്പോള്‍.. അത് തന്നെ പിന്നീട് സംഭവിക്കുമ്പോൾ.. അതെല്ലാം പറഞ്ഞു അറിയിക്കാന്‍ പറ്റാത്ത ഫീലിംഗ് ആണ് . പകല്‍കിനാവു കാണുന്നതിന്റെ ഉസ്താദാണ്!! അങ്ങിനെ കണ്ട ഒരു പാട് കാര്യങ്ങള്‍ നടന്നിട്ടുമുണ്ട്. എന്താഗ്രഹിച്ചാലും നടക്കുന്നതു സ്വപ്നത്തില്‍ മാത്രമല്ലെ?? യാതൊരു തടസ്സവുമില്ലാതെ, കേടുപാടുകള്‍ സംഭവിക്കാതെ, അംഗഭംഗങ്ങൾ വരാതെ നിയന്ത്രണം വിട്ട പട്ടം പോല്‍ പാറി നടക്കാന്‍ സ്വപ്നത്തിനാകും. ‘സ്വപ്നങ്ങളെ നിങ്ങള്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗകുമാരികള്‍ അല്ലോ..’ അതേ.. എന്നു തന്നെ എന്റെയും അഭിപ്രായം. സ്വപ്നങ്ങളുടെ ലോകത്ത് ജീവിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു ടെന്‍ഷനുമില്ല. എന്ന് വിചാരിച്ചു യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളുടെ നേരെ മുഖം തിരിക്കുകയുമരുത് കെട്ടോ. ഭാവിയെക്കുറിച്ചു നല്ലപോലെ സ്വപ്നം കണ്ടാലെ അതിനനുസരിച്ച് ഉന്നതികളിലെയ്ക്ക് ഉയരാന്‍ സാധിക്കൂ. ഒരുപാടു കാണുമ്പോള്‍ കുറച്ചെങ്കിലും നടക്കും. നിരാശ ഇല്ലാതെ ആക്കുവാന്‍ ഒരുപരിധി വരെ സഹായകമാകാറുണ്ട്. സ്വപ്നത്തില്‍ പലകാര്യങ്ങളും നടന്നു കാണുമ്പോള്‍ അത് ഇങ്ങിനെയെങ്കിലും നടന്നു കണ്ടുവല്ലോ എന്നുള്ളൊരു സന്തോഷം; കുറച്ചു നേരത്തെക്കെങ്കിലും മനസ്സിനു ഉന്മേഷവും ഉണർവ്വും തരാറില്ലെ. ഐശ്വര്യ തൊട്ടു എല്‍സമ്മ വരെ ആയി സ്വയം മാറുന്നത് സ്വപ്നത്തിൽ കാണാമല്ലോ. അപ്പോള്‍ എന്തിനു കുറക്കണം. കാണുന്നവരുടെ മനോധര്‍മ്മം അനുസരിച്ച് കാണുക. സ്വപ്നം തരംതിരിച്ചു നോക്കിയ ശേഷം നടത്താന്‍ സാധിക്കുന്നതും ,അസ്വദിക്കാൻ ഉള്ളതും മനസ്സിലാക്കി പ്രവര്‍ത്തികുക. വർണ്ണക്കൂട്ടുകൾ കൊണ്ട് അലക്ഷ്യമായി തൂവിയിട്ട ഒരു ചിത്രം പോലെ.. നേര്‍ത്ത സംഗീത്തിൽ അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്ന് സ്വപ്നം എന്നാ മാന്ത്രിക കൂടില്‍ വിഹരിച്ചു പറക്കാം..!!

ജീവിതം= സുഖം+ ദുഃഖം

2010-11-02T06:15:00.000-07:00

ഒന്ന്

ഒന്നുമില്ലാത്തതില്‍ നിന്നും ഒന്ന്
ഒന്നില്‍ നിന്നും ഒന്നുമില്ലാത്തതില്ലേക്ക്
ഒരു യാത്രയെങ്കില്‍ പറയാമോ?
ഇവിടെ ഒന്നിന്റെ മൂല്യം.

മിഴികള്‍

മിഴികള്‍ മന്ത്രിച്ച നേരം; അധരം വിതുമ്പിയോ ?
അധരം വിതുമ്പിയ നേരം; മിഴികള്‍ നനഞ്ഞുവോ .

ശലഭം

ഏറെനാള്‍ കാത്തുവെച്ച യൌവ്വനം
കവരാന്‍ വന്ന നേരം ,
ചിറകടിച്ചു പറന്നുയര്‍ന്ന നേരം
അറ്റ് വീണെന്‍ ചിറകുകള്‍
'സുഖം' ഒരു അല്പായുസ്സു മാത്രം !

പുഞ്ചിരി

നിന്‍ മുഖം വിടരുന്നത് കാണാന്‍ കാത്തിരുന്ന് ,

വേണമോ, വേണ്ടയോ എന്നു നിനച്ചു
നീ പുഞ്ചിരിച്ച നേരം കവർന്നതെൻ ഹൃദയം

മിസ്സ്ഡ് കാള്‍
മിസ്സ്ഡ് ആയി വന്നു നീ ഒരുനാള്‍
നിന്‍ വിളി കേള്‍ക്കാന്‍ പലവട്ടം കാതോര്‍ത്തു
ഒടുവില്‍ നീവരില്ല എന്നറിഞ്ഞ നേരം മിസ്സ്ഡ് ആയതെന്‍ ജീവന്‍

പുതപ്പ്
മഴതന്‍ മാറില്‍ മയങ്ങവേ
പുതപ്പെനെ ആലിംഗനം ചെയ്ത നേരം
ചുരുണ്ട് കൂടി ഞാന്‍
ചെറു ചൂട് നല്‍കിയെന്‍ മേനിയെ പുണര്‍ന്ന
പുതപ്പിന്‍ സാമീപ്യം
എന്നില്‍ ഉണര്‍ത്തിയത് ആലസ്യമോ

സന്തോഷം
ദോഷം മാറിടുകില്‍ ഒരു സന്തോഷം
സന്താപം അകന്നിടുകില്‍ മറ്റൊരു സന്തോഷം

ജീവിതം= സുഖം+ ദുഃഖം

ഇടവഴിയിൽ തനിച്ചായ ഓർമ്മകൾ

2010-10-14T05:19:00.000-07:00

ഇരുവശങ്ങളും പൂമരങ്ങളാൽ തിങ്ങിനിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന പാതയുടെ ഓരത്തൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍; അവളുടെയുള്ളിലനുഭവപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ഭാവമെന്താണെന്നു പറയാൻ സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല. കാരണമാ മുഖം കാണാന്‍ പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവളുടെ പദസ്വനം കാത്തിരുന്നപോലെ ഓരോ മണ്‍തരികളും നെടുവീർപ്പിടുന്നുണ്ടായിരുന്നു ! പൂമരങ്ങളിലെ പൂക്കള്‍ വർണ്ണങ്ങൾ വാരി വിതറി ഒരുക്കിയ പൂമെത്തയിലേയ്ക്ക് നഗ്നപാദയായി അവള്‍ നടന്നടുത്തു. കണങ്കാലുകളില്‍ മുട്ടിഉരുമ്മിയ നേരം പൂക്കളില്‍ അനുഭവപ്പെട്ട വികാരമെന്താകുമെന്നു ഇളംചുവപ്പ് പടര്‍ന്ന പൂക്കളുടെ കവിളിണകള്‍ ദർശിച്ചപ്പോഴവൾക്കു മനസ്സിലായി. നിശബ്ദമാർന്ന അവളൂടെ ചെംചുണ്ടുകളിലൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞുവോ!! പൂക്കളവളെ പുല്‍കാന്‍ മത്സരിച്ചെന്നവണ്ണം ഉതിര്‍ന്നു വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓര്‍മ്മകള്‍ വീണ്ടുമാ പഴയ കാമ്പസ്സ് ജീവിതത്തിലേക്ക് ചിറകു വിരിച്ചു പറക്കുന്ന പോലെ. പ്രീ-ഡീഗ്രീ കാലത്തെ കോളേജ് കാമ്പസ്സിന്റെ പടിവാതിലില്‍ ചെന്നാണാ ഓര്‍മകള്‍ നിലത്തിയിറങ്ങിയത്. പേടിച്ചു വിറച്ച് മന്ദം മന്ദം നടന്നു വന്നിരുന്ന ആ പഴയ പെണ്‍കുട്ടി; അതിവളല്ലേ..!! ആ പൂമരച്ചോട്ടില്‍ കണ്ട സുന്ദരി. അതന്നെ.. നോക്കാമെന്താണു നടക്കുന്നതെന്ന്. വേണെങ്കിൽ നിങ്ങളുമെന്റൊപ്പം പോന്നോള്ളൂ . ചിറകു വിരിച്ചു മുന്പേ ഞാന്‍ പറക്കാം; പിറകെ നിങ്ങളും. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഉണ്ട് കേട്ടോ. ശ്..ശ്.. ആരും ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കരുത്. ഓര്‍മകളില്‍ മേയുമ്പോള്‍ ചെറിയൊരു ശബ്ദം കേട്ടാൽ മതി; ഒഴുക്ക് നഷട്പെടും. ഹ്മം.. കളിയാക്കേണ്ട പറഞ്ഞത് സത്യമാ.. ചിറകു ഉച്ചത്തില്‍ അടിച്ചുയര്‍ത്താതെ കാമ്പസ്സിന്റെ മുറ്റത്തുള്ള വലിയ ആല്‍മരത്തിന്റെ മുകളില്‍ ഇരുപ്പുറപ്പിച്ചു.

അമ്മാമന്റെ കൂടെയാണ് ആദ്യ ദിവസം കോളേജില്‍ എത്തിയത്. നീണ്ട കണ്ണുകളുള്ള മെലിഞ്ഞു നീണ്ട ഒരു സുന്ദരി . അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ക്കായിരുന്നു ഏറ്റവും ഭംഗി. വിടര്‍ന്ന കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട് പരിഭ്രമത്തോടെ അവള്‍ നാലു പാടും നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓഫീസ്സിനടുത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ജെ ബാച്ച് അതായിരുന്നു അവളുടെ ക്ലാസ്സ്‌ , അവിടേക്ക് അമ്മാമന്‍ കൊണ്ട് ചെന്നാക്കി. ‘അതേയ്, മാമന്‍ പോകരുത്ട്ടോ‘ എന്നൊക്കെ ശട്ടം കെട്ടിക്കൊണ്ടവൾ അകത്തേക്ക് കയറി ഏറ്റവും പിൻ ബെഞ്ചിനു തൊട്ടു മുൻപുള്ള ബെഞ്ചിലെ ഒഴിഞ്ഞ സീറ്റിലവൾ മെല്ലെ ഇരുന്നു . അപ്പോഴാണ് കുറെ ചേട്ടന്മാര്‍ റൂമിനുള്ളിലേക്ക് കയറി വന്നത്. പരിചയപ്പെടല്‍ എന്നാ ചടങ്ങാണത്രേ.

* * *

ചിറകു മെല്ലേ ഉയര്‍ത്തി ജനാലിനു അരികുള്ള കൊമ്പിലേക്ക് നീങ്ങിയീരുന്നു. ഇപ്പോളവളെ ശരിക്കും കാണാം. പാവം നല്ല പേടിയുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. ഇടക്കിടെ ജനലിനുള്ളിലൂടെ പുറത്തേക്കു അക്ഷമയോടെ നോക്കുന്നുണ്ട്. അതാ രണ്ടു ആൺകുട്ടികൾ അവള്‍ക്കു അരികിലേക്ക്....മം .. നോക്കാം !!

* * *

പേര് എന്താ? അവരില്‍ ഒരുവന്‍ അവളോടായി. അവള്‍ ദയനീയമായി അവനെ നോക്കി. ഡോ; തനിക്ക് പേരില്ലേ?? അവന്റെ ശബ്ദം ഇത്തിരി ഉച്ചത്തിലായി. ഒക്കെ വരുമ്പോള്‍ പേടിയോടെയിക്കും. പിന്നെ കാണാം കറങ്ങിക്കൊണ്ട് വല്ല മരത്തിനുമിടയില്‍.
‘ഹേയ്,ഇല്ല..’
‘പേര് ദിവ്യ..‘
ഹ്മം.. കൊള്ളാം ഇനി നിനക്ക് ഞങ്ങളുടെ പേരറിയേണ്ടേ ?? ‘വേണ്ട..‘
അതെന്താ?? ഇത് എവിടത്തെ മര്യാദ? ചോദിക്കെടോ ?
അവൻ അവളൂടെ നേറെ ഇത്തിരി കൂടി നീങ്ങിയിരുന്നു ആജ്ഞാപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

* * *

ഹ്മ്മം.. ചിറകു വിടർത്തി ഒരെണ്ണം കൊടുക്കാന്‍ തോന്നി. ഇല്ല; മിണ്ടാതെ ഇരിക്കാം.. നോക്കാം എന്താകും എന്ന്..

* * *

കുമ്പിട്ടിരുന്ന തലയുയർത്തി; ‘എന്താ പേര്‘ അവരോടായി. ഒരുത്തന്‍; എന്റെ പേര് ഷാജഹാന്‍. മറ്റവന്‍ ജയവർധനന്‍.. കേട്ടിട്ടുണ്ടോ താനീ ഈ പേരുകളൊക്കെ..‘ഹ്മം.. താജ് മഹല്‍ പണിയിപ്പിച്ച ചക്രവര്‍ത്തി‘ എന്നായി അവള്‍..ആഹ !! കൊള്ളാമല്ലോ നീ അപ്പോള്‍ എന്റെയോ ? ‘വര്‍ദ്ധമാന മഹാവീരന്‍ എന്നു കേട്ടിടുണ്ട്..’ഹഹഹ.. അവര്‍ ചിരി തുടങ്ങി.അപ്പോള്‍ നീ ആളു കൊള്ളാമല്ലോ !! കണ്ടാല്‍ പച്ച പാവം !! മര്യാദക്ക് പഠിച്ചു നടന്നോണം കെട്ടോ..‘മ്മ്..‘ അവള്‍ തലയാട്ടി. കണ്ടിട്ട് നല്ലൊരു കുട്ടി എന്നു വിചാരിച്ചാണ്.. എങ്ങാനും ചുറ്റി അടിച്ചു നടക്കണ കണ്ടാൽ..ഒരുതരം അജ്ഞാപനത്തോടെ അവളൂടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു.അപ്പോഴേക്കും ഫസ്റ്റ് ബെല്‍ അടിച്ചു. അവർ രണ്ട് പേരും എവിടെക്കോ ഓടി മറഞ്ഞു.

സർ; ക്ലാസിൽ വന്നു എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു. ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. പിന്നെ കുറെ ഉപദേശങ്ങൾ‍. എല്ലാംകേട്ടിരുന്നു. ഇടയക്കു ഇന്റെർവെൽ ടൈമിൽ പതിയെ പുറത്തേക്കു നടന്നു. അപ്പോള്‍ അതാ ഒരുത്തന്‍ 'കൊടുങ്ങലുരുപ്പ!! ഗുരുവായൂര്‍ അമ്മെ!! ' എന്നൊക്കെ വിളിക്കുന്നു. ഒപ്പം ഒരു പെൺകുട്ടിയോട് അവന്റെ കൈയില്‍ മോതിരം ഇട്ടുകൊടുക്കാന്‍.. യ്യോ ഇതെന്താ; ഇവിടെ നടക്കുന്നേ.. അവള്‍ വേഗം അകത്തേക്ക് കയറി ഇരുന്നു. അന്ന് നേരത്തേ കോളേജ് വിട്ടു. മാമന്‍ അവളെ നടത്തിച്ചു കൊണ്ടാണു കൊണ്ടുപോയത്. ബസ്‌ കയറാനും മറ്റും അവള്‍ക്കു കാണിച്ചു കൊടുത്തു. നാളെ മുതല്‍ അവള്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് കയറണം. ബസില്‍ കയറി മുന്‍പിലെ പെട്ടിപ്പുറത്തു കൺസക്ഷൻക്കാര്‍ക്കുള്ള ഇരിപ്പിടത്തില്‍ മെല്ലേ ഇരുന്നു. അടുത്ത ദിവസങ്ങളിലേക്കുള്ള പരീശീലനം പോലെ..

* * *

അവള്‍ക്കൊപ്പം പറന്നുയരാന്‍ ഒരുപാടു ശ്രമിച്ചു.. ആ മുഖം ഒന്നു കൂടി കാണണമെന്നുണ്ട്.. പക്ഷേ പൂമരച്ചുവട്ടിൽ‍; പോലെ അവള്‍ മുഖം തരാതെ ഇരുന്നു

.* * *

ദിവസങ്ങളോരോന്നായി നീങ്ങവേ കോണ്‍വെന്റ് സ്കൂള്‍ അന്തക്ഷീരത്തില്‍ നിന്നുമവള്‍ മിക്സെഡ് ക്യാമ്പസ്‌ എന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തിലേക്ക് അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്നു. കൂട്ടുകാരികളുടെ കൂടെ ചേര്‍ന്ന് ഒരുമിച്ചു ബസ്‌ കയറാന്‍ പോകും. പിന്നീട് അവനവന്റെ ബസില്‍ കയറിപിരിയും. അന്ന്; ഒരു തിങ്കളാഴ്ച ദിവസം അവള്‍ പതിവുപോലെ ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പിലേയ്ക്ക് നടന്നു. ബസ്‌ പുറപ്പെടുമ്പോഴേ കയറാന്‍ പറ്റു. അതാണു അലിഖിത നിയമം. ബസ്സു നോക്കി നിന്നു കിളിയുടെ കടാക്ഷം ലഭിക്കാന്‍. അപ്പോഴാണ് ബസ്സിൽ അവളുടെ ഏട്ടന്‍ അതായത് വെല്ല്യമ്മേടെ മോന്‍ ബാക്ക് സീറ്റിൽ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടത്. അപ്പോഴേക്കും കിളി എന്നാ മഹാത്മാവ്; പടിവാതില്‍ തുറന്നു അകത്തേയ്ക്കു കയറാൻ അനുമതി നല്‍കി. അങ്ങിനെ ഒരുവിധം ബസ്സ് ശകടത്തിൽ കയറിപറ്റി; പെട്ടിപ്പുറത്തു ഇരുപ്പുറപ്പിച്ചു. ഒരു മണിക്കൂര്‍ യാത്ര ആണ് വീട്ടിലേയ്ക്ക്. തിരിഞ്ഞു ഏട്ടനെ നോക്കിയപ്പോള്‍, പുള്ളി കണ്ണ് ഇറുക്കി കാണിക്കുന്നു. യ്യോ!! ആരെങ്കിലും കണ്ടാല്‍ ഈശ്വരാ .. എട്ടനിതെന്തിന്റെ കേടാ?? അവള്‍ കണ്ണുരുട്ടി കാണിച്ചു. മുന്‍പിലെ പെട്ടിപുറത്തു ഇരുന്നു കാണിക്കുന്നത് മറ്റുള്ളവര്‍ കാണും എന്നാ വിചാരം അവള്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല . കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ടുള്ളവളുടെ സംസാരം ; വേറെ രണ്ടു കണ്ണുകള്‍ അവളെ വീക്ഷീക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക്; പെട്ടന്നാണവളാ കണ്ണുകള്‍ കണ്ടത്. കാന്തശക്തിയുള്ള കണ്ണുകള്‍. പലപ്പോഴും രണ്ടുപേരുടെയും നോട്ടം തമ്മിൽ കൂട്ടിമുട്ടി. കണ്ണുകൾക്ക് ഇത്രേം ശക്തിയുണ്ടെന്നു മനസ്സിലാക്കിയ ആ നിമിഷം.. അവന്റെ കണ്ണുകളെ മറയ്ക്കാന്‍ കണ്ണടയുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, അതൊന്നും ആ നോട്ടത്തിനു തടസ്സം ആയിരുന്നില്ല , കാന്തശക്തി അവനിലേക്ക്‌ വലിച്ചെടുക്കുന്നപോലെ. ഈശ്വര എല്ലാവരും എന്നെ കാണുമല്ലോ ഇവിടെ ഈ പെട്ടിപുറത്തു ഇരുന്നു അല്ലെ കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ടുള്ള കുസൃതികള്‍ ഒപ്പിച്ചത് ,മറ്റുള്ളവര്‍ എന്ത് വിചാരിക്കുംമോ എന്തോ ? ഇനി ഇപ്പോള്‍ ഏട്ടന്‍ കണ്ടിരിക്കുംമോ ? എന്നൊക്കെയവള്‍ മനസ്സില്‍ കരുതി ടെൻഷനടിച്ചിരുന്നു. ഇടക്ക് വഴിക്കുനിന്നുള്ള ‘വ്യാസ‘ കോളേജിലെ കുട്ടികള്‍ കയറും. അവരില്‍ പലരുമവളുടെ കൂട്ടുകാരികളായിരുന്നു. ദേ ദിവ്യ മുന്പില്‍ !! എന്നൊക്കെയവർ ആഹ്ലാദത്തോടെ അൽ‌പ്പം അമ്പരപ്പോടെ മൊഴിയും. എന്നിട്ടവര്‍ കൈ കൊണ്ടും തിരിച്ചു; അവള്‍ കണ്ണ് കൊണ്ട് തിരിച്ചവര്‍ക്ക് മറുപടി കൊടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കും.

അങ്ങിനെയിരിക്കേ ഒരു ദിവസം അവള്‍ രാവിലെ കോളേജ് കാമ്പസിലെത്തിയയുടനെ ആൽ ചുവട്ടില്‍; ആ കണ്ണടക്കാരനെ വീണ്ടും കാണാനിടയായി. ശെടാ!! ഇവന്‍ എന്താ ഇവിടെ ? പേടിച്ചു പോയിരുന്നു അവൾ‍..!!

* * *

മരത്തിന്റെ ഇടയിലേക്ക് ചിറകു വിരിച്ചു മാറി ഇരുന്നു. അതേയ് ഇപ്പോള്‍ കാണാമവവളൂടെ മുഖം ശരിക്കും. വിയര്‍പ്പുതുള്ളികള്‍ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. തലോടാന്‍ ഇളം കാറ്റു മത്സരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവള്‍ പരിഭ്രമത്തില്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു..

* * *

ആലിന്‍ ചുവട്ടിലേക്ക്‌ മുഖം കൊടുക്കാതെ കൂട്ടുകാരി സുജാതയോട് സംസാരിച്ചവള്‍ നടന്നു. ശ്ശ്ശ്.. അതാ പിന്നിൽ നിന്നാരോ വിളിക്കുന്ന പോലെയൊരു ശബ്ദം. തന്റെ നടത്തത്തിന്റെ വേഗത കൂട്ടി അവൾ നടന്നു. എന്നാല്‍ സുജാത തിരിഞ്ഞു നോക്കിക്കൊണ്ടെയിരുന്നു. ഇയാളെ അല്ലാട്ടൊ.. മറ്റേയാളെ.. അവന്‍ പറഞ്ഞു .. അത് പാതി കേട്ടതും; കേള്‍ക്കാത്ത പോലെ ദിവ്യ ക്ലാസ്സിലേക്കോടി. സുജാത പിന്നാലെ; നീ എന്തിനാ ഓടിയേ ? ആ പയ്യന്‍ നിന്നെ വിളിച്ചിരുന്നു!! നീ കേട്ടില്ലെ?? ഇല്ലെടാ..; ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല.. എന്നു പറഞ്ഞവൾ കാലടികൾ മുൻപോട്ട് വെച്ചു..

* * *

അപ്പോൾ; അസ്തമയ സുര്യനെ വെല്ലുംവിധം അവളുടെ കവിളിണകളില്‍ ചുവപ്പ് രാശി പടർന്നിരുന്നു. ചില്ലകള്‍ക്ക് ഇടയിലുടെ അവളെ കാണാന്‍ എന്തൊരു ഭംഗി ...ചിറകുവിരിച്ചു ഏക്‌ ലട്കി കോ ദേഖാ തോ ഐസാ ലഗാ...!! പാടുവാന്‍ തോന്നി..

* * *

അന്നവർക്കാദ്യ ഹൌർ ഹിന്ദി ആയിരുന്നു. അവര്‍ വേഗം ക്ലാസ്സിലേക്ക് നടന്നു. ക്ലാസ്സില്‍ അവള്‍ക്കു മുന്പില്‍ ഇരുന്ന ജിഷ തിരിഞ്ഞിരുന്നു ചോദിച്ചു; ഡോ; ഇന്ന് തന്നെ അനേഷിച്ചു ഒരാളിവിടെ വന്നിരുന്നു. ‘എന്നെയോ??!!‘ അത്ഭുതപൂർവ്വം മുഖമുയർത്തി.. അതേയ്.. ജെ ബാച്ചിൽ പഠിക്കുന്ന നീണ്ട മുടിയുള്ള സ്ലിം ആയ നല്ല ഭംഗി ഉള്ള ദിവ്യ അറിയുമോ ? എന്നാണയാൾ ചോദിച്ചത്..!!‘യ്യോ.. ഇതാരാ വല്ല ചുള്ളൻസുമാണോ..!!‘ഹ്മം.. അതേയ് ആരാണെന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ; പറഞ്ഞത് നിന്റെ കസിന്‍ ആണെന്നാണ്.. ‘പേരെന്താ കുസിന്റെ??‘ അവള്‍ ചോദിച്ചു.അയ്യോ മറന്നു.. പ്രകാശ്‌ എന്നോ പ്രസാദ് എന്നോ.. എന്തോ ആണ്..ഒരു ‘പ്ര’ ആണ്.. ഒരു കണ്ണടയൊക്കെ വെച്ച പയ്യനാണ്.അവള്‍ക്കു വേഗം കാര്യം പിടി കിട്ടി. ഓഹോ ഇത് അവന്‍ തന്നെ. വേഗം അവള്‍ തന്റെ പരിഭ്രമം മാറ്റി പറഞ്ഞു.‘അതേയ് കസിന്‍ ആണ്.’ഉള്ളില്‍ വല്ലാത്തൊരു ദേഷ്യം ഉറഞ്ഞുകൂടിയിരുന്നു. ആരാണാവോ; എന്തിനു വന്നു; എന്നൊക്കെയുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ‍; ഉത്തരമില്ലാതെ അവ അവളെ നോക്കി പരിഹസിച്ചു. വൈകീട്ട് ബസ്‌ കയറാന്‍ സ്റ്റോപ്പിൽ നിൽക്കുമ്പോള്‍; അവള്‍ അറിയാതെ, ആ അജ്ഞാതമാം കണ്ണുകളെ തിരഞ്ഞുപക്ഷേ എന്താണാവോ; അന്ന് കണ്ടില്ല. മനസ്സിന്റെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു വിഷമം നിറയും പോലെ അവള്‍ക്കു തോന്നി. രാത്രിയില്‍;കണ്ണുകള്‍ അവളെ തേടി വന്നു.. പലവട്ടം!! പുതപ്പു എടുത്തു ആസകലം മൂടിയിട്ടും അയാളൂടെ കണ്ണുകളുടെ മാസ്മരികത അവളെ വലം ചുറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു !!

പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ആ കണ്ണുകളെ തേടിയായി യാത്ര!! പലപ്പോഴും; ആ കണ്ണുകള്‍ ആരുടേതാവാമ്മെന്നു വെറുതേ തിരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. പീ ജീ സെന്ററിലെ ഒരു കുട്ടിയാണെന്ന് ആണെന്ന് അവസാനം മനസ്സിലയി. ബാക്കി ഒന്നുമില്ല ഒരു 'പ്ര 'മാത്രം. അവന്‍ ഒരിക്കലും അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നില്ല. എന്നാല്‍ അവളുടെ കണ്ണുകളെ അവനില്‍ തന്നെ നിര്‍ത്തിയിടാന്‍ അവനു സാധിച്ചു. കണ്ണുകള്‍ തമ്മില്‍ ഒരേ നിമിഷം കൂട്ടിമുട്ടുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന ഫീലിംഗ്..!! വിവരിക്കാന്‍ വാക്കുകള്‍ കിട്ടുന്നില്ല.. മനസ്സിന്റെ ചെപ്പില്‍ ആരും അറിയാതെ ആ കണ്ണുകളും ‘പ്ര’ എന്ന ആദ്യാക്ഷരവും അലിഞ്ഞിറങ്ങുകയായിരുന്നു. പ്രണയമാണോ; അതോ വെറുമൊരു ആകർഷണമോ?? കുറെ നാളൂകൾക്കുശേഷം; അവനെ കാണാൻ കിട്ടാതെയായി. ഇടയ്ക്കു ഒരുനാള്‍ സ്റ്റഡി ലീവ് സമയത്ത് ഉമ്മറത്തെ ചാരുപടിയില്‍ ഇരുന്നു വായിച്ചു പഠിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ 'കിണിം.കിണിം ' സൈക്കിള്‍ നാദം..!! അവള്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അതവൻ തന്നെയല്ലേ !! ആ കണ്ണുകള്‍ അവളെ തന്നെ പുണരുന്നപോലെ തോന്നി.. വന്നപോലെ തന്നെ അവന്‍ തിരിച്ചു പോയി. എന്താണ് സംഭവിച്ചത് ? അവള്‍ മുറ്റത്തേക്ക് ഓടിയിറങ്ങി. അത് അവന്‍ തന്നെ !! ആ കണ്ണുകള്‍ !! അവളുടെ പഠനം അപഹരിച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും പോയി. ആരാണ്?? എവിടെ നിന്ന്?? എന്നൊന്നും അറിയാൻ കഴിയാതെ .. അവള്‍ നെടുവീർപ്പിട്ടു !! പിന്നിട് ഒരു തവണ കൂടി അവള്‍ അവനെ കണ്ടു യാത്രക്കിടയിൽ. പലവട്ടം അവള്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു ആ കണ്ണുകളോട് കൂട്ടുകൂടുവാൻ.. ഇടക്കിടെ കാതുകളില്‍ സൈക്കിളിന്റെ മണി നാദം മുഴങ്ങി. പക്ഷേ അവള്‍ അറിയുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; അവനാരെന്ന്.. ആകാംക്ഷാപൂർവ്വമുള്ള തിരച്ചിലുകൾക്കൊടുവിൽ; തന്റെ കൂട്ടുകാരിയുടെ ചേട്ടന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍ എന്നു മാത്രം അറിഞ്ഞു. അവിടെയും അയാളൂടെ നാമമെന്തെന്ന് വെറും ‘പ്ര’യില്‍ ഒതുങ്ങി. അവളെ കുറിച്ച്.. പേര്; വീട്.. എല്ലാമവനുമറിയാമായിരുന്നു. എന്നാൽ അവന്‍ അറിയാതെ പോയത്; അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ എന്താണ് അവനോടു പറയാൻ തുനിഞ്ഞത് എന്നാണ് !! അറിയുമെങ്കിൽ‍..!! എന്ത്യേ അവനവൾക്കു മുന്പില്‍ വന്നില്ല ??!!

* * *

കാന്തശക്തിയുള്ള കൺകളും ചുണ്ടിൽ വിരിയുന്ന പുഞ്ചിരിയുമായി അവന്‍ ഒരുനാൾ അവളെ തേടി വരുമെന്നവളോർത്തുവോ?? ചിറകിന്റെ ഇടയിലുടെ നോക്കിയപ്പോഴിപ്പോഴും കാണാനാകുന്നുണ്ട് അവളുടെ മുഖം.. നീണ്ടു വിടർന്ന കണ്ണുകള്‍!! അതേയ്.. അതിപ്പോഴും എന്തോ പറയുന്നുണ്ടല്ല്ലോ..!!

* * *

കണങ്കാലില്‍ ചുംബിച്ചു കിടന്നിരുന്നൊരു പൂ എടുത്തവൾ മാറോടു ചേര്‍ത്തു പിടിച്ച് മെല്ലെ മുകളിലേക്ക് നോക്കി. ചുണ്ടുകളിൽ ഗദ്ഗദം വിമ്മിപ്പൊട്ടുന്നുവോ..!!

* * *

അവനെ പറ്റി പറയാനാണോ? ക്ഷമയില്ലാതെ ചിറകുകൾ ഉറക്കെ കുടഞ്ഞ്; അവള്‍ക് അരികിലേയ്ക്ക് പറന്ന്ചെന്ന ആ നിമിഷം.. ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കിയവൾ; നൊടിയിടെപിൻതിരിഞ്ഞു ഓടി; എങ്ങോട്ടോ.. ഓര്‍മയുടെ ഇടനാഴിയില്‍ നിന്നും.. എന്നെന്നേയ്ക്കുമായി..ചിറകു കുഴയുന്നപോലെ.. കഷ്ടം അവളിൽ അയവിറക്കിയിരുന്ന ഓര്‍മ്മകളെ അടർത്തിയല്ലോ.. ചിറക് ആഞ്ഞമര്‍ത്തി അടിച്ചു തൊട്ടടുത്ത കൊമ്പിൽ‍..!!എന്തായിരിക്കും അവള്‍ പറയാന്‍ വന്നത് ?? അവനെ കുറിച്ച് അറിഞ്ഞിരിക്കുമോ ?? അവര്‍ കണ്ടുമുട്ടിയിരിക്കുമോ??അജ്ഞാതമായ നൂറുകുട്ടം ചോദ്യങ്ങൾ ഒരുമിച്ചൊന്നായി മനസ്സിലേക്കുയർന്നു വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.. പക്ഷേ; എല്ലാം ചിറകടിയുടെ ഒച്ചയില്‍ മാഞ്ഞു പോയി..!!

* * *

മരണമില്ലാത്ത നൊമ്പരങ്ങൾ

2010-10-07T06:00:00.000-07:00

മിഴിനീരൊഴുകിയ കണ്ണുകള്‍ ശാന്തം
പോളകൾ‍; ഇടറി ഇടറി അടഞ്ഞിടുന്നു..
പീലികള്‍ക്ക്‌ എന്തേ ഇന്നിത്ര സ്നേഹം
എല്ലാമൊട്ടിച്ചേർന്നിരിപ്പൂ കഞ്ഞിപശമുക്കിയ പോല്‍ !!

കവിളിണകളില്‍ നേര്‍ത്ത രേഖയായി മാറിയ പാടുകള്‍
ഉണങ്ങി വറ്റി വരണ്ട ഭാരതപ്പുഴ പോല്‍ ശാന്തം !!
ശബ്ദങ്ങള്‍ ഇല്ലാതെ ശുന്യമാമെന്‍ മനം..
ഓളങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്ത കടൽ പോലെ ശാന്തം !!
ഒന്നുമേയില്ല സ്വപ്‌നങ്ങൾ‍; എല്ലാമൊഴുകിയിറങ്ങിപ്പോയപോല്‍
മനസ്സും പടിയിറങ്ങി; എന്നില്‍ നിന്നകലേക്ക്..
നോക്കെത്താ തീരം തേടി; യാത്രാമൊഴി ചൊല്ലാതെ അകന്നുപോയ്..

നേര്‍ത്ത നാഡീമിടിപ്പുകൾ; പോലുമിപ്പോള്‍ നിലയ്ക്കുമെന്നായ്..
നിറമാര്‍ന്ന പ്രപഞ്ചം മാഞ്ഞു പോം വേളയിൽ‍..
വാക്കുക്കള്‍ പരതവേ; ഉമീനീർ പോലും വറ്റി വരണ്ടുപോയ് !!

നനുത്ത സ്പര്‍ശനം തേടി അലയവേ..
ഒഴുകി വന്ന കാറ്റിൻ ശീല്‍ക്കാരം..
എന്നിലുണര്‍ത്തിയത് പരിഹാസ്സമോ?
എല്ലാറ്റിനുമൊരൊറ്റ നിറം മാത്രം..
പച്ചയുമില്ല മഞ്ഞയുമില്ല..
നിറമേതെന്നറിയീലെനിക്ക്..
എല്ലാമൊരൊറ്റ നിറം മാത്രം !!
നേര്‍ത്ത നാദമായി വന്നൊരു ശബ്ദം..
ശ്രവിച്ച നേരം; അതുപോലുമെന്തെന്ന്..
പറയുവാന്‍ അറിയുന്നീലെനിക്ക്..

പൊങ്ങിയും താണും ഒഴുകുകയാണ്..
ഒഴുകി ഒഴുകി അലയുകയാണ്..
ആത്മാവിന്‍ നൊമ്പരം മാത്രം,വിട്ടുമാറിയില്ല എന്നത് സത്യം !!
ശരീരം ദഹിപ്പിച്ച വേളയിൽ നിനച്ചെൻ..
നൊമ്പരവുമഗ്നിക്ക് പ്രിയമായീടുമെന്ന്..
തിരസ്കരിച്ചെൻ നൊമ്പരങ്ങളഗ്നിയും..
വീണ്ടും വീണ്ടും ഒരേ ഭാവം..
നിന്ദയും പുച്ഛവും..
എന്നിട്ടും വൃഥാ..
ഇന്നുമലയുന്നു പൊങ്ങുതടി പോൽ‍..

കരയ്ക്കടിയുന്ന വേളയിലെങ്കിലും മുക്തമാകേണമീ നൊമ്പരം..
ആരുമേയില്ലെൻ നൊമ്പരമേറ്റുവാങ്ങുവാന്‍..
എന്നിരിക്കേ; വൃഥാ തിരയുന്നു ഒരു തരി കച്ചിത്തുരുമ്പിനായ് വീണ്ടും..!!

എന്തൊരു ഭീകരത ! !!!

2010-10-04T01:20:00.000-07:00

എന്നാലും ഇത്രയ്ക്കു മോശമായി ആരെങ്കിലും ചെയ്യുമോ?
ഇന്ന് കൂടി ഞാന്‍ കണ്ടില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ‍..
ഓര്‍ക്കാന്‍ കൂടി വയ്യ ..! ആകെ നശിച്ചു വികൃതമായി തീർന്നെനെ..
എന്തായാലും ഒറ്റക്കല്ല്ല കൂട്ടമായുള്ളൊരു അക്രമം തന്നെ.. ഉറപ്പാണെനിക്ക്.
എന്തിന്; ആരുടെ ഇഷ്ടത്തിന് എന്നൊന്നും ഇവിടെ ചോദിക്കാന്‍ പറ്റില്ല..
കാരണം ഒരു പ്രസക്തിയുമില്ല.. ആരോടും പരാതി പറഞ്ഞിട്ടും ഒരു കാര്യവുമില്ല..
ഇന്നലെ; താങ്ങി പിടിച്ചു ഞാന്‍ താഴെ ഇറക്കുവാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ മുള്ള് വേലി കൊണ്ട് കൈ നീറിയത്‌..
സാരമില്ല; ബാക്കിയുള്ള ജീവന്റെ കണികയെയെങ്കിലും രക്ഷിക്കണം എന്നുള്ള ഒരു ആഗ്രഹമായിരുന്നു..
പാതി ജീവനോടെയാണു എങ്കിലും; രക്ഷപെടുത്തി ഞാന്‍..
ഒറ്റയ്ക്ക് പൊക്കുവാന്‍ സാധിക്കാതെ വന്നപ്പോള്‍..
അപ്പുറത്തെ സഞ്ജൂട്ടനെയാണു കൂടെ കൂടിയത്..
അവനും; എങ്ങനെയെങ്കിലും രക്ഷിക്കുക എന്നൊരു വാശി കേറി എന്ന് തോന്നുന്നു ..
അത്രയും ഉയരത്തില്‍ നിന്നും അമ്മയും,ഞാനും, സഞ്ജുവും കൂടി അടങ്ങിയ പട്ടാളം..
ഇറക്കി താഴെ വെച്ചപ്പോള്‍; നെഞ്ച് തകര്‍ന്നു പോയി..
അത്രയ്ക്കും മോശമായിരുന്നു അവസ്ഥ..!!
മുഴുവന്‍ കൊത്തി പറിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നു..
ഒരു ഭാഗം മാത്രം രക്ഷപ്പെട്ടു..
താഴെ വെച്ച ശേഷം; തുടയ്ക്കാന്‍ തുണിയുമായി ഞാനെത്തുമ്പോള്‍..
ഓ.. വയ്യ വീണ്ടും ഒരു കൂട്ടം ഒത്തു ചേര്‍ന്നു ആക്രമിക്കുന്നു..
ഇറ്റിറ്റു വീഴുന്ന തുള്ളികൾ..; ചുവപ്പിന് പകരം വെള്ള നിറമായോ?
അപ്പോഴാണു അമ്മയുടെ ഉപദേശം; വേണ്ട മാറി നിൽക്കൂ, കറയാകും..
എന്റെ മനസ്സാക്ഷി; കറയ്ക്കൊന്നും ഒരു പ്രാധാന്യവും കൊടുത്തില്ല..
അരികിലേക്ക് ചേര്‍ന്ന് നിന്ന് ഓരോ മുറിവിലെയും; ചെളിയും കറയും നീക്കാന്‍ നോക്കി..
പക്ഷേ പലതും പൊട്ടിപൊളിഞ്ഞ്; അകാലചരമമടഞ്ഞിരുന്നു..
എന്തൊരു ഭീകരത !
നിങ്ങൾക്ക് കാണണമെന്നുണ്ടോ ആ രൂപം?? എങ്കില്‍ ഇതാ..

ഈ മഞ്ഞയും പച്ചയും ഹ്മ്മം

2010-09-26T02:11:00.000-07:00

ഈ മഞ്ഞയും പച്ചയും ഹ്മ്മം

രാത്രിമഴ

2010-09-21T06:50:00.000-07:00

നിദ്രാദേവി കണ്ണുകളെ മെല്ലെ തഴുകി വരുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. തുടർച്ചയായി മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ റിംഗ് ചെയ്തപ്പോള്‍ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്താലോ എന്നാദ്യം കരുതിയതാണ്. നോക്കിയപ്പോൾ പാർവതിയാന്റിയാണ്. എന്താണാവോ ഈ പാതിരാത്രിക്ക് ഇത്ര അത്യാവശ്യം? രാത്രിയിലെ കാളുകള്‍ പൊതുവെ അറ്റെന്‍ഡ് ചെയ്യാറില്ല. ഇതിപ്പോള്‍ ... മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ ഫോണെടുത്തു. ആന്റിക്ക് നാളെത്തേക്ക് ഒരു അപ്പോയിന്റ്മെന്റ് വേണം. വേണ്ടപ്പെട്ട ആർക്കോ കൌൺസിലിംങ്ങ് ആവശ്യമെത്രെ. എല്ലാം ഒഴിവാക്കി സ്വസ്ഥമാകാം എന്ന് വെച്ചതാണ്. ഇടയ്ക്കിടക്ക് ഓരോരോ പ്രശ്നങ്ങള്‍. പലപ്പോഴും "എമ്പതിക്ക് പകരം , സിമ്പതി "കാരണം പല രാത്രികളിലും രോഗികളുടെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെടുത്താന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ എല്ലാം നിർത്തി വെച്ചതാണ്. എന്നാലും ഈ ജോലി, അതൊരു സുഖം തന്നെ. പലരുടെയും സങ്കടം നമ്മള്‍ ഏറ്റു വാങ്ങുമ്പോൾ ഒരു സംതൃപ്തി. ഇനിയിപ്പോള്‍ ഇന്നത്തെ ഉറക്കം പോയി.അലമാരയിലിരുന്ന പൊടി പിടിച്ചിരുന്ന പഴയ ഡയറി എടുത്ത് തുറന്നു വെച്ചു. പഴയ കേസുകള്‍ എഴുതിവെച്ചത് ഒന്നോടിച്ച് നോക്കാം. ഒരുപക്ഷേ വീണ്ടും ജോലിക്ക് പോകുമ്പോള്‍ അത് ആത്മവിശ്വാസം തിരിച്ചു തരുമായിരിക്കും. പേജുകള്‍ മറിക്കവേ ചുവന്ന മഷി കൊണ്ട് കോറിയിട്ട ആ പേരില്‍ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് ഉടക്കി. ‘ശാലിനി'!! മനസ്സില്‍ ഇന്നും ഉണ്ട് ആ കുട്ടിയുടെ രൂപം..

തെക്കെപ്പാട്ട് തറവാട്ടിലെ കേശവമേനോന്റെയും ഭാരതിയമ്മയുടെയും ഇളയ മകളായിരുന്നു ശാലിനി. ശ്യാമിന്റെ കുഞ്ഞുപെങ്ങള്‍. പേരുപോലെ തന്നെ ശാലീന സുന്ദരിയായിരുന്നു ശാലു. ആരെയും വശീകരിക്കുന്ന നീണ്ടു വിടര്‍ന്ന മിഴികളും, ചുരുണ്ട് ഇടതൂര്‍ന്ന കാര്‍കൂന്തലും എല്ലാം കൊണ്ട് അവളൊരു സുന്ദരിക്കുട്ടിയായിരുന്നു. തറവാട്ടില്‍ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ കുറവായതിനാല്‍ ഏട്ടന്മാര്‍ക്കും അനിയന്മാർക്കും ശാലുനെ ജീവനായിരുന്നു. ബാല്യത്തിന്റെ കുസൃതികൾ കൌമാരത്തിന്റെ വർണ്ണങ്ങളിലേക്ക്‌ മാറവേ ശാലിനി പതുക്കെ ഏകാന്തതയെ ഇഷ്ടപ്പെടുവാന്‍ തുടങ്ങി. സ്വപ്നങ്ങള്‍ നിറമേകുന്ന പ്രായത്തില്‍ അവള്‍ ഒറ്റയ്കിരിക്കാനും ചിത്രം വരയ്ക്കാനും ഏറെ സമയം കണ്ടത്തി. എന്തുകൊണ്ടോ പ്രണയത്തോട് അവൾക്ക് ഒരു അകൽച്ചയായിരുന്നു. അല്ല, ഒരു തരം പേടി. തന്റെ വേണ്ടപ്പെട്ടവരില്‍ നിന്നും പ്രണയം തന്നെ അകറ്റും എന്ന് അവള്‍ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. പതുക്കെ പതുക്കെ മോഹവലയത്തില്‍ കുടുക്കി, അവസാനം ഹൃദയം പറിച്ചു കൊണ്ടുപോകുന്ന വേദന മാത്രം ബാക്കിയാക്കി പോകുന്ന പ്രണയം.... അതൊരു കരിവണ്ടിന്‍ മൂളല്‍ പോലെ അവളുടെ ചുറ്റും പാറി പറക്കവേ ഒരിക്കല്‍ പോലും പൂക്കളുടെ കുപ്പായം അണിയാന്‍ അവള്‍ ശ്രമിച്ചില്ല. ഒരു ചിത്രശലഭം പോലെ പാറിപ്പറന്ന് വാനിലൂടെ ഉളിയിടാൻ മനസ്സ് കൊതിക്കുമ്പോഴൊക്കെ, പ്രിയ തോഴി നാദിയയുടെ കണ്ണുനീര്‍ തന്നിലെക്ക് പടര്‍ന്നു കയറുന്ന പോലെ ശാലുനു തോന്നും. പാവം നാദിയ.. അവളുടെ പ്രണയവും, തകര്‍ച്ചയും!! എത്രയോ തവണ അവളോട് പറഞ്ഞതാണ്‌ വേണ്ട വേണ്ടാ എന്ന്. പക്ഷേ അവള്‍ കേട്ടില്ല. ഒടുക്കം അവളുടെ ഉപ്പയുടെ ആകസ്മികമായ മരണം കാരണം നേരത്തേ അവള്‍ക്കു കല്യാണാലോചന തുടങ്ങിയപ്പോൾ മുജീബിനോട് അവളുടെ വീട്ടില്‍ ചെന്ന് കാര്യങ്ങള്‍ സംസാരിക്കാന്‍ എല്ലാവരും കൂടെയാണ്‌ പറഞ്ഞത്. അവളെ അത്രക്ക് വിഷണ്ണയായി കാണാന്‍ ആര്‍ക്കും ആഗ്രഹമില്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ, അവന്‍ മനസ്സുകൊണ്ട് കല്യാണത്തിനു റെഡി ആയിട്ടില്ല എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ.. അവളുടെ ഹൃദയം പൊട്ടിയുള്ള കരച്ചില്‍.. അതെല്ലാം ശാലുവിനെ പ്രണയത്തിന്റെ എതിരാളിയാക്കി.

ഒറ്റമോളെങ്കിലും കേശവമേനോന്‍ നേരത്തേ തന്നെ ശാലുവിനു ആലോചന തുടങ്ങിയിരുന്നു. അങ്ങിനെ ഡിഗ്രി ഫൈനല്‍ കഴിയും മുന്‍പേ വീട്ടുകാര്‍ ശാലുവിനു അനുയോജ്യനായ ചെറുക്കനെ കണ്ടെത്തി. രമേശിന്‌ ബോംബയിലാണ് ജോലി. ബിസ്സിനസ്സുകാരന്‍. രമേശിനെ ഏട്ടന്മാർക്കൊക്കെ വളരെ ഇഷ്ടമായി. കാരണം വേറൊന്നുമല്ല രമേഷിന്റെ വാചകമടി തന്നെ. എട്ടന്മാരെ അയാൾ കൈയ്യിലെടുത്തിരുന്നു. വിവാഹശേഷം ശാലുവുമൊത്ത് രമേശ്‌ ബോംബയ്ക്ക് പറന്നു. അധികം സംസാരിക്കാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത ശാലുവും, സംസാരം തുടങ്ങിയാല്‍ അത് നിര്‍ത്താന്‍ മടിയുള്ള രമേഷും!! ഒത്തിരി കഷ്ടപ്പെട്ടു ശാലു അവനുമായി അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാന്‍.

പാര്‍ട്ടികളും ബിസിനസ് ടൂറുകളും രമേശിന്റെ വീക്നെസ്സുകള്‍ ആയിരുന്നു. നാട്ടിലെ തൊടികളെയും , പച്ചപ്പുകളേയും, അമ്പലങ്ങളെയും സ്നേഹിച്ചിരുന്ന ശാലുവിനു ചിത്രം വരയ്ക്കല്‍ മാത്രമായിരുന്നു ആകെയുള്ള ഹോബി. പാർട്ടികളില്‍ രമേശ്‌ അവളെയും കൂടെ കൊണ്ട് പോയിരുന്നു. രമേഷിന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍ മോഹിത് - ക്ലബ്ബിന്റെ മാനേജര്‍ - അവന്‍ ശാലുവിനെ പലപ്പോഴും വീക്ഷിച്ചിരുന്നത് സ്കാനിംഗ്‌ മെഷീന്‍ പോലും തോല്‍കും വിധമായിരുന്നു. അറപ്പാണ് അവള്‍ക്കു തോന്നിയിരുന്നത്. പലപ്പോഴും രമേശിനോട് പരാതിപ്പെട്ടപ്പോളൊക്കെ അവന്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

"ശാലു, അത് നിനക്ക് കിട്ടുന്ന അംഗീകാരമല്ലേ? നിന്റെ സൌന്ദര്യം അവരൊന്നു ആസ്വദിച്ചാലെന്താ ? ഞാന്‍ എന്തായാലും ഹാപ്പിയാണ്. എന്റെ പെണ്ണ് സുന്ദരിയാണല്ലോ“ - രമേശിന്റെ ഈ മറുപടി കേള്‍ക്കുമ്പോഴേ ശാലുവിനു ദേഷ്യം വരും. അടക്കാനാവാത്ത കോപത്തോടെ അവൾ തിരിഞ്ഞു കിടക്കും. അവന്റെ പൊട്ടിച്ചിരികൾ കാതിൽ മുഴങ്ങുന്നത് അവ്യക്തതയോടെ, മയക്കത്തിൽ അവൾ അറിയും.

നാളെ പ്രിയേച്ചിയെ വിളിക്കണം. പ്രിയേച്ചി, അവരാണ് ഈ വിരസതയാർന്ന ലോകത്തിൽ ആകെയുള്ളൊരു ആശ്വാസം. രമേശേട്ടന്റെ ബന്ധുവാണവര്‍. ഇവിടെ വിക്രോളി സ്റ്റേഷന്റെ അടുത്താണ് താമസം. അവരോടാണ് എല്ലാ സങ്കടവും,വിഷമങ്ങളും, പരാതിയും പറയുക. മിക്കവാറും രമേഷിന്റെ കൂടെ ശാലുവും അവിടെ പോകാറുണ്ട്. നല്ല സുന്ദരിയും വാചാലയുമുമായിരുന്നു അവർ. തൂവെള്ള നിറവും ആകർഷകത്വം നിറഞ്ഞ ചിരിയും. അവരുടെ പെർസണാലിറ്റി കാണുമ്പോൾ അസൂയയോടെ നോക്കി നിന്നു പോകും. ശാലുവിന്റെ പരാതികള്‍ കേൾക്കുമ്പോൾ മിക്കപ്പോഴും പ്രിയ രമേശിനെ ശകാരിക്കും.

“എന്തിനാടാ അവളെ ഇഷ്ടമില്ലാതെ പാർട്ടിക്കൊക്കെ കൊണ്ടുപോകുന്നത്.“ -പ്രിയേച്ചി രമേശിനോട് വെറുതെ കയര്‍ക്കും. മറുപടിയായി രമേശ് മെല്ലെ പുഞ്ചിരിക്കും. ഇതാണ് പതിവ്. ഇപ്പോള്‍ കുറേയായി ചേച്ചിടെ അടുത്തേക്ക് പോയിട്ട്. രമേശിന്റെ ഇടക്കിടെയുള്ള ബിസിനസ്സ് ടൂര്‍ കാരണം എങ്ങോട്ടും പോകാന്‍ നേരം ഇല്ല. ഒറ്റയ്ക്ക് എവിടെയെങ്കിലും പോകുവാന്‍ മടിയുമാണ്. കോളിംഗ് ബെല്ലിന്റെ കിളിനാദം ചിന്തകളില്‍ നിന്നും ഉണര്‍ത്തി. രമേശാകും എന്നു കരുതി ശാലിനി ഓടിപ്പോയി വാതില്‍ തുറന്നു. പക്ഷേ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരാളെയായിരുന്നു അവിടെ കണ്ടത്. മോഹിത് !.

“രമേശ്‌ നഹി ഹേ?“

“ജി നഹി.“.

അത് പറഞ്ഞവൾ വേഗം വാതില്‍ തഴുതിടുവാൻ ശ്രമിച്ചു.

“ഹേ, ക്യാ ഹുവ.. പേടിക്കേണ്ട ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്യില്ല..“

ചാരുവാൻ ശ്രമിച്ച വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്നു കൊണ്ടയാൾ ക്ഷണിക്കാത്ത അതിഥിയേപ്പോലെ അകത്തേയ്ക്ക് കയറി കസേരയിൽ ഉപവിഷ്ടനായി. ശാലുവിന്‌ തീരെയിഷ്ടമായില്ല അയാളുടെ പ്രവൃത്തി.

“നെക്സ്റ്റ് വീക്ക്‌ ഒരു പാര്‍ട്ടി ഉണ്ട്. അതിനു ക്ഷണിക്കാന്‍ വന്നതാ.“- മോഹിത് ഒരു വഷളന്‍ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. അവള്‍ക്കു എന്തോ അയാളൂടെ അതിക്രമിച്ചുള്ള ആഗമനവും, ചുഴിഞ്ഞ നോട്ടവും, ഇളിഭ്യതയാർന്ന ചിരിയും പിടിച്ചതേയില്ല. എന്തൊക്കെയോ തിരക്കുകള്‍ അഭിനയിച്ച് അവള്‍ പെട്ടന്ന് തന്നെ അവനെ ഒഴിവാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. ഒടുവില്‍ പ്രിയേച്ചിയുടെ അരികിലേക്ക് പോകുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞ് തത്കാലം അവനെ ഒഴിവാക്കി.

എന്തായാലും വിക്രോളിക്ക് പോകുക തന്നെ. വേഗം പോയി മടങ്ങി വരണം. രാത്രി ആകുന്നതിനു മുൻപേ തിരിച്ചെത്തണം. നല്ല മഴക്കാർ കാണുന്നുണ്ട്. ശാലു ആകാശത്തിൽ വട്ടമിടുന്ന കറുത്ത മേഘങ്ങളെ നോക്കി ആത്മഗതം ചെയ്തു. ഇന്നു മിക്കതും മഴയുണ്ടാകും. ബോംബെയിൽ വന്നിട്ടിതുവരെ ഒരു മഴ നനയുവാനുള്ള ഭാഗ്യം കിട്ടിയിട്ടില്ല. ആദ്യം കണ്ട ഓട്ടോയ്ക്കു കൈ നീട്ടി ശാലിനി വേഗം ഓട്ടോയില്‍ കയറി.

“ഭയ്യാ വിക്രോളി സ്റ്റേഷന്‍..” - പതിയെ സീറ്റില്‍ ചാരി ഇരുന്നു . ചേച്ചി ഉണ്ടാകുമോ, എന്തോ? വിളിച്ചിട്ടു കിട്ടുന്നുമില്ല. ഊം.. നോക്കാം. മുന്‍ഭാഗം പൂട്ടിയിടും. ആളില്ലെങ്കിൽ തന്നെ വീടിന്റെ പിന്നിൽ വര്‍ക്ക്‌ ഏരിയ സൈഡില്‍ ഒരു മേശയുണ്ട്. അതില്‍ ചാവി ഉണ്ടാകും. പ്രിയേച്ചി മിക്കവാറും എവിടെയെങ്കിലും ഷോപ്പിങ്ങിനു പോയതാകും. കാത്തിരുന്നു നോക്കാം. അപ്പോഴേക്കും വരുമായിരിക്കും. കുറച്ചു നേരം അവരോടൊത്ത് ചിലവഴിച്ച് മനസ്സ് ഫ്രീയാക്കി എടുക്കാൻ മനസ്സ് വെമ്പൽ കൊണ്ടു.

ഓട്ടോക്കാരനു പൈസ കൊടുത്തവൾ സ്റ്റേഷന്‍ സൈഡിലെ വഴിയിലുടെ വേഗത്തിൽ നടന്ന് ഫ്ലാറ്റിനു അടുത്ത് എത്തി. ഫ്ലാറ്റ് പൂട്ടി കിടക്കുകയാണ്‌. ചാവി കിട്ടുമോ എന്ന് നോക്കാം. അവള്‍ വീടിന്റെ പിറകിലേക്ക് ചാവി എടുക്കുവാൻ നടന്നു. പിറകിലെ വാതില്‍ പാതി ചാരിയിട്ടേ ഉള്ളു. ഭാഗ്യം!! അപ്പോള്‍ ചേച്ചി ഉണ്ട്. സന്തോഷത്തോടെ അവള്‍ വേഗം അടുക്കള വഴി അകത്തേക്ക് നടന്നു. പ്രിയേച്ചിയുടെ റൂമിന്റെ വാതില്‍ ചാരിയിരിക്കുന്നു . ആരോ ഉള്ളപോലെ... അമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച ചിരികൾ. ശാലു തെല്ലൊന്നു മടിച്ചു. പിന്നെ പതുക്കെ വാതില്‍ തുറന്നു. ഒരു നിമിഷം! ഉള്ളിൽ കണ്ട കാഴ്ച..!!അവള്‍ക്ക് ഭൂമി കറങ്ങുന്ന പോലെ തോന്നി. കാല്‍ച്ചുവട്ടിലെ മണ്ണ് ഒലിച്ചുപോകുന്ന പോലെ. രമേശേട്ടനും പ്രിയേച്ചിയും!!! അടുത്ത നിമിഷം.. ശാലിനി പിന്തിരിഞ്ഞു വാതിലിനു നേരെ നടന്നു. അല്ല ഓടുകയായിരുന്നു അവൾ. ശബ്ദം കേട്ട് പിന്നാലെ വന്ന രമേശ്‌ കണ്ടത് ഓടിപോകുന്ന ശാലിനിയെയാണ്‌.

മഴത്തുള്ളികൾ ഭൂമിയിലേക്കു ശക്തിയായി പതിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. വെച്ച കാലടികൾ ഓരോന്നും വേച്ചു പോകുന്നത് പോലെയവൾക്കു തോന്നി. ഭൂമിയുടെ അഗാധതയിലേക്കു ആരോ പിടിച്ച് വലിക്കുന്നതു പോലെ... ഉള്ളില്‍ ഒരായിരം അഗ്നിപര്‍വതങ്ങൾ പൊട്ടിയൊഴുകിവരുന്നതു പോലെ. കാറ്റും മഴയും അവളൂടെ ദേഹത്ത് തിമിർത്ത് പെയ്യാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. എന്നിട്ടും അവളുടെ ഉള്ളിലെ ചൂട് കുറഞ്ഞില്ല. നനഞ്ഞു ഒട്ടിയ ദേഹവുമായി എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ ശാലു നടന്നു. പെട്ടന്ന് അവൾക്കരികില്‍ ഒരു കാര്‍ വന്നു നിന്നു.

"ഹേ വാട്ട്‌ ഹാപ്പെണ്ട് ? കം ഇന്‍സൈഡ്." മോഹിതിന്റെത് അധികാര പൂര്‍‌വ്വമുള്ള വിളിയായിരുന്നോ? ശാലിനി അറിയാതെ തന്നെ അവളൂടെ കാലുകൾ യാന്ത്രികമായി തുറന്നിട്ട ഡോറിലൂടെ റണ്ണിങ്ങ് ബോർഡിലേക്ക് തൊട്ടു. യാത്രയിലുടനീളം അയാൾ ചോദിച്ച ചോദ്യങ്ങളൊന്നും അവൾ കേട്ടില്ല. അവളുടെ ഉള്ളില്‍ പ്രതികാരം ഒരു അഗ്നി പോലെ തിളക്കുകയായിരുന്നു.കാര്‍ മോഹിതിന്റെ ഫ്ലാറ്റിനു മുന്പില്‍ ചെന്നു നിന്നു. അവന്റെ പിറകേ ജീവനറ്റ മനസ്സോടെ അവളും ഇറങ്ങി . മാറാൻ കൊടുത്ത വസ്ത്രം മാറോട് ചേർത്തവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ മുകളിൽ വട്ടമിടുന്ന പങ്കയില്‍ നോക്കി നിർന്നിമേഷയായി നിവര്‍ന്നു കിടന്നു. പുറത്ത് മഴയുടെ ആരവം പിന്നെയും ശക്തിയാർജ്ജിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ആ രാത്രി മഴ തോർന്നതേയില്ല. ഒപ്പം ശാലുവും.. അവള്‍ മാറുകയായിരുന്നു.

ശാലിനിയുടെ മാറ്റം നിസംഗതയിലേക്ക് ആയിരുന്നു . ഒരു തരം മരവിപ്പ് .ആരോടും മിണ്ടാതെ , യാതൊരു വികാരപ്രകടനങ്ങളും ഇല്ലാതെ ശാലിനി ജനലും ചാരി നില്‍ക്കും. എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്നുള്ള മറ്റുള്ളവരുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പില്‍ അവള്‍ പകച്ചു. നിര്‍വികാരമായി ശാലിനി അവരെ നോക്കും. ഒഴുകുന്ന പുഴയുടെ കളകളാരവം പൊടുന്നെനെ നിന്നാല്‍ എന്നപോലെ ശാലിനിയുടെ ജീവിതത്തിലെ നിറങ്ങളും ,ശബ്ദങ്ങളും നിലച്ചു. ഒരുപക്ഷേ പ്രതികാരം ചെയ്യാന്‍ വേണ്ടിയാവും ശാലിനി തന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് വിരുദ്ധമായി മോഹിത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്ക് വഴങ്ങിയത് . വേണ്ടിയാവും എന്നല്ല. ആയിരുന്നു എന്ന് തന്നെ അവളില്‍ നിന്നും മനസ്സിലാക്കിയത്. പക്ഷെ, പിന്നീട് ആ പ്രവൃത്തി അവളെ വല്ലാതെ ഡിപ്രെസ്ഡ് ആക്കി. സ്വന്തം സത്വം പണയപ്പെടുത്തിയ പോലെ!! അതായിരുന്നു അവളുടെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്ക് കാരണം...

എല്ലാ കേസിനു താഴെയും കേസിന്റെ ഗതി, സ്വയം കണ്ടെത്തിയ ചില അഭിപ്രായങ്ങള്‍, അങ്ങിനെ ചിലതൊക്കെ കുറുച്ചിടാറുണ്ട് . പക്ഷെ, ഈ കേസിൽ എന്തുകൊണ്ടാണോ ഞാന്‍ അത് മറന്നത്!! പാര്‍വതിയാന്റിയാണ് ശാലുവിനെ എന്റെയടുത്തേക്കയച്ചിരുന്നത്. നിർവികാരതയോടെ, ആരോടും മിണ്ടാതെ, വാശി പിടിച്ചിരുന്ന ശാലുവിനെ മാറ്റീ ഇന്നത്തെയവസ്ഥയിലെത്തിക്കാൻ എത്രത്തോളം പാടുപെട്ടിരുന്നുവന്ന് ഇന്നും ഓര്‍ക്കുന്നു. മനസ്സിലെ അവസാനത്തെ രഹസ്യവും പറഞ്ഞു തീർന്ന ആ നിമിഷം... ശാലു പൊട്ടിപൊട്ടികരയുകയായിരുന്നു. ഒരുപാടു മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷമായിരുന്നു ആ മിഴികൾ നിറഞ്ഞൊഴുകിയത്. അത് അങ്ങിനെയാണ് . ചിലര്‍ക്ക് ഇതുപോലെ വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടുന്ന അവസ്ഥയില്‍, ഒരുതരം ഭ്രാന്തമായ ചിന്താഗതിയാകും. പലപ്പോഴും സ്വജീവിതം തന്നെ നശിപ്പിക്കും. പിന്നീട് ഒരുതരം നിസംഗത. ആരോടും മിണ്ടാതെ മൂകമായി ഇരിക്കും. ശാലുവിന്റെ കേസും അതായിരുന്നു. ഒത്തിരി സംസാരിച്ച ശേഷം അവളെ ഹിപ്നോട്ടിസ്സ് ചെയ്താണ് അവളിലേക്ക്‌ ആത്മവിശ്വാസം ചെലുത്താനായത്. വിശ്വാസം തകരുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന തകര്‍ച്ച നേരിടാന്‍ പലപ്പോഴും സാധിക്കില്ല .ജീവിതത്തിന്റെ ഒഴുക്കിനെതിരെ പോരാടാന്‍ മനസ്സിന്റെ ശക്തി തന്നെ വേണം .നമ്മളാല്‍ ആവുന്ന വിധം അവരെ സ്വന്തം മനസ്സിന്റെ ശക്തി തിരിച്ചു എടുക്കാന്‍ സഹായിക്കുക. അതേ നമുക്ക് കഴിയൂ.. ഏതാണ്ട് അഞ്ച് മണിക്കൂറോളം എടുത്ത ആദ്യ ദിവസത്തെ സിറ്റിംഗ്!! അങ്ങിനെ ഏതാണ്ട് അഞ്ചോളം സിറ്റിംഗ് വേണ്ടി വന്നു ശാലുവിനെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ട് വരാന്‍ എന്ന് ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍ക്കുന്നു. ശാലുവിപ്പോള്‍ വേറെ വിവാഹം ഒക്കെ കഴിച്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളുമായി സന്തോഷവതിയായി ജീവിക്കുന്നു.

കൺപോളകൾ തൂങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഡയറി അടച്ചു വെച്ചു. നാളെ ഇനി ആരാണാവോ വരുന്നത്. പുറത്ത് മഴ ചാറുന്നുണ്ട്. പണ്ടുള്ളവര്‍ പറയുന്ന പോലെ ശുഭ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യാന്‍ തീരുമാനം എടുത്ത കാരണമാകും ഇപ്പോള്‍ ഈ മഴ..!

ഒരു വാക്ക് മിണ്ടാതെ

2010-09-03T06:50:00.000-07:00

കണ്ടിട്ടും കണ്ടില്ലെന്ന ഭാവം
വിളിച്ചിട്ടും കേള്‍ക്കാത്ത ഭാവം
ഏറെ മോഹിച്ചു നിന്‍ സ്വരം കാതില്‍ അലയടിക്കുവാൻ
കാതോര്‍ത്തു ചെവി വട്ടം പിടിക്കവേ

അലയടിച്ചത് പാഴ്വാക്കുകള്‍ മാത്രം..

വാക്കുകളാല്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗം സൃഷ്ടിച്ചിരുന്ന നിന്‍-

മൊഴികൾ എന്നില്‍ നിറക്കുന്നത്

വെറുപ്പിന്‍ തീരത്ത് ഇഴയുന്ന പുഴുക്കളെ മാത്രം..
കീറിയിട്ട ഓര്‍മ്മകള്‍ നേരിയ ചാരനിറം പൂണ്ടവേ..
വലിച്ചു നീട്ടിയ കച്ചി തുരുമ്പ് പോലും ദ്രവിച്ച നിമിഷം!!
പിടിവള്ളിയ്ക്കായി നീട്ടിയ എന്‍ കരം കവരേണ്ട നേരം..
കൈകളില്‍ അഴുക്കു പടരും എന്ന് നീ ചൊന്ന നേരം..
മിഴിനീരു പോലും ഒഴുകാന്‍ മടിച്ചുവല്ലോ..!!
കുത്തി മലര്‍ത്തിയിട്ട നെഞ്ചകം ഉഴുതുവാന്‍ കാണിച്ച ശുഷ്കാന്തി
എന്നിലെ ആത്മാവിനെ തലോടാന്‍ നീ കാണിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലോ ?
മോഹിക്കാന്‍ ഒന്നുമില്ലെന്നു അറിയാമെങ്കിലും;

മോഹിക്കാനേറെ കൊതിയുണ്ടെനിക്ക്..

മെല്ലെ വീശിയ കാറ്റിനെ പോലും നീ തടുത്തു നിര്‍ത്തിയ നേരം
അറിഞ്ഞീലാ; അതിന്‍ പിറകില്‍ ഒളിച്ചിരുന്ന കൊടുങ്കാറ്റിനെ..
പുഞ്ചിരിക്കു പിന്നില്‍ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കറുത്ത വലയങ്ങള്‍
പലപ്പോഴും അറിയുന്നീലാ നാം ഈ ജീവിത സത്യം!!

അതിഥി

2010-08-28T10:25:00.000-07:00

അവന്‍ ഏകാന്തതയെ ഒരുപാടു ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു .അവന്റെ ലോകത്ത് അവന്‍ മാത്രം.... മറ്റാരും ആ ലോകത്തേക്ക് വരുന്നത് അവന് ഒട്ടും ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല!! നാല് ചുമരുകള്‍ക്കിടയില്‍ മാത്രമായവന്‍ ഒതുങ്ങി കൂടി .മഴയും വെയിലും മാറി മാറി വന്നുവെങ്കിലും അവന്റെ ഏകാന്തത അവനെ വിട്ടു പോയില്ല.. അല്ല, അവന്‍ അതിനെ വിട്ടു പിരിഞ്ഞില്ല എന്നതാണ് സത്യം .

നല്ല കാറ്റും മഴയുമുള്ള ഒരു ദിവസം ... നേരത്തേ വാതിലടച്ച് ഉമ്മറത്തെ മുറിയിലെ സോഫയില്‍ , കറങ്ങുന്ന ഫാനിനെയും നോക്കി, എന്തൊക്കെയോ അലോചിച്ച് കൊണ്ട് കിടക്കുകയായിരുന്നു അവന്‍.. പെട്ടന്നാണ് വാതിലില്‍ ഒരു മുട്ട് കേട്ടത് .അത് പിന്നെ തുടരെ തുടരെ ആയി .ഒരീച്ച പോലും കടന്നു വരാന്‍ ഇഷ്ടപെടാത്ത തന്റെ ലോകത്ത് ആര് എന്ന ചോദ്യവുമായി അവന്‍ വാതില്‍ തുറന്നു .അപ്പോഴാണ് നനഞ്ഞു കുതിര്‍ന്ന അവളെ കണ്ടത് !

തണുത്തു വിറയക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു അവള്‍ ‍.. അവന്‍ എന്തെങ്കിലും ആരായും മുന്‍പ് അവള്‍ അകത്തേക്ക് കയറി, അവനിലേക്ക്‌ ചേര്‍ന്നു നിന്നു. ആ മുഖത്തെ 'നിസ്സഹായത' അവനെ അവളിലേക്ക്‌ അടുപ്പിച്ചു ..........

അങ്ങിനെ ആ അതിഥി അവന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി!! അവളുടെ കുറുമ്പുകള്‍ അവന്റെ ജീവിതത്തിന് വീണ്ടും നിറങ്ങള്‍ നല്‍കി!!! അവന്റെ ഏകാന്ത ലോകത്ത് അവള്‍ അവന് കൂട്ടായി ...അവര്‍ ഇരുവരും മാത്രമുള്ളൊരു കൊച്ചുലോകം !!!!

അവന്‍ അവളെ കിങ്ങിണി എന്ന് പേരിട്ടു വിളിച്ചു.. മ്യാവു, മ്യാവു..... അവള്‍ അവന്റെ കാലില്‍ ഉരുമ്മി നിന്നു . അവന്റെ സ്വന്തം 'കിങ്ങിണി പൂച്ച'!!!.

.ഇത്തവണയും ഓണം നമ്മുക്ക് വേണ്ടി സ്പോണ്‍സര്‍ ചെയുന്നത് തമിഴ് നാട് തന്നെ

2010-08-22T03:27:00.000-07:00

ഓണം കുട്ടികളെ സംബന്ധിച്ചു പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞുള്ള ദിവസങ്ങളായതിനാല്‍ അവരാണ് ശരിക്കും ഓണത്തിന്റെ വരവിൽ സന്തോഷിക്കുന്നത്. മുക്കുറ്റിയും തുമ്പപ്പൂവും തേടി നടന്ന ബാല്യം ഇന്ന് ഓര്‍മ്മകളില്‍ മാത്രം.
ഓണം ഇപ്പോഴും എല്ലാവര്‍ക്കും പ്രിയങ്കരമാണ്. ഒത്തിരി കച്ചവടീകരിച്ചു മട്ടിലും ഭാവത്തിലും ലാളിത്യം മാറിയാണ് ഓണം നമുക്ക് മുൻപിൽ ഇപ്പോൾ എത്തുന്നത്. എന്നാലും ഓണത്തിന്റെ പത്തു ദിവസം പോകുന്നത് അറിയില്ല. ഒഴിവു ദിവസങ്ങള്‍ മൊത്തം ഉത്സവം പോലെ കൊണ്ടാടാന്‍ സാധിക്കുന്നത് ഓണത്തിന് മാത്രം സ്വന്തം. വള്ളംകളി, തുമ്പി തുള്ളല്‍ , തിരുവാതിരകളി, കുമ്മാട്ടി, പുലിക്കളി, ഓണത്തല്ല്, തലമപ്പപന്ത് കളി എന്നിങ്ങനെ പലതരം കളികളും കലകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടൊരു ആഘോഷം വേറെയില്ല. പൂക്കളും, തുമ്പികളും, കൊയ്ത്ത് കഴിഞ്ഞ നെല്‍ പാടങ്ങളും എല്ലാം ഓണത്തിന്റെ മാത്രം പ്രത്യേകത. വീട്ടുമുറ്റത്ത്‌ വയ്ക്കോല്‍ കൂനകള്‍ നിറയുമ്പോള്‍ അവയ്ക്ക് മുകളിലുടെ പറക്കുന്ന തുമ്പികളെ പിടിക്കാന്‍ ഞാനും എന്റെ അനിയനും തമ്മില്‍ ഒരു മത്സരമാണ്‌. തുമ്പിയെ പടിച്ചു കല്ലെടുക്കല്‍, വാലിൽ നൂലു കെട്ടി പറപ്പിക്കൽ അങ്ങിനെ ഓരോ.. ഇന്നിപ്പോള്‍ തുമ്പിയുമില്ല; മണ്ണും ഇല്ല എന്ന മട്ടാണ്. തറവാട്ടില്‍ എല്ലാവരും ഓണത്തിന് എത്തുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ കുട്ടിപട്ടാളം ‘തലമ പന്ത്‘ കളിക്കാന്‍ പുറപ്പെടും. വീട്ടില്‍ മുഴുവനുംആണ്‍കുട്ടികള്‍ ആണ്. അപ്പോള്‍ അവരുടെ കൂടെ കൂട്ടണം എങ്കില്‍ പന്ത് കളിയ്ക്കാന്‍ ചെല്ലണം. തലമ തൃശൂര്‍ ജില്ലയില്‍ ചേലക്കരയില്‍ മാത്രമുള്ള കളിയാണ്‌. ഇപ്പോള്‍ ചിലയിടത് ഒക്കെ ഉണ്ടെങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില്‍ ഉള്ള കളിയില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമാണ് മറ്റിടങ്ങളിൽ. കൈ കൊണ്ടും കാൽ കൊണ്ടുമാണ് ഈ കളി കളിക്കുക. തോല്‍ പന്താണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ചോറ് നിക്കീയ ചകിരി മൃഗത്തോലില്‍ പൊതിഞ്ഞാണ് പന്ത് ഉണ്ടാക്കുന്നത്. ഏഴു പേരുള്ള ടീം ആണ് കളിയ്ക്കാന്‍ ഇറങ്ങുക. തലമ, ഒറ്റ , എരട, തോടമ, പിടിചാന്‍, കാക്കൂടി, ഒടി തുടങ്ങിയ ഏഴു ഘട്ടങ്ങള്‍ കടന്നാണു കളി നടക്കുക. കൊച്ചിരാജാവ് വഴിയാണ് ഈ കളി ഇവിടെ എത്തിയത് എന്നാണു പഴമക്കാര്‍ പറയുന്നത്. വാശിയേറിയ കളിയായതോടെ ഇപ്പോള്‍ ട്രോഫി ഒക്കെ കൊടുക്കുന്നുണ്ട്. ഓണം; ഇതുപോലുള്ള പലതരം കളികളും കൂടേ ചേര്‍ന്നത് ആണല്ലോ. കുട്ടികളില്‍ ഓണത്തിന്റെ മഹത്വം എത്രത്തോളം എത്തുന്നുണ്ട് എന്ന് അറിയില്ല. എന്നാലും പഴയ ആചാരങ്ങളും, അനുഷ്ഠാനങ്ങളും പകര്‍ന്നു നല്‍കേണ്ടത് നമ്മള്‍ മുതിർന്നവർ തന്നെ.

ഇന്നിപ്പോള്‍തമിഴ് നാട്ടില്‍ നിന്നും പൂക്കള്‍ വരുന്നതിനാലാണല്ലോ നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ ഓണം ആഘോഷിക്കാന്‍ സാധിക്കുന്നത്‌. കേരളത്തിന്റെ ഈ ദേശിയ ഉത്സവം സ്പോണ്‍സര്‍ ചെയുന്നത് തമിഴ്നാടാണിപ്പോൾ. ഈ പരിപാടി നിങ്ങള്‍ക്കായി സമര്‍പ്പിക്കുന്നത് ഈ കമ്പനി, ആ കമ്പനി എന്നൊക്കെ പറയുന്നതു പോലെ പച്ചക്കറികളും പൂക്കളും; ഇനി ഇപ്പൊ കോഴി വേണമെങ്കില്‍, (കണ്ണൂര്‍ സൈഡിലൊക്കേ ഓണത്തിന് കോഴിക്കറി വേണമല്ലോ!!) അതു നമുക്ക് നിർലോഭം വിതരണം ചെയ്യുന്ന തമിഴ്നാടിനാണു ഇത്തവണയും ഓണം നമുക്ക് വേണ്ടി സ്പോണ്‍സര്‍ ചെയ്യുവനുള്ള ഭാഗ്യം കിട്ടിയിരിക്കുന്നത് !! ഒരു കിറ്റ്‌ പൂ കിട്ടണമെങ്കില്‍ അമ്പതു രൂപ കൊടുക്കണം. അതില്‍ അധികവും ചെണ്ടുമല്ലി, വാടാമല്ലി ഒക്കെയാണ്. നാടന്‍ പൂക്കളൊക്കെ ദുബായിക്ക് പോയോ?? അതോ അമേരിക്കയിലേയ്ക്കോ?? അവിടൊക്കെയല്ലെ ഇപ്പോൾ ഓണം തകൃതിയായി നടക്കുന്നത്.

ഇവിടെ തൃശ്ശൂരിലെ ഓണം പറയാം..
KTDC ഓണം ഈ കൊല്ലവും ഉണ്ട് കേട്ടോ. പായസമേള റെഡിയായി.(ചിത്രങ്ങള്‍ ഫോട്ടോ ബ്ലോഗിലുണ്ട് ഓണത്തിരക്കും,പായസ മേളയും ) തേക്കിന്‍കാട്‌ മൊത്തം പൂകച്ചവടക്കാര്‍ ഏറ്റെടുത്തു. (ഇന്ത്യാവിഷന്‍ നികേഷ് കുമാർ പറയുന്നപോലെ) മാവേലി സ്റ്റോറുകൾ, സപ്ലൈകോകൾ ഇത്യാദി എല്ലാ വിഭാഗക്കാരും ന്യായവിലയിൽ പലചരക്കുകൾ വിതരണത്തിനു സജ്ജമായി മത്സരിച്ച് ഓണവിപണിയിൽ ഒരുങ്ങിഎത്തിയിട്ടുണ്ട്. സ്ഥലം ഗവണ്മെന്റ് മോഡല്‍ ഗേള്‍സ്‌ സ്കൂൾ. സത്യത്തില്‍ ഇപ്പോൾ ഇതുപോലുള്ള വിപണികള്‍ കാണുമ്പോളാണ് ഓണംദിനങ്ങൾ ആഗതമായിയെന്നത് ശരിക്കും ഫീല്‍ ചെയുന്നത്. തൃക്കാക്കരപ്പനെ ഒന്നു കാണേണ്ടതു തന്നെ!! ഓടിലും ,മരത്തിലുമൊക്കെയുള്ള ഓണത്തപ്പന്മാർ വിപണിയില്‍ സുലഭമായി എത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഒട്ടുമിക്ക തൃശൂരിലെ ഹോട്ടലുകളും വിപുലമായ ഓണസദ്യ വാഗ്ദാനം ചെയ്ത് തയ്യാറായിട്ടുണ്ട്. പിന്നെ വസ്ത്രവ്യാപാരസ്ഥാപനങ്ങൾ; മനം കവരുന്ന ഇളവുകളും കൊതിപ്പിക്കുന്ന പരസ്യങ്ങളുമായി ജനഹൃദയങ്ങളെ ആകർഷകമാക്കുന്നു. പുരുഷജനങ്ങളുടെ പോക്കറ്റ്‌ ഭാരം കുറക്കാന്‍ ഭാര്യമാരുടെ സഹായിയായി ഇത്തരം വമ്പിച്ച റിഡക്ഷൻ സെയിലിൽ വിതരണം ചെയ്യുന്നത്; പലപ്പോഴും ഒട്ടും നിലവാരമില്ലാത്ത വസ്ത്രങ്ങള്‍ ആയിരിക്കും. ഇനി അപ്പോള്‍ പത്രങ്ങളിലൂടെ നോക്കിയാലോ? പരസ്യങ്ങളുടെ മറ്റൊരു മായാലോകം. വീട്ടില്‍ നന്നായി ഓടുന്ന ടീ വീ, ഫ്രിഡ്ജ് തുടങ്ങിയ ഉപകരണങ്ങള്‍; എന്തിനു അടുപ്പ് പോലും പോയി മാറ്റി വാങ്ങാന്‍ തോന്നും. അത്രയ്ക്ക് പരസ്യങ്ങള്‍ സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ട് ഓണക്കാലങ്ങളിൽ ജനങ്ങളെ..!!

പൂക്കള മത്സരങ്ങള്‍ അരങ്ങു തകര്‍ക്കുന്നുണ്ട്. ലുലുവില്‍ ഏറ്റവും വലിയ പൂക്കളം ഒരുക്കിയത് വാര്‍ത്തയില്‍ വന്നത് കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിലാണല്ലോ. സ്കൂളുകളിലും ഇപ്പോൾ വിപുലമായ രീതിയിൽ ഓണാഘോഷം നടത്തുന്നത് കൊണ്ട് കുട്ടികള്‍ക്ക് ഓണത്തിനെ കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിവ് ലഭിക്കുന്നുണ്ട്. പല വിദ്യാലയങ്ങളും ഇപ്പോളിതൊരു അഭിമാന പ്രശ്നം പോലെയാണു നടത്തുന്നത്. മോന്റെ L KG ക്ലാസ്സില്‍ പൂക്കളമത്സരം ആയിരുന്നു. എല്ലാകുട്ടികളും ഒറ്റയ്ക്ക് പൂ ഇടണം. എന്തായാലും മോന് കിട്ടി ഒന്നാം സ്ഥാനം..!! പൂക്കള്‍ വാങ്ങി കൊടുത്തതില്‍ പകുതിയും അവന്‍ തിരിച്ചു കൊണ്ട് വന്നപ്പോള്‍; എന്തു രൂപത്തിലായിരിക്കും പൂക്കളം (പൂക്കൊളം) എന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്നു. ചെന്നപ്പോള്‍ സമ്മാനം കിട്ടിയിരിക്കുന്നു. സന്തോഷമായി കെട്ടോ. എന്നാലും പിള്ളാര്‌ പാവം ഒറ്റയ്ക് ഇട്ടതല്ലേ; ഒരുകണക്കിന് എല്ലാവരും വിജയികള്‍ തന്നെ. മൂത്തവന്റെ സ്കൂളിൽ ആഘോഷം രക്ഷിതാക്കൾ കൂടി പങ്കെടുത്തു കൊണ്ടാണു. അവരുടെ കലാപരിപാടികളാണു മക്കള്‍ക്ക്‌ വേണ്ടി. നാടകം, ഡാന്‍സ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു ഒന്നു രണ്ടു വർഷമൊക്കെ പങ്കെടുത്തു. ഇപ്പോള്‍ പുതിയ ആളുകൾക്ക് ഒഴിഞ്ഞു മാറി കൊടുത്തു. പുലിക്കളി, കുമ്മാട്ടി ഒക്കെ സ്കൂളില്‍ ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. അതും ഒരു രസം !!

തൃശൂര്‍ പുലിക്കളി പ്രസിദ്ധം ആണല്ലോ. പുലികള്‍ക്കു പ്രതിഫലം കൂട്ടണമെന്നും പറഞ്ഞു നിലവിളിയാണ്. എന്തായാലും ഇത്തവണ സമ്മാന തുക കൂട്ടാം എന്ന് മേയര്‍ വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ പുലിക്കളിക്കാർ സന്തോഷത്തിലാണ്. പുലിക്കളി പിരിവും നടക്കുന്നു. എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും നാലാം ഓണം തൃശൂര്‍ നിവാസികള്‍ക്ക് അത്യന്തം സന്തോഷമേകുന്ന ദിവസമാണ്. അരമണി കുലുക്കി വരുന്ന പുലികളും, അവരുടെ അലര്‍ച്ചയും കൊണ്ട് മുഖരിതമായി ത്രിശ്ശൂർ നഗരവും നഗരവാസികളും ആഹ്ലാദതിമിർപ്പിൽ നിറയും. ഓരോ തവണയും വീറും വാശിയുമുള്ള പുലിക്കൂട്ടങ്ങൾ ഇറങ്ങുന്നുണ്ട്. ഇതൊക്കെയെങ്കിലും ഈ തവണത്തേ പ്രധാന വിശേഷം സദ്യയേക്കുറിച്ചുള്ളതാണ്. തൃശ്ശൂരില്‍ കണ്ണന്‍ സ്വാമി എന്നൊരു വിദ്വാൻ സദ്യക്കായി മാത്രം ഒരു “സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കറ്റ്‌ " തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നുവത്രെ !! അപ്പോള്‍ ഓണത്തിനു തൃശൂര്‍ക്കാര്‍ക്ക് സദ്യയ്ക്ക് ഒരു ക്ഷാമവും ഉണ്ടാകില്ല എന്ന് ചുരുക്കം. പായസം,കാളന്‍, ഓലന്‍ തുടങ്ങി ഇത്യാദി എല്ലാ വിഭവങ്ങളും സെലെക്ട് ചെയ്ത് വേണ്ടത് നമ്മുക്ക് വാങ്ങാം !! നേരത്തേ ബുക്ക്‌ ചെയ്തിട്ടില്ല എന്ന പ്രശ്നമൊന്നും വരുന്നില്ല. എത്രയാവശ്യവും നിറവേറ്റി കൊടുക്കുമത്രേ !! അപ്പോ ഇനി; അതിഥി ദേവോ ഭവ: എന്ന വാചകം സത്യം ആക്കാം ഓരോ തൃശൂര്‍ക്കാരനും..:)

ഓണം; മഹാബലിത്തമ്പുരാൻ ഭരിച്ച ആ മനോഹരമായ നിമിഷങ്ങള്‍, അതെല്ലാം ഇനി സ്വപ്നങ്ങളിൽ മാത്രം. ഹര്‍ത്താലും, ലഹളകളും നിറഞ്ഞു നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ നല്ല ഒരു വികസനം പോലും ഇല്ല. ആകെ; “ഓണത്തിന് ഇടയ്ക്കു പുട്ടുകച്ചവടം“ കാസറ്റ് മാത്രം മുടങ്ങാതെ എല്ലാ കൊല്ലവും വരുന്നുണ്ട്. പൂക്കളും, പച്ചക്കറികളും എല്ലാം നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ നിന്നു തന്നെ കിട്ടുമോ? അങ്ങിനൊരു ഓണം നമുക്ക് സ്വപ്നം കാണാം. മുല്ലപ്പൂവും സെറ്റുമുണ്ടും പാലക്കാമാലയും അണിഞ്ഞു അമ്പലത്തില്‍ പോയി വരുന്ന മലയാളീ മങ്കകള്‍ അവരാണ് ഓണത്തിന്റെ ഒരു സൗന്ദര്യം. അതെങ്കിലും അന്യം നിന്നു പോവാതെ നമുക്കു കാത്തുസൂക്ഷിക്കാം. ഏല്ലാവര്‍ക്കും എന്റെയും കുടുംബാഗംങ്ങളൂടേയും നന്മ നിറഞ്ഞൊരു ഓണം ആശംസിക്കുന്നു

ഭൂമദ്ധ്യരേഖ ക്രോസിംഗ് ആഘോഷം

2010-08-15T09:09:00.000-07:00

ഭൂമദ്ധ്യരേഖ ക്രോസിംഗ് ആഘോഷം. ഇത് എന്താണെന്ന് എത്ര പേര്‍ക്ക് അറിയും എന്നെനിക്കറിയില്ല. പണ്ട് സ്കൂളില്‍ നമ്മള്‍ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട് ഭൂമദ്ധ്യരേഖയെ കുറിച്ച് അല്ലെ ? അപ്പോള്‍ അതിനെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞു സമയം കളയുന്നില്ല. നേരെ കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കാം.

നെപ്റ്റ്യൂൺ രാജാവിനെ ആണ് കടലിന്റെ ദേവനായി കരുതുന്നത്. രാജാവിന്റെ മകളായി മത്സ്യകന്യകയും. കടലിന്റെ ഓരോ താളവും ദേവന്റെ ഇഷ്ടമനുസരിച്ചാണ് എന്നാണ് വിശ്വാസം. കടലിലെ ജീവജാലങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കേണ്ട ചുമതല ദേവനില്‍ നിക്ഷിപ്തമായതിനാല്‍ ഭൂമദ്ധ്യരേഖ മുറിച്ചു കടക്കുമ്പോള്‍ അദേഹത്തിന്റെ അനുമതി വാങ്ങിയിരിക്കണം എന്നൊരു വിശ്വാസം സെയിലെർസിന്റെ ഇടയിലുണ്ട്. ആദ്യമായി ഭൂമദ്ധ്യരേഖ കടക്കുമ്പോള്‍ നെപ്റ്റ്യൂൺ ദേവന്റെ അനുവാദം ഇല്ലാതെ കടന്നാല്‍ തടവുകാരായി പിടിച്ചു കൊണ്ട് പോകും. അവര്‍ക്കുള്ള ശിക്ഷ രാജാവ്‌ തീരുമാനിക്കും. ആയതിന്റെ പ്രതീകാത്മകമായി കപ്പലില്‍ ഇതുപോലെ ആഘോഷിക്കാറുണ്ട്. ഇതുപോലെ ഞങ്ങളുടെ ഷിപ്പില്‍ ഉണ്ടായ 'ഭൂമദ്ധ്യരേഖ മുറിച്ചു കടക്കല്‍ ആഘോഷം ' അതാണ് ഞാൻ നിങ്ങളുമായി പങ്കുവെയ്ക്കുന്നത്.

(പഴയ കാലത്തേ ക്രോസിംഗ് പിക്ചർ $ ഇപ്പോഴത്തേ ഒരു പിക്ചര്‍)
കപ്പല്‍ സൌത്ത് ആഫ്രിക്ക, ഓസ്ട്രേലിയ എന്നിവടങ്ങളില്‍ കൂടി പോകുമ്പോഴാണ് ഭൂമദ്ധ്യരേഖ കടക്കാന്‍ സാധിക്കാറുള്ളത്. ഇതുപോലുള്ള ഒരു യാത്രയിലാണു ഭൂമദ്ധ്യരേഖയുടെ മുറിച്ചു കടക്കല്‍ ആഘോഷം കാണുവാന്‍ സാധിച്ചത്. 1989 ശേഷം ആഘോഷങ്ങള്‍ കുറച്ചു കൂടി സമാധാനമായി എന്ന് പറയാം. മുന്പ് പലപ്പോഴും വളരെ മോശമായിട്ടാണ് ഈ ആഘോഷം നടന്നിരുന്നത് എന്നാണ് അറിയാന്‍ സാധിച്ചത്. മരണം വരെ ഒരു തരം റാഗിങ്ങ് പോലെ ഈ പരിപാടികള്‍ നടന്നിരുന്നു എന്നാണ് ആദ്യ കാല റിപ്പോര്‍ട്ട്‌. എന്തായാലും ഇപ്പൊ അങ്ങിനെയൊന്നും അല്ല കെട്ടോ. കപ്പലിലെ മുതിര്‍ന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍ ആയിരിക്കും രാജാവ്‌. കൂടെ റാണിയെ പോലെ വേഷം കെട്ടി ഒരാളും ഉണ്ടാകും. ഭൂമദ്ധ്യരേഖ ഇതിനു മുന്‍പ് മുറിച്ചു കടന്നവര്‍ ആയിരിക്കും രാജാവും റാണിയും ആകുക കേട്ടോ. പുതിയ ജോലിക്കാര്‍, ഇതുവരെ ഭൂമദ്ധ്യരേഖ മുറിച്ചു കടക്കാത്തവര്‍ ആയിരിക്കും പ്രതികള്‍. രാജാവ്‌ വലിയ പഞ്ഞി താടിയും, കയ്യില്‍ ശൂലവുമൊക്കെ പിടിച്ചാണ് നില്‍ക്കുക. റാണി; നല്ല ഒരു സുന്ദരിയെ പോലെ അണിഞ്ഞു ഒരുങ്ങും. ബാക്കി ഉള്ളവരില്‍ ഭൂമദ്ധ്യരേഖ മുന്‍പ് മുറിച്ചു കിടന്ന ആളുകള്‍; ഭടന്മാരെ പോലെ പ്രതികളെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് വരും. പിന്നെ രാജാവിന്റെ തീരുമാനം പോലെ ശിക്ഷ വിധിക്കും. ചെറിയ ശിക്ഷകള്‍ . ഉള്ളത് പറഞ്ഞാല്‍ എല്ലാ ഷിപ്പുകളിലും (എല്ല്ലാ രാജ്യക്കാരുടെ) ഒരുപോലെയാണ് ശിക്ഷാവിധികള്‍ . കയറു കൊണ്ട് ചുറ്റി വരിയല്‍ , മുടി വടിക്കല്‍ അങ്ങിനെ അങ്ങിനെ.....

ഞങ്ങളുടെ കപ്പലില്‍ ചീഫ് എഞ്ചിനീയര്‍ ആയിരുന്നു രാജാവ് ആയതു. ഏട്ടന്‍ അപ്പോള്‍ ചീഫ് ഓഫീസര്‍ ആയിരുന്നു. കപ്പിത്താന്‍ വേറെ ഒരു ആളായിരുന്നു. ആ കപ്പലില്‍ ഞങ്ങള്‍ മാത്രമേ ഫാമിലിയായി ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു . ആദ്യമായി കടക്കുന്നവരായിരുന്നു അപ്പുവും (മോന്‍) ഞാനും. ഞങ്ങളെ പ്രതികള്‍ ആക്കും എന്നായി അവര്‍. ഞങ്ങള്‍ പേടിച്ചു ലഹള തുടങ്ങി. അവസാനം മോനെ അവര്‍ ചേര്‍ത്തു. ഞാന്‍ ബ്രിഡ്ജില് ‍(ഷിപ്പില്‍ വീല്‍ ഉള്ള ഭാഗം മുകളില്‍ ആണ് അതാണ് ബ്രിഡ്ജ്) പോയി അവിടെ സൈഡില്‍ ഉള്ള വിങ്ങ്സില്‍ പോയി നിന്നു. അപ്പോഴേയ്ക്കും ചീഫ് എഞ്ചിനീയര്‍ വലിയ പഞ്ഞിത്താടിയൊക്കെ വെച്ചു വന്നു. ഒരു എ.ബി (സീ മാന്‍) റാണി ആയി. ഹാ !! നല്ലൊരു സുന്ദരിക്കുട്ടിയായി ഒരുങ്ങിയിരുന്നു അയാള്. അപ്പോഴ്ക്കും ഫോര്‍ത്ത് എഞ്ചിനീയറെ ഒക്കെ അവര് പിടിച്ചു കെട്ടി കൊണ്ട് വന്നു. കൈകള്‍ ബായ്ക്കില്‍ വെച്ചു കെട്ടി അവരെ കൊണ്ട് വന്നു; രാജാവിന്റെ മുന്പില്‍ മുട്ടുകുത്തിച്ചു നിര്‍ത്തി. ഇനിയാണ് ശിക്ഷ വിധിക്കല്‍. കുറച്ചു പേരുണ്ടായിരുന്നു പ്രതികളായിട്ടു. അവരെ ആദ്യം കയറു കൊണ്ട് ഉടലാകെ കെട്ടി, പിന്നെ ചിലരുടെ തലമുടി, മീശ ഒക്കെ പകുതി വടിച്ചു. അതിനു ശേഷം കരി ഓയില്‍ മുഖത്തു തേച്ചു. പിന്നെ തലയില്‍ കോഴിമുട്ട ഉടച്ചു. കഷ്ടം തോന്നി. നല്ല ഗ്ലാമര്‍ ഉള്ള ആളുകള്‍ ഒക്കെ ആകെ കരിപാത്രത്തില്‍ വീണു ഉരുണ്ട പോലെ !! ഇടയ്ക്കു ചിലര്‍ മുകളിലെ ഡെക്കില്‍ എന്നെ കണ്ടതോടുകൂടി ചമ്മുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. പാവം മോന്‍ ; അവര്‍ ചുമ്മാ കവിളില്‍ കരി കൊണ്ട് ഒന്നു വരയിടാന്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ കരച്ചില്‍ തുടങ്ങി. എന്തായാലും അവര്‍ അവനെ ഒന്നും ചെയ്തില്ല. പ്രതികളുടെ ഒപ്പം നിര്‍ത്തി എന്ന് മാത്രം. ഹെവിഓയില്‍ ‍, കരി ഓയില്‍ പിന്നെ വിസ്കി എല്ലാം കൂടി ചേര്‍ത്തൊരു ഡ്രിങ്ക് അവരെ കൊണ്ട് കുടിപ്പിക്കും. അതിനുശേഷം സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് കൊടുത്തിരുന്നു. ഇനി എവിടെയും ഇതുപോലുള്ള ശിക്ഷ കിട്ടാതെ ഇരിക്കാന്‍. മോനും കൊടുത്തു അവരൊരു സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് ഇതുപോലെ. അതിനുശേഷം തുണിഊരി ഓടിക്കാറൊക്കെയുണ്ട്. ഞാന്‍ ഉള്ള കാരണം അവരു രക്ഷപെട്ടു !!

ഇതിനോട് അനുബന്ധിച്ച് ചില ഷിപ്പുകളില്‍ ആണുങ്ങള്‍ പെണ്‍വേഷവും, പെണ്ണുങ്ങള്‍ ആണ്‍ വേഷവും കെട്ടി ഡെക്കില്‍ നൃത്തം വെയ്ക്കാറുണ്ട്. ഹോർസ് പൈപ്പു കൊണ്ട് വെള്ളം ശക്തിയായി അവരുടെ മേല്‍ സ്പ്രേ ചെയ്യിക്കും. അതു പോലെ ഞങ്ങളൂടെ ഷിപ്പിലും പ്രതികളെ നനപ്പിച്ചിരുന്നു. എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും കടലും കടലിന്റെ മക്കളും ഈ നെപ്റ്റ്യൂന്‍ രാജാവിനെ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഭൂമദ്ധ്യരേഖ മുറിച്ച് കടന്നവരെ രാജാവിന്റെ മക്കളായി കരുതുന്നു. കടല്‍ യാത്രക്കിടയില്‍ ഇതുപോലുള്ള ആഘോഷങ്ങള്‍ ജോലിക്കാരുടെ മനസ്സില്‍ സന്തോഷവും , കുസൃതിയും ,അതിലുപരി മാനസികോല്ലാസവും നിറയ്ക്കുന്നു. ദേശവും കുടുംബവും വിട്ടു കടലിന്റെ മക്കളായി മാറുന്ന അവര്‍ കടലുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാ ആചാരങ്ങളും ചെയ്യുവാന്‍ ഇഷ്ടമുള്ളവരാണ്. അന്ന്; ആഘോഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം എല്ലാവരും ചേര്‍ന്നൊരു പാര്‍ട്ടി. അതോടെ ആഘോഷങ്ങള്‍ക്ക് തീരശീല വീഴുന്നു.

അങ്ങിനെ ഞാനും പോയി ബ്ലോഗ്‌ മീറ്റില്‍ എന്ന് പറയാം

2010-08-11T01:36:00.000-07:00

അങ്ങിനെ ഞാനും പോയി ബ്ലോഗ്‌ മീറ്റില്‍ എന്ന് പറയാം . വളരെ നേരത്തേ   പുറപെട്ടു എങ്കിലും നട്ടുച്ച   കഴിഞ്ഞു    ഞങ്ങള്‍     അവിടെ എത്തിയപ്പോള്‍ , ഞങ്ങള്‍ എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ എന്റെ കപ്പിത്താനും എന്റെ രണ്ടു കുട്ടികളും ഏറണാകുളം ആ ദിവസം തന്നെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് പോകേണ്ട ഒന്നു രണ്ടു കാര്യങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു അപ്പോള്‍ ആണ് ബ്ലോഗ്‌ മീറ്റ്‌   മാറ്റിയത് അറിഞ്ഞത് സന്തോഷം തോന്നി, എന്തായാലും എറണാകുളം എത്തുന്നു അപ്പോള്‍ പോയി ബ്ലോഗ്‌ പുലികളെ കാണാം എന്ന് വെച്ചു ,മോന് അവന്റെ ബ്ലോഗ്‌ തുടങ്ങിയ ഉത്സാഹം കാരണം അവനു ഭയങ്കര ആഗ്രഹം ഈ "ബ്ലോഗ്‌ മീറ്റ്‌ "എന്തുവാ എന്ന് അറിയുവാന്‍ ,ഞങ്ങള്‍ തൃശൂര്‍ ആളുകളുടെ ഒരു സ്വഭാവം ആണ് ഉള്ളത് ഉള്ളപോലെ പറയുക എന്ന് അതില്‍ ആര്‍ക്കും പരിഭവം വേണ്ട
ബ്ലോഗ്‌ മീറ്റ്‌ പറയാം .

വണ്ടിയില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ തന്നെ പ്രസംഗം കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു , അപ്പോഴേ ഏട്ടനോട് പറഞ്ഞു ഏട്ടാ ഇവിടെ   പ്രസംഗം മത്സരം ആണോ എന്തായാലും വരുമ്പോഴേ കുറച്ചു     മുഖങ്ങള്‍ മനസ്സിലായി ചെറായി മീറ്റ്‌ വീഡിയോ കണ്ട കാരണം ആണ് കേട്ടോ .അപ്പോഴാണ് അപ്പുന്റെ ചോദ്യം അമ്മ ഇതെന്താ ഗുരുവായൂര്‍ അമ്പലം പ്രഭാഷണം പോലെ എന്ന് ..ആഹാ ശരിയാണല്ലോ .എന്നായി ഞാനും .പ്രസംഗം സ്വയം ചെയാം പക്ഷെ മറ്റുള്ളവര്‍ ചെയുമ്പോള്‍ ആണ് അറിയുന്നത് എന്റമ്മോ പാവം കേള്‍വിക്കാര്‍ എന്ന് .എന്തായാലും ശരി പഞ്ഞി ബാഗില്‍ ഉണ്ട് ഉപയോഗിക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ചു മുന്നോട്ടു നടന്നു .അല്ലെങ്കിലും    മുന്നോട്ടു വെച്ച കാല് പിന്നോട്ട് എടുക്കാന്‍   ഇത്തിരി മടിയാ ,അപ്പോഴാണ് മോന്‍ അമ്മ അത് നോക്കു ഹരീഷ് അങ്കിള്‍, അവന്റെ ബ്ലോഗിലെ ഫോള്ളോവെര്സ്നെ അവനു നന്നായി അറിയാം .ഒരു ചിരിയുമായി മുന്നോട്ടു നടന്നു .അപ്പോഴേ ഇത് ഏതു ഘടി ? എവിടുന്നു വരുന്നു എന്ന മട്ടില്‍ നോട്ടങ്ങള്‍   പലയിടത്തും നിന്നും വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു .ആണുങ്ങളെക്കാള്‍ സി ഐ ഡീ പണി ബെസ്റ്റ് പെണുങ്ങള്‍ ആണ് ചെയുക എന്ന് അവിടെ ഉള്ള പലര്‍ക്കും അറിയില്ല എന്ന് തോന്നി ആകെ ഒരു   മുപ്പതു മിനിറ്റ് ഇരുന്നതില്‍ നിന്നു ആണ് എന്റെ പോസ്റ്റ്‌ . എന്തായാലും   ലാസ്റ്റ് രോ പോയി ഇരുന്നു   ഭാഗ്യം ചെയര്‍ നിറയെ ഉണ്ട്..ഹഹ്ഹ

   പരിചയപെടാന്‍    ഹരീഷ് എത്തി ,മുന്പേ   ഹരീഷിന്റെ ഫോട്ടോ പ്രൊഫൈലില്‍കണ്ട കാരണം ഞാന്‍ പേടിച്ചില്ല കേട്ടോ.അല്ലെങ്കിലും അവിടെ വേറെയും അതുപോലെ ചില രൂപങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു , .അപ്പോഴേക്കും അപ്പുനെ    വാക്ക വാക്ക പാടിക്കാന്‍ കൊണ്ട് പോയി ,പാവം പാവപെട്ടവന്‍ ( അങ്ങേരു പാവപെട്ടവന്‍ ആവാന്‍ കാരണം എന്താ വെളള ഡ്രസ്സ്‌ മാത്രം ഉള്ള കാരണം ആണോ അപ്പൊ കറുപ്പ് മാത്രം ഇടുന്നവര്‍ എന്തായിരിക്കും എന്റെ ഒരു സംശയം. ) അങ്ങേരുടെ മൈക്ക് പോയി കിട്ടി ,മനോരാജ് ഓടി നടന്നു ഒന്നുമില്ലേ അപ്പുനെ അങ്ങേരല്ലേ ബൂലോകത്തിന് പരിചയപെടുത്തല്‍    ചെയ്‌തത്‌ .അത് കൊണ്ടാകും .എന്തയാലും ഞാനും എന്റെ കപ്പിത്താനും ഒപ്പമിരുന്നു വായനോട്ടം തുടങ്ങി. അപ്പോള്‍ അതാ മുന്പില്‍ ഒരു വെളള ചുരിദാര്‍ ഇട്ടാ ഒരു നല്ലൊരു ലേഡി നല്ലൊരു പേഴ്സണാലിറ്റി ,ഞാന്‍ മനോരാജ്നോട് ചോദിച്ചു ആരാ അത്    "പ്രയാന്‍ ചേച്ചി" .,കൊള്ളാം നോട്ടം വീണ്ടും മുന്നോട്ടു ...ചിലരൊക്കെ വലിയ ജാടയില്‍ എന്റമ്മോ എല്ലാവരും വേറെ ഏതോ ലോകത്ത് ,ഇടയ്ക്കു ഏതോ ജോടികളെ കണ്ടു   എന്റെ ബൂലോകം പരിചയം കാരണം ആരെയും അത്രപുടി കിട്ടിയില്ല ,ഇടയ്ക്കു ഒരാള്‍ കണ്ടാല്‍ കൊച്ചു പിള്ളേരെ പോലെ തോന്നിക്കുന്ന ഒരു മുഖം കാവി മുണ്ട് തിരിഞ്ഞു    എന്നോട്    ആരാ?   ഞാന്‍ വലിയ ജാടയില്‍ പൌര്‍ണമി ,അപ്പൊ ആള്‍ക്ക് എന്നെ നല്ല ഓര്‍മ . ഹഹഹഹ ( ശോ പൌര്‍ണമി ഏല്ലാവര്‍ക്കും അറിയാം. ഹഹ്ഹ ചുമ്മാ ആര്‍ക്കും അറിയില്ലന്നെ . ) ആ മുഖം മനസ്സിലായി . അപ്പോഴാണ് കാവി മുണ്ടുകാരന്‍ഞാന്‍ ഹാഷിം അപ്പോഴേക്കും എനിക്ക് മനസ്സിലായി അപ്പോഴത അടുത്ത   വാചകം കൂതറ ഹാഷിം എന്ന്.

ഹ്ഹ്ഹാ പാവം കപ്പിത്താന്‍ പേടിച്ചു എന്നെ ഒന്നു തൊട്ടു, കണ്ടാല്‍ എന്തൊരു പാവം മുഖം . എനിക്ക് അറിയാം ഹാഷിമിനെ   അതുകുടാതേ ഹാഷിം എനിക്ക് കമന്റ് ഇട്ടിടുണ്ട് ചില പോസ്റ്റില്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു ,അതാ അടുത്ത ഹാഷിം ഡയകോല്‍ നല്ലതാണോ ആണോ ചീത്തയോ ? ഹഹ്ഹ ഭാഗ്യം നല്ലതാ എന്ന്. (ഹാഷിമിനോടെ എനിക്ക് ചോദിക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു . എന്തിനാ കൂതറ എന്ന പേര്‌ ? പേര്‌ അങ്ങിനെ എങ്കില്‍ എന്തിനാ കമന്റ് നല്ലതോ ചീത്തയോ എന്ന ചോദ്യം ,ബൂലോകം മൊത്തം തല തിരിഞ്ഞ പേരുകള്‍ ആണല്ലോ   അപ്പൊ എന്തു പറയാന്‍ .പേരില്‍ പലതും ഇരിക്കുന്നു എന്ന് മറക്കുന്നു എല്ലാവരും. ) ഹോസ്പിറ്റലില്‍ നിന്നും വന്നത എന്നോകെ പറഞ്ഞു ഹാഷിം. അപ്പൊ ഇടക്ക് ജയന്‍ ഡോക്ടര്‍ വന്നു എന്റെ ലാസ്റ്റ് പോസ്റ്റില്‍ രണ്ടു ദിവസം മുന്പ് കമന്റ്     ഇട്ടാ ആളു പറയുകയാ പൌര്‍ണമി ഞാന്‍ കമന്റ് ഇട്ടിടുണ്ടോ എന്ന് . ഇപ്പൊ ഞാന്‍ ഞെട്ടി . ഉള്ള ജാട ഒക്കെ പറന്നു പോയി. നമ്മള് കരുതും , പോസ്റ്റ്‌ വായിച്ചവര്‍ ഒക്കെ നമ്മളെ ഓര്‍ക്കും എന്ന് .ഞാന്‍ അങ്ങിനെയല്ല കേട്ടോ ആരുടെ പോസ്റ്റ്‌ വായിച്ചുവോ അത് ഓര്‍മ ഉണ്ടാകാറുണ്ട് ..എന്തായാലും കപ്പിത്താന്റെ പേര്‌ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ആള്‍ക് ഓര്‍മ വന്നു .,അപ്പോഴേക്കും മോന്‍ പാട്ടു തുടങ്ങി . ഇടയ്ക്കു ഹാഷിം ഫോണ്‍ തന്നു ഹംസിക്ക എന്ന് പറഞ്ഞു ,സംസാരിച്ചു സന്തോഷം , ഇത്ര ദൂരത്തു നിന്നും വിളിച്ചു സംസാരിച്ചല്ലോ .

ഇടയ്ക്കു നോക്കുമ്പോള്‍ ചെറിയ മോനെ കാണാന്‍ ഇല്ല,    നോക്കുമ്പോള്‍ ഒരു വലിയ മനുഷ്യന്‍    കൂടെ കുറേപേപ്പറും.    മുന്പില്‍ അതാ ഉറുമ്പ് പോലെ എന്റെ ചെറിയ മോന്‍ ..പിന്നെ പുടികിട്ടി ക്യാരികേച്ചര്‍ പരിപാടി എന്ന് .പിന്നെ ആരൊക്കെയോ വരുന്നു പോകുന്നു ,നമ്മളെ ആരു മൈന്‍ഡ് ചെയാന്‍ .ഇടക്ക് കുമാര സംഭവം എഴുതുന്ന ആളു അയ്യോ പാവം ഞാന്‍ പോക്കോട്ടേ , എന്നെ മട്ടില്‍ കണ്ടു .എന്തു ചെയാം അങ്ങേരുടെ പേഴ്സണാലിറ്റി എടുക്കും മുന്പേ ബുക്ക്‌ തന്നു മുങ്ങി . എന്റെപോസ്റ്റില്‍ വന്നു കുത്ത് ഇട്ടു   ഇടയ്ക്കു പോകുന്ന ആളു ആണ് ഭാഗ്യം   അങ്ങേരു പൌര്‍ണമി എന്താണ് രാവിലെയാണോ രാത്രി ആണോ ആകാശത്ത്    കാണുക എന്ന് ചോദിച്ചില്ല . പിന്നെ ഒന്നു രണ്ടു പേരെ കൂടി പരിചയപെട്ടു   പേര്‌ ഓര്‍മയില്ല .എന്നാലും എനിക്കൊരു പരാതി ഉണ്ട് എനിക്ക്    മൈക്ക് തന്നില്ല    ആരും, ങ്ങി, ങ്ങി ...കരയുകയ .അപ്പൊ അതാ നല്ലൊരു പാട്ടു( ആരോ പാടി ) ,പിന്നെ ഒരു മിമിക്രി ഇതൊക്കെ കേട്ടു പക്ഷേ പേരൊക്കെ എന്താണ് എന്ന് എനിക്കറിയില്ല,

പിന്നെ മുരുകന്‍ കാട്ടാക്കടയുടെ കവിത വിരുന്നു എന്തൊക്കെയോ പാടി.(സത്യത്തില്‍    അങ്ങേരു നന്നായി പാടി കേട്ടോ ,ബാഗ്‌ദാദ് ) പേഴ്സണാലിറ്റി പറയാം . അങ്ങേരു attention സീകിംഗ്   ആണ് . കവിതയില്‍ മുങ്ങി എല്ലാവരും എന്ന് തോന്നി . ( ദൈവത്തിനു അറിയാം ) ബുജി മട്ടില്‍ കുറെ   പേര്‌     ആരോടും മിണ്ടാന്‍ പറ്റിയില്ല. കെട്ടിയോന്‍ ഉന്തി തളി വിട്ടു പോയി പരിചയപെട്ടു വാ എനിട്ട്‌ പോകാം എന്ന്.     അങ്ങിനെ    മിണ്ടാന്‍ നടന്ന    എന്നെ" അനിയത്തി അവിടെ ഇരിക്ക്   "എന്ന് പറഞ്ഞു   കവി ഇരുത്തിയപ്പോള്‍ പാവം തോന്നി കാരണം ,എന്റെ പോസ്റ്റ്‌ വായിക്കണേ എന്ന് പറഞ്ഞു മെയില്‍ അയക്കുന്ന ബ്ലോഗേഴ്സ് ഹ്ഹ്ഹഹ്    അവരെ    ആണ് ഓര്‍മ വന്നത് ... അവിടിരുന്നു കൊടുത്തു . കവിത കൊള്ളാം . ഏട്ടന്‍ പറഞ്ഞു കവിക്ക്‌ ഒരു ചൂരല്‍ കൊടുക്കാമായിരുന്നു എന്ന് ഒരു മാഷ് ലുക്ക്‌ ആണ് .

അവിടെ നിന്നു അധികം വൈകാതെ ഇറങ്ങാന്‍ നിന്നു .അപ്പോഴേക്കുംരണ്ടു മക്കള്‍ക്കും അവരുടെ പടം വരച്ചു കിട്ടി അവര് ഹാപ്പി . നന്ദി    കാര്ട്ടൂണിസ്റ്റ്   . .പുറത്തേക്കു വരുമ്പോള്‍ തണല്‍ കണ്ടു. മരത്തിന്റെ അല്ല ബ്ലോഗ്ഗര്‍   അവരുടെ പതിഞ്ഞ സംസാരം കേട്ടപ്പോള്‍ ഫുഡ്‌ ആരും കൊടുത്തില്ലേ എന്ന് തോന്നി ശോ എന്തൊരു പതുക്കെ സംസാരിക്കുന്നു നല്ല കാര്യം കൂടാതെ ബ്ലോഗ്‌ ഏല്ലാവര്‍ക്കും അറിയും എന്ന് മനസ്സിലായി തണല് പൌര്‍ണമി ബ്ലോഗിനെ പറ്റി ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ,എന്തായാലും ഉള്ള നേരം കൊണ്ട് എല്ലാരും കൂടി ഒരുക്കിയ മീറ്റ്‌ കൊള്ളാം . നന്ദി എല്ലാവര്‍ക്കും.

കവിത   കാരണം    അതിന്റെ ബാക്കി ഗതികേട്    എനിക്കാണ്‌ .    എന്റെ   രണ്ടു മക്കളും കവിത ചൊല്ലുന്നു മുരുകന്‍ സ്റ്റൈലില്‍ . ഇപ്പോള്‍ ചെറിയ മോന്‍ അമ്മ എന്താ ബാഗ്‌ദാദ്എന്ന് പറഞ്ഞു പിന്നാലെ നടക്കുന്നു . അമ്മേ വിശക്കുന്നു എന്ന് മുരുകന്‍ സ്റ്റൈലില്‍ രണ്ടു പേരും പാടുന്നു ,എന്റെ    ഒരു ഗതികേട്    മനസ്സിലായോ       അപ്പു   വാക്ക വാക്ക നിര്‍ത്തി   കവിത തുടങ്ങി.

ഇനി   എന്റെ കുറച്ചു അഭിപ്രായങ്ങള്‍

മീറ്റ്‌   നടത്തുക പ്രയാസം തന്നെ ,സെക്യൂരിറ്റി ചെക്ക്‌ പറ്റിലല്ലോ എല്ലായിടത്തും, നമ്മുക്ക് ചെയാന്‍ പറ്റാത്തത് മറ്റുള്ളവര്‍ ചെയുമ്പോള്‍ അസൂയ ഉണ്ടാകാം മനുഷ്യ സഹജം ,പിന്നെ പലരും ബ്ലോഗ്‌ വായിച്ചു കമന്റ് ഇടുന്നു എന്നാല്‍ ആരുടെ പോസ്റ്റ്‌ എന്ന് പോലും അറിയില്ല ഇത് പുരുഷ ബ്ലോഗ്ഗെര്സ്ന്റെ പ്രതെയക്ത ,ഇതാണ് മലയാളീ   നമ്മള്‍ എന്താണ് ചെയുന്നത് അത് നമ്മുക്ക് ബോധം വേണം , നമ്മുടെ കാഴ്ചപാട് ആണ്   പ്രധാനം.
ഗ്ലാസ്‌ ഡോര്‍ ,ചെളിപിടിച്ചു കിടക്കുമ്പോള്‍ പുറത്തേക്കു നോക്കുമ്പോള്‍ കാണുന്നത് എല്ലാം ചെളി .അതുപോലെ അത് വൃത്തിയാകുമ്പോള്‍ എല്ലാം മനോഹരം ,മനസ്സ് നന്നായി നോക്കു ഒരാളെ ചുണ്ടി കാണിക്കുമ്പോള്‍ ബാക്കി നാലും നമ്മുക്ക് നേരെ അത് പലരും മറക്കുന്നു ..അതിനാല്‍ പലത്തരം ആളുകള്‍ പല ജില്ലക്കാര്‍ അപ്പോള്‍ ഒത്തു ചേരുമ്പോള്‍ അത് അനുസരിച്ച് പെരുമാറിയെ പറ്റു. എല്ലാം തികഞ്ഞ ആരുമില്ല തെറ്റുകള്‍ കാണിക്കാം / എന്നാല്‍ അത് ഒരിക്കലും മറ്റൊരാളെ വേദനിപ്പിച്ചു ആകരുത് നിന്റെ മുടി കറുപ്പോ അതോ വെളുപ്പോ എന്ന് നോക്കും നേരം നല്ലത് ചിന്തിക്കാന്‍ കഴിയണം ,പലപോസ്ടുകള്‍ കണ്ടു ബ്ലോഗ്‌ മീറ്റിന്റെ കഷ്ടം .ഒരു നല്ല കാര്യം വീട്ടില്‍ അമ്മക്കോ ഭാര്യക്കോ നിലത്തു കിടക്കുന്ന സ്പൂണ്‍ എടുത്തു പോലും സഹായിക്കാന്‍ നേരം ഇല്ല എന്നിട്ട് , പറഞ്ഞു കേട്ടിടുണ്ട്    ആരാന്റെ അമ്മക്ക് ഭ്രാന്തു പിടിച്ചാല്‍ കാണാന്‍ കൊള്ളാം എന്ന് ,ജാതി മതം ഇതല്ല നമ്മുടെ നിലപാട് അസുഖം വന്നാല്‍ ഡോക്ടര്‍ ജാതി നോക്കിയോ പാര്‍ട്ടി നോക്കിയോ ആണോ നോക്കുക.പിന്നെ   എന്തു നല്ല കാര്യം നടന്നാലും അതിനൊരു കുറ്റം പറയണം. എന്നാലെ ഉറക്കം വരു പലര്‍ക്കും . നമ്മുടെ നാടിന്‍റെ പ്രശനങ്ങള്‍ക്ക് നേരെ ഇതുപോലെ പ്രതികരിക്കാന്‍ ഒരാളെ പോലും കാണില്ല .ഇനി മുതല്‍ ബ്ലോഗ്‌ മീറ്റ്‌ ഒരു കമ്മിറ്റി ഉണ്ടാക്കി അതില്‍ നല്ല കാര്യങ്ങള്‍ ചര്‍ച്ച ചെയുക ബ്ലോഗ്ഗെര്സ്നു ഒറ്റകെട്ടായി നില്ക്കാന്‍ പഠിപ്പിക്കുക ഇതൊരു മാതിരി രാഷ്ട്രിയക്കാരെ പോലെ    കുറെ ഗ്രൂപ്പ്‌ നാണമില്ലേ   തല്ലുകൂടാന്‍ കുറെ അജ്ഞാതര്‍ ഉണ്ട്   നട്ടെല്ല് ഇല്ലാത്തത ഞരമ്പ്‌ രോഗികള്‍ അവര്‍ക്ക് എതിരെ പൊരുതു ആദ്യം . പിന്നെ ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാല്‍ അത് അപ്പടി   മുന്തിരിവള്ളി പോലെ പടരും എത്ര സത്യം എന്ന് പോലും നോക്കില്ല .ഇതാണ് എനിക്ക് പറയാനുള്ളത്
".മുന്പ് പറഞ്ഞാ പോലെ സ്വയം നന്നാവു ഒപ്പം പറ്റുമെങ്കില്‍ ഒരാളെ കൂടി നന്നാക്കു .
ബ്ലോഗ്‌ മീറ്റ്‌ കാരണം കുറച്ചു പേരെ പരിചയപെടാന്‍ സാധിച്ചു നന്ദി എല്ലാവര്‍ക്കും ".

അപ്പു എടുത്ത ചിത്രങ്ങള്‍ ,

ഇത് എടുക്കുമ്പോള്‍ അവനു പേടി തോന്നിയില്ല കണ്ടില്ലേ ഫോട്ടോ ക്ലിയര്‍

ഇത് കപ്പിത്താന്‍ ,മുകളില്‍ ആര്യന്‍ അവന്റെ ചിത്രവുമായി